All Chapters of ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส: Chapter 111 - Chapter 120

หน้าจวนอ๋องแปด รถม้าของสกุลเสิ่นเคลื่อนตัวเข้าเทียบจอดอย่างสง่างาม เสิ่นอวี๋ซินก้าวลงจากรถม้าในชุดสีเขียวอ่อนดูสบายตา ทว่าแฝงไปด้วยความสุขุม ทันทีที่นางเงยหน้าขึ้น สายตาก็ประสานเข้ากับบุรุษในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มที่เพิ่งจะก้าวลงจากรถม้าอีกคันพอดีหลี่หานสือยืนนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงและดูหนาขึ้นกว่าปีก่อน ใบหน้าที่เคยดูเคร่งขรึมยามนี้กลับมีความภูมิฐาน แต่ก็มีร่องรอยของคนที่ผ่านอุปสรรคใหญ่หลวงมาได้จนสำเร็จ เขามองสตรีเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้นในอก“อวี๋ซิน” เขาพึมพำชื่อนางออกมาแผ่วเบา“ซื่อจื่อ.... ขอบคุณสำหรับของขวัญวันเกิดเจ้าค่ะ” เสิ่นอวี๋ซินย่อตัวคำนับตามมารยาทอย่างงดงาม แววตาของนางที่มองเขามิได้หลบเลี่ยงหรือเต็มไปด้วยความโกรธแค้นเช่นในอดีต“ชอบหรือไม่”“เจ้าค่ะ ฉากกั้นไม้แกะสลักนั้นงดงามมาก”หานสือลอบสำรวจหญิงสาวผ่านสายตาที่เต็มไปด้วยความถวิลหา เพียงหนึ่งปีที่ไม่ได้พบหน้า นางเติบโตขึ้นจนดูเป็นสาวสะพรั่ง ทรวดทรงองเอวชัดเจนขึ้น ทว่าสิ่งที่เขาสัมผัสได้ชัดที่สุดคือ ค

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านพ้นไป ราวกับโชคชะตาจงใจเล่นตลก หลี่หานสือและเสิ่นอวี๋ซินมักจะบังเอิญพบหน้ากันบ่อยครั้ง ทว่าทุกครั้งที่สายตาประสานกัน ต่างคนต่างมีคำพูดนับพันหมื่นที่ติดค้างอยู่ที่ริมฝีปาก หลี่หานสืออยากจะถามว่านางเหนื่อยหรือไม่กับการเตรียมตัวรับศึกใหญ่ ส่วนเสิ่นอวี๋ซินก็อยากจะถามถึงความลำบากของเขาที่ซีโจวให้มากกว่านี้ แต่ด้วยสถานการณ์ที่มีสายตาจ้องมองอยู่รอบกาย ทำให้ทั้งคู่ทำได้เพียงพยักหน้าทักทายอย่างสำรวมและเดินผ่านกันไปราวกับคนรู้จักที่ห่างเหินเย็นวันหนึ่งที่จวนสกุลเสิ่น เสียงหัวเราะครื้นเครงของบุรุษดังแว่วมาจากศาลาในสวน เสิ่นอี้หลุนกำลังนั่งร่ำสุราสังสรรค์กับหลี่หานสือและสหายอีกสองคนอย่างออกรสตามประสาสหายสนิท เสิ่นอวี๋ซินที่เพิ่งกลับมาจากเดินชมตลาดชะงักฝีเท้า มองผ่านพุ่มไม้เห็นหลี่ซื่อจื่อที่กำลังยกจอกสุราขึ้นดื่มก็หยุดมองชั่วครู่“คุณหนูเจ้าคะ...” ฉ่งเอ๋อร์ กระซิบข้างหู“ซื่อจื่อมาหาคุณชายใหญ่ที่จวนทั้งที ท่านจะไม่เข้าไปทักทายสักหน่อยหรือเจ้าคะ ดูสิเจ้าคะ ท่านซื่อจื่อลอบมองมาทางระเบียงเรือนของคุณหนูอยู่บ่อยครั้งเชียว”เสิ่นอวี๋ซินนิ่งไปครู่หนึ่ง

