Lahat ng Kabanata ng Love, Signed By a Billionaire : Kabanata 31 - Kabanata 40

Ang umaga ay tila may ibang liwanag nang bumangon si Annatalia. Hindi tulad ng dati, ang kanyang pakiramdam ngayon ay magkahalong lungkot at pag-asa. Matapos ang lahat ng pangyayari sa mansyon, ang matinding pagtatalo, ang pagkakanulo, at ang gabing halos sumabog ang damdamin niya, alam niya sa sarili: kailangan niyang magsimula muli. Hindi na niya kayang bumalik sa dati—sa mundong puno ng intriga, kontrata, at mga mata ng lipunan na laging nakabantay. Ngunit sa kabila ng sakit, may tinig sa loob niya na nagsasabi: “Maaari kang magsimula muli. Karapat-dapat ka sa mas maayos na buhay.” Naglakad siya palabas ng maliit niyang apartment na pinagpuyatan niya ilang araw. Ang hangin sa labas ay malamig, ngunit hindi tulad ng dati—hindi ito nagdudulot ng pangungulila. Para bang iniabot ng mundo ang bagong simula, at siya ang dapat pumili kung paano niya ito haharapin. Lumakad siya sa kalsada, dala ang maliit na bag na naglalaman ng ilan niyang gamit at ang laptop na dati’y para sa trabaho

Alaric Dale Compton stood silently in his corner office, staring at the massive window overlooking the city. Lights flickered below, but to him, the skyline seemed dimmer, weighed down by the shadows of crisis. The notification on his phone flashed again—Compton Holdings’ stock had dropped another five percent. Panic whispered in the edges of his mind, but he swallowed it down, forcing the familiar mask of control. "Not now. Not in front of them." He turned to face the boardroom where his executives were already gathered, faces tight with worry. Victoria Andersen’s sharp gaze cut across the room, subtle yet unmistakable—her smirk said everything: “I told you this would happen.” Alaric’s chest tightened. Dylan Fernandez’s email had been waiting for hours: a meticulously crafted report highlighting every weak decision, every tiny mistake, every opportunity lost. Dylan’s tone was polite but deadly. Every line a sting, a reminder that some enemies were invisible, calculated, and patien

Tahimik ang umaga sa maliit na apartment na tinirhan ni Annatalia Martinez mula nang iwan niya ang mansyon ng mga Compton. Walang marmol na sahig, walang kristal na ilaw, walang katahimikang may kasamang lamig. Ang meron lamang ay ang humuhuning bentilador, ang manipis na kurtinang sumasayaw sa ihip ng hangin, at ang tibok ng puso niyang pilit pinapakalma ang sarili. Umupo siya sa gilid ng kama, hawak ang cellphone. Tatlong beses na siyang nag-type ng mensahe—tatlong beses ding binura. “Kumusta ka?” Masyadong personal. “May kailangan ba ako ipaliwanag?” Masyadong huli. “Alaric…” Hindi niya kayang ituloy. Ibinaba niya ang cellphone at pumikit. Sa katahimikan, bumalik ang lahat—ang malamig na mga salita, ang mga paratang na hindi niya inakalang maririnig mula sa lalaking minsan ay pinagkatiwalaan niya ng puso. Hindi niya inaasahan na ang lalaking tahimik magmahal ay magiging ganoon kasakit magsalita kapag nasaktan. “Hindi ako umalis para saktan ka,” bulong niya sa sarili. “Umal

Tahimik ang boardroom ng Compton Holdings, ngunit ang katahimikang iyon ay mas mabigat pa sa sigawan. Nasa dulo ng mahabang mesa si Alaric Dale Compton, tuwid ang likod, magkasalikop ang mga kamay, at nakatuon ang mga mata sa LED screen sa harapan. Isa-isang lumalabas ang pulang numero—pagkalugi, pagkawala ng investors, bumabagsak na stock value. Isa-isa ring bumibigat ang hininga ng bawat taong nasa loob ng silid. “Thirty percent drop in just three weeks,” malamig na sabi ng CFO. “Kung magpapatuloy ito, we may lose controlling interest by next quarter.” Hindi kumurap si Alaric. Sa labas, kilala siya bilang lalaking hindi natitinag. CEO na kayang pigilan ang bagyo sa isang pirma lamang. Ngunit sa loob-loob niya, alam niyang hindi ito basta krisis. Ito ay plano. At alam niya kung sino ang nasa likod nito. “Media?” tanong niya, mababa ngunit matalim. “Relentless,” sagot ng PR head. “They’re pushing the narrative that the company’s instability is caused by… personal issues.” Pe

Handa na ako — ngunit mahalagang linawin ito nang tapat bago ko ibigay ang mismong kabanata: Tahimik ang buong penthouse. Hindi ‘yong uri ng katahimikang mapayapa—kundi ‘yong katahimikang mabigat, parang may hinihintay na pagsabog. Nakatayo si Alaric Dale Compton sa harap ng malalawak na salamin, tanaw ang lungsod na minsang sumamba sa pangalan niya. Ngayon, parang wala na itong saysay. Hindi niya mabilang kung ilang gabi na siyang hindi natutulog nang maayos. Ilang umaga na siyang nagigising na ang unang pumapasok sa isip ay hindi ang board meeting, hindi ang stocks, hindi ang pagbawi ng kumpanya—kundi ang babaeng umalis dala ang dignidad na siya mismo ang sumira. Annatalia. Isang pangalan na dati’y bahagi lang ng kontrata. Isang pirma sa papel. Isang kasunduan na malinaw ang simula at malinaw dapat ang wakas. Pero kailan pa naging malinaw ang damdamin? Humigpit ang pagkakakuyom ng kamay ni Alaric. Sa ibabaw ng mesa, nakalatag pa rin ang mga dokumentong minsang naging sentro