Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong tumitig sa sobre sa ibabaw ng lamesa. Kulay puti, manipis, pero parang bato ang bigat sa dibdib ko. Resibo ng ospital. Paulit-ulit kong binasa ang mga numero, umaasang biglang magbabago—na bababa, na magkakamali ang mata ko. Pero hindi. Nandoon pa rin ang halaga, nakapanghihina, nanunuya. “Anya,” marahang tawag ni Mama mula sa kwarto. Mahina ang boses niya, parang hangin na takot humagupit. “Nandiyan ka ba?” “Opo, Ma,” sagot ko agad. Itinupi ko ang resibo at isiniksik sa bag, kahit alam kong hindi nito mabubura ang katotohanan. Lumapit ako sa kama niya, inayos ang kumot, at sinubukang ngumiti. “Kumusta po pakiramdam ninyo?” Ngumiti rin siya, pero alam kong pilit. Nakasanayan na naming dalawa ang ganitong palitan—ako ang magpapalakas, siya ang magpapanggap na okay lang. “Ayos lang. Huwag ka nang mag-alala.” Gusto kong tumawa. Huwag mag-alala. Parang napakadaling sabihin kapag hindi ikaw ang may hawak ng mundo sa balikat mo. Tumango na

Hindi ako sanay sa katahimikang may kasamang bigat. Sa loob ng opisina ni Alaric parang bawat segundo ay may sariling tunog—ang mahinang ugong ng aircon, ang tikatik ng relo sa dingding, at ang kontroladong paghinga ko habang nakaupo sa harap ng lalaking hindi ko pa rin lubos maintindihan kung bakit ako narito. Nakaharap sa akin ang isang lamesang salamin. Sa ibabaw nito, maayos na nakapatong ang isang makapal na folder na kulay itim. Wala pa akong hawak, pero pakiramdam ko ay mas mabigat iyon kaysa sa lahat ng problema ko sa buhay. “Miss Martinez.” Napatingin ako kay Alaric. Nakatayo siya sa tabi ng bintana, nakatalikod sa akin, ang tanawin ng lungsod ay parang larawang pagmamay-ari niya. Matangkad, tuwid ang tindig, at kahit hindi siya humaharap, ramdam ko ang awtoridad niya—parang ang buong mundo ay sanay sumunod sa isang kilos lang ng kamay niya. “Opo?” maingat kong sagot. Humarap siya. Walang ngiti, walang kahit anong emosyon sa mukha. Kung may salamin ang damdamin, siya an

Hindi ako sanay sa ganitong klaseng lugar. Iyon ang una kong naisip habang dahan-dahan akong naglalakad sa loob ng malawak na function hall ng Compton Holdings. Ang kisame ay mataas, may mga kristal na ilaw na tila bituin kung kumislap. Ang sahig ay marmol—makintab, malamig, at napakahirap tapakan gamit ang sapatos kong halatang hindi para sa ganitong okasyon. Huminga ako nang malalim, pilit pinakalma ang sarili. “Relax, Annatalia,” bulong ko sa sarili. “Trabaho lang ‘to. Hindi ka nila kakainin.” Ngunit kahit sabihin ko pa iyon ng paulit-ulit, ramdam ko pa rin ang bigat ng mga matang sumusulyap sa akin. Mga matang sanay tumingin mula sa itaas. Mga matang may hinuhusgang agad-agad. Suot ko ang simpleng beige dress na binili ko kahapon—maayos, disente, pero halatang walang tatak ng mamahaling designer. Itinali ko ang buhok ko sa isang maayos na low bun. Ayokong magmukhang trying hard. Ayokong magmukhang wala sa lugar—kahit iyon na nga ang pakiramdam ko. Narito ako dahil kay Alaric

Hindi ko kailanman inisip na darating ang araw na ang isang pirma ay kayang baguhin ang buong takbo ng buhay ko. Tahimik ang silid—masyadong tahimik para sa isang desisyong babago sa lahat. Ang malamig na hangin mula sa centralized aircon ay tila dumidikit sa balat ko, pero mas nanginginig ang mga kamay ko hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa bigat ng sandaling ito. Nasa harapan ko ang isang makapal na folder. Itim. Makintab. May embossed na logo sa gitna: Compton Holdings. Isang pangalan na ilang linggo pa lang ang nakalilipas ay wala namang kahulugan sa akin—pero ngayon, para bang iyon na ang kumakatawan sa kapalaran ko. Sa kabilang dulo ng mesa, nakaupo si Alaric Dale Compton. Tahimik. Diretso ang likod. Walang emosyon ang mukha, parang bato—hindi mo alam kung anong iniisip, hindi mo alam kung may pakialam ba. Nakasuot siya ng itim na suit, perpektong sukat, perpektong plantsado. Lahat sa kanya ay perpekto… maliban sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Hindi iyon malamig. Hindi

Tahimik ang mansyon—hindi iyong tahimik na payapa, kundi iyong katahimikang may bigat. Parang bawat yabag ko sa marmol na sahig ay may katumbas na tanong na bumabagsak sa dibdib ko. Sa lawak ng lugar, pakiramdam ko’y isa akong maliit na tunog na puwedeng mawala anumang sandali. Wala akong dalang maleta—isang backpack lang na may laman na ilang damit, isang kuwaderno, at ang tapang na pilit kong kinakapitan. Naroon si Alaric sa dulo ng mahabang sala, nakatayo sa harap ng malalaking bintanang salamin. Ang liwanag ng hapon ay dumudulas sa balikat niya, nagpapatingkad sa tuwid niyang tindig at sa distansyang para bang likas na bahagi ng katawan niya. Hindi siya lumingon agad. Parang sinadya niyang patagalin ang sandaling iyon—ang sandaling ipapaalala sa akin na may bago akong mundo, at may bagong batas na kailangang sundin. “Uupo ka,” sabi niya, hindi lumilingon. Walang lambing, walang galit—isang utos na simple at malinaw. Umupo ako sa pinakamalapit na sofa, tuwid ang likod, nakapulup