All Chapters of Love, Signed By a Billionaire : Chapter 41 - Chapter 50

POV Dylan Fernandez Tahimik ang gabi sa penthouse ng Andersen Group, ngunit ang katahimikan ay hindi payapa—ito’y mabigat, parang unos na naghihintay lamang ng tamang sandali upang sumabog. Nakatayo si Victoria sa harap ng floor-to-ceiling window, hawak ang isang baso ng alak. Sa ibaba, kumikislap ang mga ilaw ng lungsod—mga ilaw na minsan ay pakiramdam niya’y kanya ring pag-aari. Dati. Noong siya pa ang babaeng nasa tabi ni Alaric Dale Compton. Noong siya pa ang tinatawag na future Mrs. Compton ng lipunan. Ngayon, isa na lamang siyang multo ng nakaraan. Mariin niyang pinisil ang baso hanggang sa mamuti ang kanyang mga daliri. “Hindi pa tapos,” bulong niya sa sarili. “Hindi pa ako tapos.” Sa mesa sa likod niya ay nakalatag ang mga dokumento—mga kontrata, litrato, at isang USB drive na may pulang marka. Ito ang bunga ng ilang buwang paghihintay, paniniktik, at pakikipagkasundo sa mga taong handang ipagkanulo ang kahit sino kapalit ng pera. Isang pangalan ang paulit-ulit n

Ang araw ay sumisikat sa mansyon ng Compton na tila walang pakialam sa tensyon na umiikot sa loob. Sa labas, maginhawa ang hangin, puno ng liwanag at ingay ng lungsod. Ngunit sa loob ng malalaking pader ng mansyon, may labanan na mas matindi kaysa anumang pinansyal na krisis: isang labanan ng damdamin, prinsipyo, at paninindigan. Si Annatalia Martinez ay nakatayo sa gitna ng grand hallway, kamay nakatikom sa dibdib, mata nakatingin sa malawak na hagdan. Hindi siya natatakot sa mga tao sa paligid. Alam niyang nararapat lamang siyang manindigan—para sa sarili, sa kanyang pamilya, at sa lalaking unti-unting minahal niya. Sa loob ng dalawang linggo, nagbago ang lahat. Si Victoria Andersen, na palaging nagpapanggap na kaibigan, ay matiyagang naghasik ng duda at gulo. Kasabay nito si Dylan Fernandez, na lihim na nagplano upang masira ang negosyo ni Alaric at siraan ang pangalan ni Annatalia. Ngunit sa halip na malunod sa takot o pag-aalinlangan, naramdaman ni Annatalia ang isang kakaibang

Ang hangin sa mansyon ng Compton ay malamig, ngunit hindi dahil sa temperatura. Isa itong lamig na dala ng tensyon, ng mga lihim na matagal nang nakatago, at ng mga galit na ngayon ay unti-unting lumalabas. Sa bawat sulok ng malawak na sala, naroon si Victoria Andersen, nakatayo sa tabi ng malaking bintana, pinipilit ang kanyang ngiti habang unti-unting nauubos ang kanyang kontrol. Hindi niya akalain na darating ang araw na siya, ang taong sanay manalo, ay mararamdaman ang pagkatalo sa sarili niyang laro. Si Dylan Fernandez naman, nakaupo sa kanyang leather chair sa opisina, hawak ang dokumento na noon ay naging sandata niya laban kay Alaric, ngayo’y tila wala nang silbi. Ang kanyang mga mata ay puno ng galit, ngunit halata rin ang kawalang katiyakan. Ang mga plano niya—ang lahat ng manipulasyon, pagsisinungaling, at panlilinlang—ay unti-unting bumabalik sa kanya tulad ng boomerang. Sa kabilang dulo, nakatayo si Alaric Dale Compton, tahimik ngunit matatag, habang hawak ang kamay ni

Ang araw ay sumikat nang maliwanag, tila ba ang langit mismo ay nakikisalo sa kagalakan ng mansyon ng Compton. Ang hangin ay malinis at malamig, at ang mga bulaklak sa hardin ay nakangiti sa bawat pagaspas ng hangin. Sa unang sulyap, parang isang ordinaryong kasal ang magaganap—pero sa loob ng puso nina Alaric at Annatalia, ang araw na ito ay higit pa sa seremonya. Ito ang araw na magiging simula ng kanilang tunay na pag-ibig, malaya sa kontrata, malaya sa takot, at malaya sa mga sugat ng nakaraan. Sa loob ng bridal suite, si Annatalia ay nakatayo sa harap ng salamin. Ang puting gown na kanyang isinusuot ay dumampi sa kanyang balat, mabigat ngunit elegante, at ang mga burda ay kumikislap sa liwanag ng umaga. Ngunit kahit gaano man ito kaganda, hindi niya maalis ang bahagyang kaba sa kanyang dibdib. “Anya,” bulong niya sa sarili habang hinaplos ang tela, “handa ka na ba sa simula ng totoong buhay?” Tumango siya, ngunit may bahagyang luha sa gilid ng kanyang mata. Hindi dahil sa lung

Ang silid ay tahimik, lampas sa tahimik na normal. Ang tanging tunog ay ang malumanay na tunog ng orasan at ang malakas na tibok ng puso nina Alaric at Annatalia. Sa ibabaw ng mesa, nakalat ang isang bagong kontrata—walang legal na jargon, walang kondisyon, tanging mga salita na sila lamang ang makakaunawa. Si Alaric ay nakaupo sa kanyang leather chair, ang ekspresyon niya ay mas seryoso kaysa sa dati, ngunit may kakaibang liwanag sa kanyang mga mata. Ang kanyang mga kamay, dati’y palaging malamig at kontrolado, ngayon ay bahagyang nanginginig habang hawak ang ballpen. Annatalia naman, nakatayo sa kabilang dulo ng mesa, ramdam ang tensyon sa pagitan nila. Ngunit sa kabila ng kaba, may ngiti siya—isang ngiting tahimik, punong-puno ng pag-asa at tapang. Hindi na siya natatakot sa kung ano man ang susunod. Natutunan na niyang harapin ang puso niya, at ngayon, nakaharap niya ang lalaking minahal niya ng buong pagkatao. “Handa ka na ba?” tanong ni Alaric, ang boses niya mababa ngunit ma