หยดน้ำตา (The Tear's Trace) NC 25+

บรรยากาศในเช้าวันเปิดเทอมใหม่ของโรงเรียนเอกชนชื่อดังดูคึกคักเป็นพิเศษ แต่สำหรับ **"ป๊อปคอร์น"** มันคือการเริ่มต้นกรงขังแห่งใหม่ที่กว้างกว่าเดิมเท่านั้น เด็กสาวร่างเล็กในชุดยูนิฟอร์มมัธยมปลายปีที่ 4 ยืนกำสายกระเป๋าเป้แน่น ผิวขาวเนียนภายใต้เสื้อเชิ้ตแขนยาวปกปิดร่องรอยที่เธอไม่อยากให้ใครเห็น แววตาที่ทอดมองอาคารเรียนนั้นสั่นระริกและหม่นเศร้าอยู่เป็นนิจ

"ป๊อปคอร์น...อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้สิ เดี๋ยวพ่อกับแม่ก็หาว่าพี่รังแกเราอีกหรอก"

เสียงกระซิบที่ข้างหูทำให้นางเอกสะดุ้งสุดตัว "เน็ท" พี่ชายในคราบนักบุญยิ้มกว้างให้เธอต่อหน้าพ่อกับแม่ที่มาส่งหน้าโรงเรียน เขาลูบหัวเธออย่างแผ่วเบา แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้น้ำตาของป๊อปคอร์นแทบจะร่วงหล่น มันไม่ใช่ความอบอุ่น แต่เป็นความขยะแขยงที่ฝังลึก

"ดูแลน้องดีๆ นะเน็ท พ่อฝากด้วย ป๊อปคอร์นก็อย่าดื้อกับพี่เขาล่ะ" พ่อเอ่ยกำชับก่อนจะขับรถออกไป โดยไม่ทันเห็นสายตาคุกคามของลูกชายคนโตที่จ้องมองน้องสาวตัวเองอย่างจาบจ้วง

**อาคารเรียนมัธยมปลายปีที่ 6**

"เฮ้ยไฟล์! วันนี้มาเช้าจังวะ รอน้องคนไหนอยู่เปล่า?"

**ไดร์** ตะโกนทักทายเพื่อนสนิทที่ยืนพิงระเบียงรับลมอยู่ ร่างสูงโปร่ง 175 เซนติเมตรของ **ไฟล์** ในชุดนักเรียนที่เนี๊ยบทุกระเบียบนิ้วดึงดูดสายตาทุกคนที่เดินผ่าน ใบหน้าสวยคมลูกครึ่งนั้นเรียบเฉย เธอไม่ได้สนใจเสียงแซวของเพื่อน หรือสายตาชื่นชมจากรุ่นน้องที่เดินผ่านแม้แต่น้อย

"ไม่ได้รอใคร" ไฟล์ตอบสั้นๆ น้ำเสียงนิ่งขรึมดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัย

"นิ่งเป็นน้ำแข็งเหมือนเดิมเลยนะแก" **ซีซั่น** สาวห้าวประจำกลุ่มที่เดินตามมาติดๆ หัวเราะ "แต่ได้ข่าวว่าห้องเรามีเด็กใหม่ย้ายเข้ากลางเทอมด้วยนะ เห็นว่าเป็นผู้ชาย สงสัยจะหล่อเอาเรื่อง"

ไฟล์ไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแค่หมุนขวดน้ำในมือเล่น สายตาเหม่อลอยมองไปยังลานกว้างข้างล่าง ทันใดนั้น หัวใจที่เคยนิ่งสงบมาตลอดหลายปีกลับกระตุกวูบ เมื่อเห็นแผ่นหลังเล็กๆ ของเด็กสาวม.4 คนหนึ่งที่กำลังเดินก้มหน้าก้มตา

*ความรู้สึกนี้มัน...*

ป๊อปคอร์นพยายามเดินเลี่ยงผู้คนเพื่อไปที่ห้องเรียนใหม่ของเธอ แต่ทว่าแรงกระชากที่ต้นแขนกลับทำให้เธอต้องชะงัก

"จะรีบไปไหน ป๊อปคอร์นต้องเข้าห้องเรียนพร้อมพี่สิ ลืมแล้วเหรอว่าเราต้องอยู่ด้วยกันตลอด" เน็ทบีบแขนเธอแรงขึ้นจนเด็กสาวนิ่วหน้า

"ป๊อปคอร์นเจ็บ... พี่เน็ทปล่อยป๊อปคอร์นนะคะ" เธอประท้วงเสียงแผ่ว สรรพนามที่ใช้แทนตัวเองอย่างน่ารักนั้นขัดกับสถานการณ์ที่เลวร้าย

"เจ็บเหรอ? งั้นเย็นนี้กลับไปให้พี่ 'ปลอบ' ที่บ้านไหมล่ะ?" เน็ทหัวเราะในลำคอ สายตาหื่นกระหายไม่ได้ปิดบังเมื่ออยู่ลับตาพ่อแม่

"ปล่อยน้องเขาเดี๋ยวนี้"

เสียงนิ่งเรียบแต่ทรงพลังดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทั้งคู่หันไปมอง ร่างสูงของไฟล์เดินตรงเข้ามาด้วยท่าทางสง่างามแต่แผ่รังสีความกดดันออกมาจนเน็ทต้องเผลอปล่อยมือ สายตาของไฟล์จ้องมองเน็ทอย่างไม่ลดละ ก่อนจะเลื่อนมาสบตาป๊อปคอร์น

วินาทีนั้น โลกของป๊อปคอร์นเหมือนหยุดหมุน ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นพล่านเข้าสู่หัวใจที่ด้านชา เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดเมื่อเห็นผู้หญิงคนนี้

"พี่เป็นรุ่นพี่ที่นี่ และที่นี่ห้ามใช้กำลังข่มขู่กัน" ไฟล์เอ่ยเสียงเย็น "ถ้ายังไม่ไปเรียน ฉันจะเรียกฝ่ายปกครอง"

เน็ทกัดฟันกรอด เขามองป้ายชื่อของไฟล์ที่หน้าอกด้วยความไม่สบอารมณ์ "ฝากไว้ก่อนเถอะ" เขาพึมพำก่อนจะเดินสะบัดหน้าหนีไปทางตึกเรียนม.6

เหลือเพียงไฟล์และป๊อปคอร์นที่ยืนอยู่ท่ามกลางทางเดิน ไฟล์มองเด็กสาวตรงหน้าที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอม ความทรงจำในวันที่แท็กซี่คันนั้นถูกชนจนพลิกคว่ำ และภาพร่างเล็กๆ ที่สลบไผลในอ้อมกอดของเธอผุดขึ้นมาจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว

"ไม่เป็นไรนะ..." ไฟล์พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "ต่อไปนี้...**ไฟล์** จะไม่ยอมให้ใครทำร้าย **ป๊อปคอร์น** อีกแล้ว"

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่สาวสวยด้วยความสงสัย "เอ๊ะ...รุ่นพี่รู้จักชื่อป๊อปคอร์นด้วยเหรอคะ? แล้วทำไม...ถึงแทนตัวเองว่าไฟล์ล่ะ?"

คำถามนั้นทำให้ไฟล์เจ็บจี๊ดที่อกซ้าย เธอจำไม่ได้จริงๆ สินะ... แต่ไม่เป็นไร แค่ได้เธอกลับมาอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ไฟล์คนนี้จะทำทุกทางเพื่อพาเธออกจากขุมนรกนั่นให้ได้!