All Chapters of Love, Signed By a Billionaire : Chapter 21 - Chapter 30

Hindi lahat ng ngiti ay tanda ng kabutihan. Hindi lahat ng kamay na iniaabot ay may hangaring tumulong.Sa mundo ng negosyo—at pag-ibig—may mga lihim na mas mabigat pa sa kasinungalingan.Tahimik ang executive lounge ng Compton Holdings nang pumasok si Dylan Fernandez. Ang mga ilaw ay malamlam, ang salamin ng bintana ay sumasalamin sa lungsod na tila walang pakialam sa mga lihim na unti-unting gumagapang sa loob ng gusali.Maayos ang kanyang suit. Perpekto ang tiklop. Kalma ang tindig. Isang lalaking mukhang walang bahid ng intensyon.Ngunit sa likod ng kanyang mga mata, may apoy na matagal nang nag-aapoy.“Everything is proceeding as expected,” mahina niyang sabi sa telepono habang nakatalikod sa pinto. “She trusts me.”Isang sandaling katahimikan ang sumagot sa kabilang linya.“Yes. Annatalia Martinez.”Bahagya siyang ngumiti—isang ngiting walang init. Hindi pa CEO si Alaric Dale Compton noon. Hindi pa rin ganap na kilala si Dylan Fernandez bilang isang strategist na hinahangaan ng indus

Hindi inaasahan ni Annatalia na ang isang simpleng paanyaya ay magiging simula ng masalimuot na gusot. Nagsimula ang lahat sa isang umagang tahimik, halos mapanlinlang sa payapa nitong anyo. Ang sikat ng araw ay dahan-dahang pumapasok sa malalaking bintana ng mansyon—isang lugar na dati’y banyaga sa kanya ngunit ngayo’y tila mas lalo pang lumalayo sa kanyang pakiramdam. Tahimik si Alaric mula pa kagabi. Hindi iyon bago, alam ni Annatalia. Sanay na siya sa katahimikan ng asawa sa kontrata. Ngunit may kakaiba ngayon—isang distansyang hindi na lamang pisikal kundi emosyonal. Para bang may pader na unti-unting tumataas, at sa bawat oras na lumilipas, mas lalo itong tumitibay. Habang inaayos niya ang tasa ng kape sa mesa, pumasok ang mensahe sa kanyang telepono. Dylan Fernandez. > “Good morning, Annatalia. May ilang dokumentong kailangan kong ipaliwanag tungkol sa foundation project. Mas mabuti kung personal. Libre ka ba?” Napakurap siya. Ang foundation project—isang charity arm ng

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging mabigat ang hangin sa pagitan namin ni Alaric. Basta isang araw, nagising na lang akong parang may nakadagan sa dibdib ko—isang hindi nakikitang bigat na kahit anong pilit kong iwasan ay patuloy na sumasakal. Tahimik ang mansyon nang gabing iyon. Masyadong tahimik. Ang mga ilaw sa sala ay malamlam, sapat lang para makita ang mga aninong humahaba sa marmol na sahig. Nakaupo ako sa sofa, hawak ang cellphone na ilang beses ko nang sinubukang ibaba—ngunit muli’t muli ring bumabalik ang mga salitang nakita ko kanina. Mga mensahe. Mga litrato. Mga bahaging inilihim sa akin. Hindi naman ito gano’n… Hindi ito totoo… Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko, ngunit sa bawat paghinga ko, mas lalo akong hinihila ng takot at duda. Hindi ko na kayang itanggi ang pakiramdam—may mali. At alam kong sa gabing ito, lalabas ang lahat. Narinig ko ang pagbukas ng pinto. Hindi ko kailangang lumingon para malaman kung sino iyon. May kakaibang bigat ang pr

Tahimik ang buong mansyon ng Compton nang gabing iyon—uri ng katahimikang hindi nagbibigay ng kapanatagan. Ang uri ng katahimikan na parang may itinatagong lihim sa bawat sulok. Nakaupo si Alaric Dale Compton sa kanyang opisina, nakatanaw sa malawak na salamin na tanaw ang ilaw ng lungsod. Dati, sapat na iyon para ipaalala sa kanya kung sino siya—isang lalaking may kontrol sa lahat. Ngunit ngayong gabi, kahit ang liwanag ng siyudad ay tila hindi makapasok sa bigat ng dibdib niya. May mali. At matagal na niyang nararamdaman iyon. Sa mesa niya, nakakalat ang ilang dokumento—mga financial report, investment summaries, at internal emails. Ngunit ang mata niya’y nakatuon sa isang folder na hindi bahagi ng mga opisyal na papeles ng kumpanya. Kulay abo. Walang label. Tahimik ngunit mabigat. Ang folder na iyon ay galing kay Marcus Hale, ang matagal na niyang personal security at isa sa iilang taong may tiwala siya. “Sir,” sabi ni Marcus kaninang hapon, “may ilang bagay po akong napansin

Tahimik ang buong mansyon, ngunit ang katahimikan ay mabigat at nakakaistorbo. Para sa akin, bawat hakbang sa makintab na marmol na sahig ay may dalang anino ng alaala—parang bawat tunog ay isang paalala ng mga salitang matagal na niyang ikinubli sa sariling isip, mga salita na ayaw niyang paniwalaan, ngunit paulit-ulit na sumisingit sa kanyang kamalayan. Nasa loob ng bulsa sa kanyang kamay ang cellphone. Nakabukas ang isang email—walang pangalan ang nagpadala, ngunit malinaw at walang pag-aalinlangan ang laman nito. Mga dokumento. Mga larawan. Mga kontrata. At sa dulo, isang mensahe na parang malamig na espada sa dibdib: "Hindi ka niya pinili. Ginamit ka lang." Ang mga salitang nabasa niya ay nagbagsak sa kanya nang mabigat, tumalab sa bawat bahagi ng kanyang damdamin. Ang tahimik na mansyon ay naging ganap na katahimikan—hindi na payapa, kundi puno ng alon ng panghihinayang, galit, at panlulumo na hindi niya kayang talikuran. Nanlalamig ang kanyang mga daliri. Sa loob ng