All Chapters of ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส: Chapter 81 - Chapter 90

บรรยากาศภายในจวนสกุลเสิ่นในยามเย็นของวันงานฉลองอายุครบสิบเก้าปีของเสิ่นอี้หลุน เต็มไปด้วยความรื่นรมย์ที่แฝงไว้ด้วยความเรียบง่ายณ ศาลาแปดเหลี่ยมหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสระบัวอันเงียบสงบ แขกเหรื่อผู้ได้รับเชิญเพียงไม่กี่คนนั่งล้อมวงกันอยู่ในบรรยากาศที่อบอุ่นสหายสนิททั้งสามอย่าง หลี่หานสือ, หวังเจี๋ย และนิ่งวั่งชวน นั่งโต๊ะสำรับเรียงกันที่ฝั่งซ้ายมือของเจ้าภาพ โต๊ะสำรับด้านขวาเป็นของขุนนางหนุ่มจากกรมพิธีการอีกสองคนที่เสิ่นอี้หลุนนับถือเป็นพี่น้อง  บนโต๊ะจัดวางด้วยสุราเลิศรสที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น และกับแกล้มหลากชนิดที่ปรุงแต่งมาอย่างพิถีพิถันเสียงสรวลเสเฮฮาดังขึ้นเป็นระยะเมื่อสุราเข้าปาก ทว่าสิ่งที่ได้รับคำชมไม่ขาดสายกลับไม่ใช่เพียงรสชาติของสุราชั้นดี แต่เป็นรสสัมผัสของอาหารและขนมหวานที่จัดวางอยู่ในจานกระเบื้อง“ใต้เท้าเสิ่น ข้าไม่คิดเลยว่าพ่อครัวประจำห้องครัวของเจ้าจะมีรสมือที่ล้ำเลิศเพียงนี้” ใต้เท้าฉีจากกรมพิธีการเอ่ยพลางใช้ตะเกียบคีบขนมจีบแป้งบางเฉียบเข้าปาก“รสชาตินุ่มนวลแต่เข้มข้น แฝงด้วยความประณีตในทุกคำจริงๆ”

ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกัน หลี่หานสือจ้องมองใบหน้าหมดจดของสตรีตรงหน้านิ่ง แววตาของเขาที่เคยแฝงความขี้เล่นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหนักใจ เขาถอนหายใจยาวก่อนจะตัดสินใจเปิดปากพูดสิ่งที่เขาเก็บงำไว้“อวี๋ซิน ข้าไม่อยากเป็นบุรุษประเภทที่เอาเรื่องผู้อื่นมานินทาลับหลังเพื่อให้ตนเองดูดีขึ้นหรอกนะ แต่ข้าทนเห็นเจ้าจมอยู่กับความฝันที่ไม่มีจริงไม่ได้อีกต่อไป... เจ้าเคยรู้หรือไม่ว่าตระกูลหลินมีธรรมเนียมปฏิบัติที่สืบทอดกันมาอย่างไร” เขาถามเสียงเบาในตอนท้าย ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว น้ำเสียงเข้มขึ้นเสิ่นอวี๋ซินส่ายหน้า นางไม่รู้ว่าเขาต้องการสื่อความหมายว่าอย่างไร“ธรรมเนียมของตระกูลหลิน คือการหลับนอนกับสตรีแบบไม่ผูกมัด เพื่อฝึกปรือประสบการณ์เรื่องบนเตียง”เสิ่นอวี๋ซินหน้าถอดสี มือที่กอดอกอยู่เริ่มสั่นด้วยความโกรธจัด นางจ้องหน้าเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ“หยุดพูดเดียวนี้นะท่านซื่อจื่อ” นางตะคอกเสียงต่ำแต่สั่นเครือ“ข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะเป็นบุรุษที่ใช้วิธีสกปรกเช่นนี้ ท่านกำลังใส่ร

นับจากวันเกิดของเสิ่นอี้หลุนที่มีการปะทะอารมณ์กันอย่างรุนแรง หลี่หานสือก็ไม่ได้เหยียบย่างเข้าไปวุ่นวายภายในสกุลเสิ่นเป็นเวลาเกือบสองเดือนแล้วทว่าความสัมพันธ์ของเขากับสหายรักยังคงเหนียวแน่น ทั้งคู่ยังคงนัดเจอกันที่โรงน้ำชาตามปกติเสิ่นอี้หลุนจิบชาพลางลอบสังเกตสีหน้าที่ดูเคร่งขรึมขึ้นของสหายสูงศักดิ์กว่า ก่อนจะเอ่ยปากถามในสิ่งที่ค้างคาใจ“หานสือ... ช่วงนี้ข้าเห็นเจ้าสงบเสงี่ยมผิดปกติ ไม่ไปวนเวียนรบเร้าอวี๋เอ๋อร์เหมือนเมื่อก่อน หรือว่าโดนฝ่ามือน้อยๆ ของนางเข้าเข้าไป จนเจ้าตัดสินใจตัดใจได้แล้ว” เสิ่นอี้หลุนที่เพิ่งทราบภายหลังว่าเขาถูกน้องสาวของตนตบ ตอนแรกก็เคืองที่สหายผู้นี้ลักลอบเข้าไปปเขตเรือนชั้นใน แต่พอคิดูแล้วก็สมน้ำหน้าอีกฝ่ายไม่น้อยหลี่ซื่อจื่อวางถ้วยชาลงช้าๆ รอยแดงบนใบหน้าจางหายไปนานแล้ว แต่ความรู้สึกยามที่มือนางกระทบผิวยังคงเด่นชัดในความทรงจำ เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาหาได้มีความพ่ายแพ้แม้แต่น้อย“ตัดใจรึ ในตำราเรียนของข้าไม่มีคำนั้นหรอกเสิ่นอี้หลุน ที่ข้าไม่ไปปรากฏตัวให้นางเห็น เพราะข้าไม่อยากให้นางต้องขุ่นมัวใจจนพาลจะล้มป่วยไปเสียก่อน หากข