ม้าเร็วควบเข้ามาแจ้งข่าวที่จวนสกุลหลินว่าขบวนเดินทางของหลินเมิ่งยวนกำลังจะก้าวเข้าสู่ประตูเมืองหลวงในไม่ช้า ระหว่างทางที่มามีขบวนทหารไปรอที่หน้าประตูเมืองหลินเทาและเฉินเจียงเยว่เมื่อได้ยินว่ามีขบวนทหารเกียรติยศไปรอรับลูกชายที่ประตูเมืองตามคำสั่งราชสำนัก ทั้งสองก็ยิ้มแก้มปริด้วยความภาคภูมิใจ รีบสั่งให้บ่าวไพร่จัดเตรียมรถม้าเพื่อไปรับในทันที“เมิ่งยวนทำสำเร็จแล้ว ครั้งนี้สกุลหลินของเราจะกลับมายิ่งใหญ่ยิ่งกว่าเดิม” หลินเทาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลังขณะก้าวลงจากรถม้าที่หน้าประตูเมืองทว่าเมื่อทั้งคู่ไปถึง กลับต้องชะงักเมื่อพบว่าบริเวณลานกว้างหน้าประตูเมืองนั้น มิได้มีเพียงทหารและชาวเมืองที่มามุงดู แต่ยังมีเสิ่นอวี๋ซินยืนอย่างสง่างามในชุดสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะ นางยืนนิ่งประหนึ่งรูปสลักหยก ท่ามกลางสายลมที่พัดโบกชายอาภรณ์ให้พริ้วไหว ดูสูงส่งจนผู้คนรอบข้างไม่กล้าสบตาหลินฮูหยินเมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้ในอนาคตมารอรับด้วยตนเอง ก็รีบเดินรี่เข้าไปหาพร้อมรอยยิ้ม “อวี๋เอ๋อร์ เจ้ามารอรับเมิ่งยวนด้วยตนเองเชียวหรือ ดูสิ ขบวนเกียรติยศนั่นกำลังจะมาถึงแล้ว ต่อไปเจ้าก็ได้เป็นฮูหยินขุน

ร่างอรชรในชุดสีขาวบริสุทธิ์ก้าวไปยืนต่อหน้าของคู่หมั้นที่กำลังจะกลายเป็นอดีต มือบางที่มั่นคงยื่นสัญญาหมั้นหมายที่บัดนี้ดูไร้ค่าออกไปตรงหน้าเขา แววตาของนางไม่มีความรัก ไม่มีความแค้น มีเพียงความสมเพชที่ลึกสุดหยั่ง“สัญญาหมั้นระหว่างข้าและท่าน ข้าขอส่งคืน ต่อหน้าฟ้าดินและพยานนับร้อย ข้าเสิ่นอวี๋ซิน ขอประกาศถอนหมั้นกับบุรุษสับปลับเช่นท่านใบหน้าของหลินเมิ่งยวนพลันแข็งค้าง กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกจนตึงเครียด ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอ เขาจ้องมองหนังสือสัญญาหมั้นในมือนางด้วยสายตาที่แทบไม่อยากเชื่อว่าสตรีที่เคยหัวอ่อนจะกล้าหักหน้าเขาท่ามกลางสายตานับร้อย“เจ้ากล้าดีอย่างไร เสิ่นอวี๋ซิน!” หลินเมิ่งยวนแผดเสียงก้อง ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด เขาคว้าไหล่ของจางจื่ออิงที่ยืนตัวสั่นระริกในชุดสีแดงฉานขึ้นมาประจันหน้า“จื่ออิงนางเป็นถึงบุตรีของนายอำเภอตงซาน ผู้มีพระคุณที่ช่วยข้าอัญเชิญคัมภีร์จนสำเร็จ นางยังมีน้ำใจกว้างขวางยอมแต่งเข้าสกุลหลินเป็นภรรยาเท่าเทียมกับเจ้า” เขาแค่นยิ้มหยัน สายตาที่มองนางเต็มไปด้วยความดูแคลน“เจ้ามันก็แค่ลูกคหบดี มี

ท่ามกลางความฮือฮานั้น อ๋องแปดทรงชูม้วนพระราชโองการฉบับที่สองขึ้น ทันทีที่ทรงเริ่มอ่าน บรรยากาศมงคลเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น“...หลินเมิ่งยวนจงใจประวิงเวลาในการอัญเชิญคัมภีร์เพื่อเสพสุขส่วนตัว ณ เมืองตงซาน ถือเป็นการหลอกลวงราชสำนักและลบหลู่พระเกียรติอย่างร้ายแรง โทษคือประหารสามชั่วโคตร ทว่า... ด้วยคัมภีร์ตำราโบราณเป็นของล้ำค่าและได้มาอย่างยากลำบาก ฝ่าบาทจึงทรงเมตตาละเว้นโทษตาย แต่ให้ริบคืนบรรดาศักดิ์และรางวัลทั้งหมด ขับไล่ออกจากเมืองหลวง ห้ามกลับเข้าเหยียบแผ่นดินเมืองหลวงอีกตลอดชั่วชีวิต” สิ้นเสียงประกาศ สกุลหลินทรุดลงกับพื้น ทั้งขบวนเดินทางมองหน้ากันด้วยความหวาดวิตก ทหารที่ล้อมอยู่กระชับอาวุธแน่นขึ้น“ไม่จริง นี่มันเสร็จศึกรื้อสะพาน ความยุติธรรมที่ใดกัน” หลินเมิ่งยวนตะโกนสุดเสียงอย่างคนคุ้มคลั่ง“ความยุติธรรมที่ใดงั้นหรือ” อ๋องแปดแค่นยิ้ม“ถ้าเช่นนั้น เจ้าจงฟังหลักฐานจากปากคนของเจ้าเอง”อาหู่ก้าวออกมาจากมุมมืดภายใต้การคุ้มกันของทหารหลวง เขาประสานมือคารวะอ๋องแปด ก่อนจะหันมามองหลินเมิ่งยวนด้วยแววตาที่ว่างเปล่า“ข้าได้รับคำสั่งลับจากเบื้องบนให