หยดน้ำตา (The Tear's Trace) NC 25+

คำถามของป๊อปคอร์นทำให้ไฟล์นิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความเจ็บปวดที่ต้องเก็บซ่อนไว้ ภายใต้ใบหน้าสวยคมที่ดูเป็นผู้ใหญ่ ไฟล์พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด "ชื่อเราติดอยู่ที่อกเสื้อไง... ป๊อปคอร์น" ไฟล์ชี้ไปที่ป้ายชื่อบนชุดนักเรียนใหม่ของเด็กสาว "ส่วนชื่อไฟล์... ใครๆ ก็เรียกพี่แบบนี้ทั้งนั้นแหละ" ไฟล์เลือกที่จะ 'โกหก' เพื่อไม่ให้คนตัวเล็กตรงหน้าตื่นตระหนก ป๊อปคอร์นพยักหน้าช้าๆ แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจกับสัมผัสทางสายตาของรุ่นพี่คนนี้ที่ดู 'ลึกซึ้ง' เกินกว่าคนเพิ่งรู้จักกัน แต่ความรู้สึกปลอดภัยที่ได้รับกลับมีมากกว่า "ขอบคุณพี่ไฟล์มากนะคะที่ช่วย... ป๊อปคอร์นขอตัวไปเรียนก่อนค่ะ" เด็กสาวโค้งตัวลาอย่างเรียบร้อยก่อนจะรีบก้าวเดินไปที่ตึกเรียนของตัวเอง ไฟล์มองตามแผ่นหลังบางนั้นจนลับสายตา ก่อนที่แววตาอ่อนโยนจะเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและเย็นเยียบทันทีที่เธอนึกถึงหน้าผู้ชายที่ชื่อ **เน็ท** **ห้องเรียนมัธยมปลายปีที่ 6/1** บรรยากาศในห้องเรียนคึกคักเนื่องจากเป็นวันแรก แต่สำหรับไฟล์ เธอกลับนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง จนกระทั่งอาจารย์ที่ปรึกษาเดินเข้ามาพร้อมกับนักเรียนใหม่ "เอาล่ะทุกคน

หลังจากเหตุการณ์ที่ห้องปกครองจบลง แทนที่เรื่องราวจะคลี่คลาย แต่มันกลับกลายเป็นนรกขุมใหม่ของ **ป๊อปคอร์น** เมื่อพ่อกับแม่เดินทางมาถึงโรงเรียน ความหูเบาและรักลูกชายจนมืดบอดทำให้พวกเขาเลือกที่จะเชื่อคำโกหกของ **เน็ท** ที่ว่าเขาถูกกลุ่มรุ่นพี่กลั่นแกล้งและป๊อปคอร์นก็สมรู้ร่วมคิดเพราะโดนข่มขู่"กลับไปคุยกันที่บ้าน! ป๊อปคอร์น... ทำไมลูกถึงทำตัวเป็นปัญหาแบบนี้!" เสียงตวาดของพ่อทำให้เด็กสาวตัวสั่นงันงก ขณะที่เน็ทลอบยิ้มสะใจอยู่ข้างหลังณ บ้านของป๊อปคอร์น (เวลาค่ำ)ความเงียบเชียบในบ้านหลังใหญ่กลับเต็มไปด้วยความอึดอัด พ่อกับแม่เข้าห้องนอนไปหลังจากดุด่านางเอกอย่างหนัก ทิ้งให้ป๊อปคอร์นนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในห้องนอนเพียงลำพัง ทันใดนั้น เสียงกลอนประตูที่ถูกปลดล็อกจากภายนอกก็ดังขึ้น... ร่างสูงใหญ่ของเน็ทแทรกตัวเข้ามาในห้องพร้อมกับล็อคประตูตามหลัง"พี่เน็ท... ออกไปนะ ป๊อปคอร์นจะนอนแล้ว" เด็กสาวถอยร่นจนหลังติดหัวเตียง"นอนเหรอ? แต่พี่นอนไม่หลับเลยว่ะ... เพราะอีรุ่นพี่นั่นกับเพื่อนใหม่เธอทำพี่แสบมากนะวันนี้" เน็ทเหวี่ยงโทรศัพท์มือถือลงบนเตียง หน้าจอโชว์ไฟล์วิดีโอที่เขาแอบถ่ายเธอไว้ "วันนี้เธอต้อง 'ชดใ

เช้าวันถัดมา บรรยากาศในสนามกีฬาของโรงเรียนเต็มไปด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น คาบวิชาพละร่วมกันระหว่างห้อง ม.6/1 ของไฟล์ และ ม.4 ของป๊อปคอร์นเริ่มต้นขึ้น แสงแดดจ้าสะท้อนรอยยิ้มจอมปลอมของ 'เน็ท' ที่พยายามเดินเข้าไปทำท่าเป็นพี่ชายที่แสนดีคอยประคองป๊อปคอร์นอยู่ไม่ห่าง แต่ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ เด็กสาวจะตัวสั่นเทาจนกิ๊ฟและจัสต้องรีบเข้ามาแทรกกลาง"ถอยไปหน่อยก็ได้มั้งพี่เน็ท อากาศมันร้อน ป๊อปคอร์นจะหายใจไม่ออก" จัสโพล่งออกมาอย่างไม่เกรงใจ"พี่ก็แค่เป็นห่วงน้อง จัสไม่เข้าใจความรักของคนในครอบครัวหรอก" เน็ทตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แววตาอาฆาตขณะเดียวกัน 'ไฟล์' ในชุดพละที่ดูสง่างามยืนรวมกลุ่มอยู่กับดั๊กและซีซั่นที่ข้างสนาม สายตาของเธอมองตรงไปที่เน็ทอย่างไม่ลดละ เธอส่งสัญญาณให้ 'ดั๊ก' ที่แอบซ่อนโน้ตบุ๊กไว้ในกระเป๋าอุปกรณ์กีฬา"เริ่มเลย" ไฟล์กระซิบแผนการชิงหลักฐานซีซั่นแกล้งทำทีเป็นซ้อมชู้ตบาสพลาดจนลูกบาสกระเด็นไปทางเน็ทอย่างแรง เน็ทต้องจำใจผละออกจากป๊อปคอร์นเพื่อรับลูกบาสตามสัญชาตญาณ ในจังหวะนั้นเอง 'ไฟล์' เดินเข้าไปหาเน็ททันที"เน็ท มาแข่งชู้ตบาสกับฉันหน่อยไหม? ถ้าแพ้... นายต้องเลิกยุ่งกับป๊อ

