All Chapters of ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส: Chapter 91 - Chapter 100

ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล ในห้องนอนของเสิ่นอวี๋ซิน เดือนเศษแล้วที่นางอนุญาตให้ฉ่งเอ๋อร์กลับไปนอนที่เรือนพักบ่าว เพราะอยากใช้เวลาครุ่นคิดเรื่องราวต่างๆ เพียงลำพัง ทว่าความเงียบนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่นางไม่คาดว่าจะได้ยินก่อนที่เสิ่นอวี๋ซินจะทันได้ร้องเรียกใคร อ้อมกอดอันอบอุ่นและคุ้นเคยก็โอบรัดร่างของนางจากทางด้านหลัง กลิ่นสะอาดลุ่มลึกของบุรุษเพศที่นางจำได้ดีพุ่งเข้าสู่โสตประสาท“อวี๋ซิน ในที่สุดข้าก็ทำสำเร็จแล้ว จากนี้ไปข้าสามารถรักเจ้าได้อย่างเปิดเผยเสียที ไม่ต้องมีพันธะใดๆ มาเหนี่ยวรั้งข้าไว้อีกแล้ว” เสียงทุ้มต่ำของหลี่หานสือกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโล่งอกและโหยหา“ปล่อยข้า” เสิ่นอวี๋ซินสะบัดตัวออกอย่างแรงด้วยความรังเกียจ นางหันกลับมาประจันหน้ากับเขา ดวงตาวาววับด้วยความโกรธแค้น มือบางเงื้อขึ้นหมายจะตบหน้าเขาให้สาสมกับความไร้ยางอาย ทว่าหลี่หานสือกลับคว้าข้อมือของนางไว้ได้ทันท่วงที“เจ้าจะตีข้ากี่ครั้งก็ได้ แต่อย่ามองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงวิงวอน“ท่านมันคนสารเลว หลี่หานสือ” เสิ่นอวี๋ซินเ

ณ ศาลาริมแม่น้ำที่ท้ายเมือง รถม้าสกุลเสิ่นจอดรออยู่ที่ริมทางเดิน ห่างออกไปมีร่างอรชรยืนรออยู่ภายในศาลาริมน้ำอันเงียบสงบเพียงลำพัง เสียงสายน้ำและความร่มรื่นไม่ได้ช่วยให้ใจที่ว้าวุ่นของนางสงบลงได้เลย จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามาหลี่หานสือก้าวเข้ามาในศาลาด้วยท่าทีที่ดูสงบลงกว่าทุกครั้ง แต่แววตานั้นยังคงฉายแววอาวรณ์และกังวลอย่างเห็นได้ชัด เมื่อทั้งคู่สบตากัน ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสิ่นอวี๋ซินจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นลง“ท่านมาแล้ว...” นางเอ่ยเสียงแผ่วพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย หลี่หานสือยิ้มรับ รู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก“เรื่องที่เกิดขึ้น ข้ารู้ความจริงทั้งหมดแล้วเจ้าค่ะ ทั้งเรื่องราชโองการสมรสพระราชทาน และเรื่องที่คุณหนูไป๋เป็นคนของอ๋องแปด”หลี่หานสือทอดถอนใจออกมาอย่างยาวเหยียด ราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก เขาเดินเข้าไปใกล้นางอีกนิดแต่ยังคงรักษาระยะห่างที่เหมาะสม“อวี๋ซิน ข้าต้องขอโทษเจ้าจริงๆ ที่ต้องผลักไสเจ้าและทำให้เจ้าเจ็บปวดมาตลอด ยามนั้นสถานการณ์บีบคั้นนัก อ๋องแปดทรงขอร้องให้ข้าช่วยเป็นโล่กำบังความลั

“หลี่หานสือเดินทางไปเมืองทางทิศตะวันตกแล้วนะ เขาอาสาไปจัดการปัญหาภัยแล้งที่นั่นด้วยตนเอง เมืองตะวันตกทั้งทุรกันดาร แร้นแค้น และเต็มไปด้วยพายุทรายข้าไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่ หรือจะได้กลับมาในสภาพไหน แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีต่อเจ้า เขาคงไม่ได้มารบกวนเจ้าอีกนาน” เสิ่นอี้หลุนเอ่ยขึ้นพลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของน้องสาวคำบอกเล่านั้นทำให้หัวใจของเสิ่นอวี๋ซินกระตุกวูบ ความรู้สึกใจหายวิ่งพล่านในอกขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามได้ ภาพใบหน้ายียวนที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาที่จ้องมองนางอย่างมั่นคงแม้ในยามที่นางด่าทอ บัดนี้เขาคิดมุ่งหน้าสู่ดินแดนที่อันตรายที่สุดเพียงลำพัง“เจ้าค่ะพี่ใหญ่... ข้าแอบโล่งใจที่เรื่องราวจบลงเช่นนี้ ในเมื่อจากลากันไปคนละทิศละทาง เราทั้งคู่จะได้ไม่ต้องพบเจอกันให้ลำบากใจอีก...” นางตอบรับสั้นๆ พลางก้มหน้าจัดดอกไม้ในแจกันต่อเสิ่นอี้หลุนถอนหายใจยาว เขาก้าวเข้าไปใกล้น้องสาวแล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจ้าไม่รู้สึกเสียดายบ้างเลยหรือ ในเมื่อตอนนี้ความจริงประจักษ์แจ้งต่อสายตาคนทั้งเมืองแล้วว่า หานสือยอมแลกชื่อเสียง ยอมถูกเจ้าตราหน้าว่าชั่วช้า เพื่

