Love, Signed By a Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Hindi ko akalaing darating ang araw na magigising ako sa kwartong mas malaki pa sa buong bahay na kinalakhan ko. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko, sinalubong ng liwanag na pumapasok mula sa malalawak na bintanang may puting kurtinang halos sumayad sa marmol na sahig. Tahimik ang paligid—ibang klaseng katahimikan. Hindi tulad ng ingay ng umaga sa amin noon: tahol ng aso, tawanan ng mga kapitbahay, kalansing ng kawali ni Mama. Dito, ang tunog lang ay ang mahinang huni ng aircon at ang tik-tak ng isang mamahaling orasan sa dingding.Maayos ang tulog ko. Bumangon ako at naupo sa gilid ng kama. Malambot ang kutson, parang lulunukin ka ng lambot. Napahawak ako sa kumot—makapal, mabigat, at siguradong mas mahal pa kaysa sa ilang buwang sahod ko noon. Asawa ka na ng isang bilyonaryo, paalala ko sa sarili ko. Kahit peke, kailangan mong gampanan. Tumayo ako at naglakad papunta sa salamin. Halos hindi ko makilala ang babaeng nakatingin pabalik sa akin. Suot ko ang simpleng puting s

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago ang mga tingin ng mga tao sa akin—o kung ako ba ang nagbago. Siguro pareho. Mula nang pirmahan ko ang kontrata, mula nang maging “Mrs. Compton” ako sa papel, para bang bawat kilos ko ay may matang nakamasid. Bawat ngiti ko ay sinusukat. Bawat katahimikan ko ay binibigyang-kahulugan. At sa gitna ng lahat ng iyon, naroon si Alaric—palaging tahimik, palaging kontrolado, parang isang pader na hindi ko alam kung kailan ko ba dapat lapitan o iwasan. Ngayong gabi, may charity gala ang Compton Holdings. Isa raw ito sa mga obligasyong kailangang gampanan ng isang “asawa ng CEO.” Isang tungkuling hindi ko pinangarap, pero kailangang harapin. “Suotin mo ‘yan.” Iyon lang ang sinabi ni Alaric nang iabot sa akin ng staff ang kahon. Walang paliwanag. Walang emosyon. Parang utos sa isang empleyado, hindi sa babaeng pinakasalan niya—kahit pa kontrata lang iyon. Pagbukas ko ng kahon, napahinga ako nang malalim. Isang simpleng gown, kulay champagne. H

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging tahimik ang mansyon—o kung kailan ako natutong pakinggan ang katahimikan nito. Dati, bawat hakbang ko sa marmol na sahig ay parang paalala na hindi ako kabilang dito. Na ako’y bisita lamang sa mundong hinubog ng pera, pangalan, at kapangyarihan. Ngunit ngayong umaga, habang sinisilip ng araw ang mga kurtinang tila ginto sa liwanag, may kakaibang lambot ang hanging dumampi sa balat ko. Tahimik ang buong palapag. Masyadong tahimik para sa isang bahay na punô ng mga taong sanay sa utos at galaw. At sa katahimikang iyon, naalala ko ang mukha ni Alaric kagabi—ang pagod na pagod niyang tingin habang binabasa ang makapal na folder ng mga papeles, ang bahagyang pagkuyom ng kanyang panga tuwing may hindi kanais-nais na numero sa screen. Hindi niya napansin na nandoon ako sa pintuan, hawak ang isang basong tubig na hindi ko na naiabot. Hindi rin niya napansin ang pag-aalala ko. Hindi naman dapat. Isa lang akong asawa sa papel. Isang pirma. Isang k

Hindi ako naniniwala sa multo ng nakaraan—hangga’t hindi ito biglang humaharap sa’yo sa maliwanag na araw, may dalang ngiting pamilyar at mga matang alam ang bawat lihim na pilit mong kinakalimutan. Tahimik ang umaga sa mansyon. Ang mga kurtina ay bahagyang gumagalaw sa ihip ng hangin, at ang tunog ng mga yapak ng kasambahay ay parang ritmong paulit-ulit na nagpapaalala na ito ang mundo ni Alaric—malinis, kontrolado, at walang puwang para sa pagkakamali. Nakaupo ako sa mahabang mesa sa kusina, hawak ang tasa ng kape na matagal nang malamig. Kanina pa ako nakatitig sa salamin, sa babaeng unti-unting nagiging estranghero sa sarili. “Asawa ni Alaric Compton.” Ang titulo’y parang damit na maganda sa labas ngunit masikip sa dibdib. “Ma’am Annatalia?” mahinang tawag ni Mrs. Rivera, ang matagal nang namamahala sa bahay. “May dadating po raw na bisita si Sir Alaric. Sa opisina po ninyo magkikita.” Tumango ako, pilit na ngumiti. “Salamat po.” Hindi na ako nagtanong kung sino. Sa mga naka

Ang malamig na liwanag ng umaga ay sumilip sa bintana ng mansyon ng Compton, hinahaplos ang mukha ni Annatalia habang tahimik siyang nakaupo sa gilid ng kama. Ang hangin ay dahan-dahang pumapasok sa silid, dala ang sariwang simoy ng hardin sa labas. Ngunit sa kabila ng katahimikan, ramdam ni Anya ang bigat ng nakaraang gabi—isang bigat na hindi niya maipaliwanag. Hindi iyon ang normal na pakiramdam ng isang babaeng nagpasya lamang na pumasok sa isang pekeng kasal para sa pamilya. Hindi rin iyon basta pagkabahala. Ito ay… babala. Sa isip niya, bumabalik-balik ang mukha ni Alaric—ang malamig, matalim, at minsang mahirap basahin na mata niya. Kahit ilang beses niyang sinubukang huwag isipin ang nangyari kagabi, hindi niya maiwasang balikan ang eksenang iyon: si Alaric na biglang lumapit sa kanya, may halong galit at pag-aalala sa boses, at sinabi: "Mag-ingat ka, Anya. Hindi lahat ng ngiti sa paligid mo ay totoo." Naiintindihan ko. Ngayon, habang nakaupo siya sa silid, ramdam niy