บรรยากาศในโรงเรียนหลังจากผ่านพ้นพายุลูกใหญ่ไปได้หนึ่งสัปดาห์เริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติ ป๊อปคอร์นเดินเข้าประตูโรงเรียนด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ต้องคอยหลบสายตาใคร ไม่ต้องหวาดระแวงเงาที่ตามหลัง และที่สำคัญที่สุด... เธอไม่ต้องซ่อนรอยแผลไว้ใต้ผ้าพันคออีกต่อไป"ป๊อปคอร์น! ทางนี้ๆ" จัสตะโกนเรียกพลางกวักมือหยอยๆ อยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนเจ้าประจำ โดยมี กิ๊ฟ นั่งยิ้มหวานรออยู่"วันนี้มาช้านะเรา แอบไปสวีทกับพี่ไฟล์มาล่ะสิ" จัสแซวทันทีที่ป๊อปคอร์นนั่งลง"เปล่านะคะจัส... พี่ไฟล์แค่แวะไปส่งที่หน้าตึกเอง" ป๊อปคอร์นตอบพลางหน้าแดงระเรื่อ สรรพนามที่ใช้แทนตัวเองอย่างน่ารักยังคงเดิม แต่แววตาเศร้าสร้อยนั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงความสดใสที่สมกับวัย ม.4"ดีแล้วล่ะ เห็นป๊อปคอร์นยิ้มได้พวกเราก็ดีใจ" กิ๊ฟตบมือเพื่อนเบาๆ "อ้อ! วันนี้พ่อเราบอกว่า คดีของเน็ทคืบหน้าไปมากเลยนะ พ่อแม่ของเธอเริ่มยอมรับความจริงและให้ความร่วมมือกับตำรวจเต็มที่แล้วด้วย"ป๊อปคอร์นนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินชื่อพ่อแม่ "ป๊อปคอร์น... ยังไม่พร้อมจะกลับไปหาพวกท่านตอนนี้ค่ะ แต่ก็ดีใจที่ท่านเข้าใจความจริงเสียที"ทางด้านกลุ่มของไฟล์

สายตาของ ไฟล์ เย็นเยียบจนน่าขนลุก เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ร่างเล็กของป๊อปคอร์นที่ถูกพันธนาการและเสื้อผ้าที่หลุดรุ่ยทำให้เส้นสติของไฟล์ขาดสะบั้น เธอไม่สนแม้แต่มีดในมือของเน็ท ไฟล์พุ่งเข้าใส่เน็ทราวกับพายุ กระชากคอเสื้อหนุ่มโรคจิตจากด้านหลังแล้วเหวี่ยงร่างของมันกระแทกกับโต๊ะกระจกกลางห้องจนแตกกระจายดัง "เพล้ง!""พี่ไฟล์! ฮึก... พี่ไฟล์ช่วยป๊อปคอร์นด้วย!" ป๊อปคอร์นร้องไห้โฮ พยายามดิ้นรนให้หลุดจากเนกไทที่มัดมือไว้"อีไฟล์! แกมาขวางฉันอีกแล้วนะ!" เน็ทคำราม ลุกขึ้นมาพร้อมเลือดที่ซึมกบปาก มันพุ่งเข้าใส่ไฟล์ด้วยความคลั่งและกวัดแกว่งมีดไปมาไฟล์อาศัยทักษะการต่อสู้ที่เคยเรียนมาเบี่ยงตัวหลบปลายมีดอย่างหวุดหวิด ก่อนจะซัดหมัดเข้าที่โหนกแก้มเน็ทอย่างแรง ตามด้วยการเตะเข้าที่ยอดอกจนมันกระเด็นไปติดผนัง แต่เน็ทที่ไม่มีอะไรจะเสียกลับใช้จังหวะนั้นพุ่งเข้าใส่ไฟล์อีกครั้ง คราวนี้ปลายมีดครูดเข้าที่แขนของไฟล์จนเลือดสีสดสาดกระเซ็น"พี่ไฟล์!" ป๊อปคอร์นกรีดร้องด้วยความตกใจ"พี่ไม่เป็นไร ป๊อปคอร์น!" ไฟล์กัดฟันกรอด เธอไม่สนความเจ็บปวดที่แขน แต่ความโกรธทำให้เธอพละกำลังเพิ่มขึ้น ไฟล์คว้าคอเสื้อเน็ทแล้วกระแทกหัวมันเข้ากั