All Chapters of ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส: Chapter 101 - Chapter 110

ท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุและผืนดินที่แห้งผากจนแตกระแหงของเมืองซีโจว ฝุ่นควันจากการขุดเจาะลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ หลี่หานสืออยู่ในชุดลำลองที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและหยาดเหงื่อ ใบหน้าของเขาดูซูบตอบลงและผิวเข้มขึ้นจากการตรากตรำทำงานกลางแจ้งมาตลอดสามเดือนเต็มเขานั่งอยู่บนโขดหินข้างหลุมขุดขนาดใหญ่ ในมือกางแผนที่ภูมิศาสตร์ที่เขาลงแรงวาดขึ้นเองจากการเดินสำรวจป่าเขาทั่วเมืองซีโจวมานับสิบครั้ง สภาพราษฎรที่อดอยากและไร้น้ำใช้ทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้ง แม้จะพยายามขุดเจาะตามจุดที่คาดการณ์ไว้หลายแห่ง แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าครั้งแล้วครั้งเล่า จนความหวังของชาวบ้านเริ่มริบหรี่ทว่าในทันใดนั้น เสียงตะโกนก้องที่สั่นเครือด้วยความตื่นเต้นก็ดังขึ้นจากก้นหลุมลึก“น้ำ! น้ำออกมาแล้ว ท่านซื่อจื่อ น้ำไหลออกมาแล้ว”เสียงจอบกระทบหินหยุดชะงักลง แทนที่ด้วยเสียงพุ่งกระฉูดของสายน้ำใต้ดินที่พุ่งทะลุชั้นดินที่แห้งแล้งขึ้นมาอย่างแรง ชาวบ้านที่ยืนลุ้นอยู่รอบหลุมต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจจนเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ หลายคนถึงกับทรุดลงคุกเข่ากวักน้ำขึ้นมาลูบหน้าลูบตาพลางร้องไห้ออกมาด้วยความต

หลี่หานสือนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้สายตาคมกริบจ้องมองกระดาษรายงานที่วางอยู่เบื้องหน้า ในใจของเขาไม่ได้มีเพียงแค่เรื่องปากท้องของราษฎรอีกต่อไป แต่เป็นเพลิงโทสะที่ถูกสะกดกลั้นไว้ต่อพฤติกรรมสับปลับของหลินเมิ่งยวนมือหนาใหญ่ของบุรุษบรรจงเขียนถ้อยคำที่หนักแน่นและเฉียบขาดลงบนฎีกาลับถึงอ๋องแปดซ่งอวิ๋นเซียน  เนื้อหาในรายงานไม่ได้อ้างถึงความริษยาส่วนตัว แต่เนิ่นเน้นไปที่การทุจริตต่อหน้าที่และการหลอกลวงต่อราชสำนัก โดยระบุพฤติกรรมที่เมืองตงซานของหลินเมิ่งยวนอย่างละเอียดตามที่อาหู่รายงานมา[เรียนท่านอ๋อง ภารกิจอัญเชิญคัมภีร์คือเกียรติยศสูงสุดของแผ่นดิน ทว่าบัดนี้กลับมีผู้ใช้โอกาสนี้บังหน้าเพื่อเสวยสุขส่วนตนและตบตาราชสำนักด้วยความเท็จ ข้าจึงขอเสนอให้ท่านโปรดตรวจสอบความจริง ณ เมืองตงซาน ก่อนที่ขบวนคุ้มกันภัยจะเดินทางมาถึง]หานสือประทับตราประจำตัวของตนลงบนซองจดหมาย ก่อนจะเรียกซูอินมาพบ“ส่งจดหมายนี้ให้ถึงมืออ๋องแปดโดยเร็วที่สุด ห้ามผ่านมือใครเด็ดขาด”“ขอรับ” องครักษ์หนุ่มรับปาก“เดี๋ยวก่อน” เขาเรียกเอาไว้ก่อนที่ซูอินกำลังจะจากไปหลี่ซื่อจื่อลงมือ

