เสิ่นอวี๋ซินเลือกที่จะเดินทางออกไปอย่างเงียบเชียบที่สุด นางไม่อยากให้การลาไปถือศีลครั้งนี้กลายเป็นเรื่องเอิกเกริกหรือต้องมีการร่ำลาที่หน่วงรั้งใจ ขบวนรถม้าเล็กๆ ที่บรรทุกสัมภาระและบ่าวรับใช้คนสนิทจึงเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองไปตั้งแต่ยามเช้า โดยมีเพียงคนในครอบครัวเท่านั้นที่มายืนส่งด้วยแววตาอาวรณ์ทว่าทางด้านหลี่หานสือที่ตั้งใจจะมาส่งนางด้วยตนเอง กลับต้องมาเก้อเมื่อเขาควบม้ามาถึงหน้าจวนสกุลเสิ่นในตอนสาย แม้จะเสียดายที่ไม่ได้เห็นหน้านางเป็นครั้งสุดท้ายก่อนนางจะเข้าสู่อาราม แต่เขาก็ยอมรับในความตั้งใจของนางและเลือกที่จะรอคอยอย่างสงบในเวลาไล่เลี่ยกัน หวังลี่อินสหายรักของเสิ่นอวี๋ซินก็วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าจวน พร้อมถุงขนมและเครื่องหอมที่ตั้งใจจะเอามาให้เพื่อนรัก เมื่อรู้จากปากบ่าวไพร่ว่าเสิ่นอวี๋ซินเดินทางไปแล้ว นางก็หน้าสลดลงทันที“โธ่ อวี๋ซิน ทำไมถึงใจร้อนรีบไปนักนะ ข้ายังไม่ได้กอดลาเลยสักคำ” หวังลี่อินบ่นพึมพำ แววตาเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัดเสิ่นอี้หลุนที่ยืนสังเกตการณ์อยู่เห็นท่าทางเง้างอดของนางก็นึกเอ็นดู เขาเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลัก
閱讀更多