ยังไม่ทันที่จางจื่ออิงจะกลับเข้าห้องพัก หญิงสาวชาวบ้านคนหนึ่งท่าทางนอบน้อม เดินประคองถาดไม้ที่มีถ้วยกระเบื้องเคลือบส่งกลิ่นหอมเข้ามาข้างใน“ท่านหัวหน้าหมู่บ้านเกรงว่าคุณหนูจางจะนอนหลับไม่สนิทเพราะไม่คุ้นชินกับอากาศริมทะเล จึงสั่งให้ข้านำน้ำแกงปลาสูตรพิเศษมาให้เจ้าค่ะ น้ำแกงนี้เคี่ยวจากสมุนไพรหายากบนเกาะ ช่วยให้ร่างกายอบอุ่นและหลับสบายยิ่งขึ้น” หญิงผู้นั้นเอ่ยพลางวางถ้วยน้ำแกงลงบนโต๊ะเบื้องหน้ากลิ่นหอมของน้ำแกงใสที่ดูไร้พิษสงเย้ายวนใจจื่ออิงนัก นางที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันยิ้มรับด้วยความซาบซึ้ง“ฝากขอบคุณท่านหัวหน้าหมู่บ้านด้วยนะ... พี่เมิ่งยวน ท่านดูสิ ชาวบ้านที่นี่ช่างมีน้ำใจนัก ท่านเลิกขมวดคิ้วเสียทีเถิด” นางหันไปกล่าวกับเขาในตอนท้ายมือเรียวประคองถ้วยน้ำแกงขึ้นมาหมายจะจิบชิมความหวานของสมุนไพร จมูกของนางสูดกลิ่นหอมนั้นอย่างพอใจ ทว่าในจังหวะที่ขอบถ้วยกำลังจะแตะริมฝีปากบาง มือหนาของหลินเมิ่งยวนก็ยื่นมาคว้าข้อมือของนางไว้แน่นจนน้ำแกงกระเพื่อม“ช้าก่อน...” สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่สาวชาวบ้านผู้นั้น นางมีท่าทีพิรุธเล็กน้อย ดวงตาหลุกหลิกไม่กล้าสบตาเขา

ในยามเช้า หลินเมิ่งยวนก้าวเดินออกมาบนดาดฟ้าเรือด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมและแบกความกังวลไว้บนบ่า บัดนี้กลับประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ และแววตาที่ดูละมุนขึ้นเขาหันไปมองจางจื่ออิงที่เดินตามออกมาด้วยท่าทางที่เอียงอายกว่าปกติ สายตาที่ทั้งคู่สบกันนั้นเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ยากจะปิดบัง บรรยากาศรอบตัวของคนทั้งสองอบอวลไปด้วยไอรักและความสนิทสนมที่ก้าวกระโดดไปไกลกว่าคำว่าสหายร่วมเดินทางพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดนี้ ตกอยู่ในสายตาของอาหู่ ผู้ติดตามที่แฝงตัวเป็นสายสืบให้กับหลี่หานสือมาโดยตลอดอาหู่ลอบสังเกตการณ์ เขาเห็นทั้งการที่หลินเมิ่งยวนประคองจูงมือหญิงสาวอย่างถะนุถนอม และท่าทีที่จางจื่ออิงคอยปรนนิบัติดูแลฝ่ายชายอย่างใกล้ชิดเกินหน้าที่ สัญชาตญาณของสายลับบอกเขาได้ทันทีว่าเส้นแบ่งที่เคยมีได้ถูกข้ามไปเรียบร้อยแล้วในคืนที่ผ่านมา‘ร่องรอยเช่นนี้ แววตาเช่นนี้ ชัดเจนยิ่งนัก ทันทีที่เรือเข้าเทียบท่าและมีสัญญาณติดต่อจากหน่วยสื่อสาร ข้าต้องรีบส่งข่าวนี้ถึงท่านซื่อจื่อให้เร็วที่สุด’อาหู่รู้สึกเห็นใจเสิ่นอวี๋ซินขึ้น