ความสำเร็จจากการค้นพบแหล่งน้ำใต้ดินไม่ได้ทำให้ หลี่หานสือนิ่งนอนใจ เขารู้ดีว่าหากจะช่วยราษฎรให้รอดพ้นจากภัยพิบัติอย่างยั่งยืน เพียงแค่มีน้ำไหลออกมานั้นยังไม่เพียงพอเขาใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่กับชาวบ้านอย่างเรียบง่าย สวมเพียงเสื้อผ้าเรียบง่ายและคล่องตัวจนแทบแยกไม่ออกว่าเขาคือซื่อจื่อผู้สูงศักดิ์จากเมืองหลวง ทุกเช้าเขาจะตื่นขึ้นมา เพื่อคุมงานสร้างระบบชลประทานขนาดเล็ก วางแนวร่องน้ำเพื่อให้น้ำจากบ่อน้ำใหม่กระจายตัวไปสู่พื้นที่เกษตรกรรมที่เคยแห้งแล้งจนแตกระแหงควบคุมการเก้บเกี่ยวมันเทศที่ปลูกยามแล้งแล้วจัดสรรให้แก่ครอบครัวทุกหลังอย่างเหมาะสม จนชาวบ้านต่างก็สรรเสิญชื่นชม“ใต้เท้า ท่านเหนื่อยมามากแล้ว พักผ่อนสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ” หญิงชรานางหนึ่งยื่นจอกน้ำให้เขาด้วยแววตาอ่อนโยนและนอบน้อม“น้ำใจของท่านป้า ข้ารับไว้ด้วยความซาบซึ้ง” เขารับน้ำมาดื่มพลางยิ้มตอบด้วยความจริงใจแม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ ทว่าใจของเขาจะสงบนิ่งอย่างประหลาด เขาใช้ช่วงเวลานี้ในการฝึกฝนตบะและขัดเกลาจิตใจ ความใจร้อนที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความสุขุมลุ่มลึกในยามที่ทำ

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผันไป ณ ดินแดนที่เคยแห้งแล้งทุรกันดารอย่างเมืองซีโจว บัดนี้ภาพลักษณ์เดิมๆ ได้มลายหายไปจนสิ้นสิ้น ท้องทุ่งนาที่เคยแตกระแหงกลับกลายเป็นผืนพรมสีเขียวขจีของต้นกล้าที่ชูคอรับแสงแดดอย่างสดใสภาพความสำเร็จที่ปรากฏเบื้องหน้าหลี่หานสือมิคือความรุ่งเรืองที่เขาสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อตลอดเกือบหนึ่งปีจากดินแดนที่เคยถูกขนานนามว่าเป็นสุสานของผู้ขัดสน บัดนี้ได้กลายเป็นอู่ข้าวอู่น้ำแห่งใหม่ คลองชลประทานที่ขุดด้วยมือของทหารและชาวบ้านภายใต้การนำของเขานั้น เปรียบเสมือนเส้นเลือดใหญ่ที่นำพาชีวิตไปหล่อเลี้ยงทุกครัวเรือน“ซื่อจื่อ ชาวบ้านเตรียมธัญพืชและผลผลิตที่ดีที่สุดเพื่อมอบให้ท่านก่อนออกเดินทางขอรับ” ซูอินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงปลาบปลื้มหลี่หานสือส่ายหน้าช้าๆ รอยยิ้มจางๆ ร่างสูงโปร่งยืนอยู่บนเนินเขา มองลงไปยังอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ที่เขาเป็นผู้วางรากฐาน น้ำในอ่างปริ่มขอบจากการกักเก็บน้ำในช่วงหน้าฝนที่ผ่านมา และถูกส่งผ่านระบบชลประทานที่เขาวางแนวคลองไว้อย่างเป็นระเบียบ กระจายเข้าสู่พื้นที่เพาะปลูกทั่วทั้งเมือง“ซูอิน ภารกิจที่นี่เสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้ว ร

ท่ามกลางความครื้นเครงของงานเลี้ยงวันเกิดที่อบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ แต่หลี่หานสือกลับเลือกที่จะไม่ได้เข้าไปร่วมงานฉลองนั้นเขาเดินทางกลับถึงเมืองหลวงได้หลายวันแล้ว ทว่าความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง กลับเทียบไม่ได้เลยกับความประหม่าที่เกิดขึ้นในใจ“ซื่อจื่อ งานเริ่มมาพักใหญ่แล้วนะ ท่านจะไม่เข้าไปร่วมอวยพรคุณหนูสามด้วยตนเองจริงๆ หรือ” ซูอินเอ่ยถามขณะมองเจ้านายที่ยืนจ้องมองกำแพงจวนสกุลเสิ่นจากที่ไกลๆหลี่หานสือส่ายหน้าช้าๆ แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับดูอ่อนแสงลง“งานเลี้ยงวันนี้มีแต่เหล่าคุณหนูและสตรีผู้สูงศักดิ์ ข้าเป็นบุรุษที่เพิ่งกลับจากถิ่นทุรกันดาร เนื้อตัวแฝงไปด้วยกลิ่นดินกลิ่นทราย หากพรวดพราดเข้าไปคงจะทำให้นางลำบากใจเสียเปล่าๆ”เขากล่าวจบก็นิ่งไป แล้วพยักหน้าให้อินเหยาจัดการส่งมอบของขวัญที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถันไปให้นางฉากกั้นไม้แกะสลักขนาดพอเหมาะ ลวดลายมงคลที่ปรากฏบนเนื้อไม้นั้นประณีตบรรจงจนยากจะเชื่อว่าเป็นงานที่หาได้ทั่วไป มันคือภาพทิวทัศน์ของขุนเขาและสายน้ำที่สื่อถึงความสงบร่มเย็นและความมั่นคง แฝงไปด้วยความหมายซ่อนเร้นถ