หลังจากแยกย้ายจากวงสนทนาที่โรงน้ำชา หลี่หานสือก็มุ่งหน้าตรงไปยังร้านเครื่องประดับที่เลื่องชื่อที่สุดในเมืองหลวงทันที เขาใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยามเดินไล่ดูตั้งแต่ปิ่นทองฝังหยก กำไลสลักลายโบตั๋น ไปจนถึงสร้อยคอระยิบระยับ ทว่าทุกชิ้นที่เถ้าแก่นำมาเสนอเขากลับส่ายหน้าปฏิเสธเสียสิ้นในใจของเขานั้นรู้ดีกว่าใคร ต่อให้เครื่องประดับเหล่านี้จะล้ำค่าเพียงใด แต่หากเสิ่นอวี๋ซินรู้ว่ามันมาจากเขา นางคงจะเก็บมันไว้ในหีบที่ลึกที่สุด หรือไม่ก็คงไม่ยอมสวมใส่ให้ระคายผิวเป็นแน่ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะเดินออกจากร้าน สายตาของเขาก็พลันไปสะดุดเข้ากับกล่องไม้ที่วางอยู่ในชั้นวางพิเศษ ภายในนั้นคือไข่มุกราตรีเม็ดใหญ่ที่นวลเนียนเป็นประกายสม่ำเสมอ ดูบริสุทธิ์และงดงาม เขาจึงตัดสินใจซื้อมาในราคาสูงลิ่วโดยไม่ลังเล ในยามเย็น หลี่หานสือได้นัดพบกับเสิ่นอี้หลุนอีกครั้ง เขาหยิบกล่องไม้สลักลายวิจิตรบรรจงส่งให้สหายรักอย่างระมัดระวัง“นี่คือของที่ข้าตั้งใจจะให้นาง ข้างในคือไข่มุกราตรีชั้นดี” ซื่อจื่อหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มเสิ่นอี้หลุนรับกล่องไม้ไปพลางเปิดออกดู แสงสีนวลจากไข่มุกสะท

บรรยากาศงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบสิบหกปีของเสิ่นอวี๋ซินถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย บรรดาคุณหนูจากตระกูลขุนนางน้อยใหญ่ต่างมาร่วมอวยพรกันอย่างคึกคักทว่าท่ามกลางความรื่นเริงนั้น สายตาของคุณหนูวัยสิบหกเต็มกลับคอยลอบมองไปที่สตรีร่างบอบบางที่นั่งเงียบเชียบอยู่มุมหนึ่ง ไป๋ซู่อิงวันนี้ดูซูบเซียวลงไปมาก ผิวพรรณที่ดูเปล่งปลั่งขึ้นแต่ใบหน้ากลับซีดขาวราวกับกระดาษ แม้จะพยายามแต่งแต้มชาดเพื่อปกปิด แต่แววตาที่อิดโรยนั้นกลับปิดไม่มิดเสิ่นอวี๋ซินเดินเข้าไปหาด้วยความห่วงใยตามมารยาทเจ้าบ้าน“คุณหนูไป๋ ท่านดูไม่ค่อยสบายนัก รสชาติชาไม่ถูกปากหรือเจ้าคะ หรือว่าอากาศในสวนจะหนาวเกินไป ข้าจะให้คนไปยกเตาไฟมาเพิ่มให้”ไป๋ซู่อิงฝืนยิ้มบางพลางส่ายหน้า “ขอบคุณคุณหนูเสิ่นที่เมตตา ข้าเพียงแต่พักผ่อนน้อยไปหน่อยเท่านั้น อย่าได้กังวลเลย”ในจังหวะนั้นเอง หวังลี่อินที่คอยสังเกตการณ์อยู่ไม่ห่าง ก็ขยับเข้ามาใกล้แล้วดึงชายเสื้อเสิ่นอวี๋ซินเบาๆ เป็นสัญญาณให้นางเดินเลี่ยงออกมาที่มุมเสา แล้วรีบกระซิบด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกแผ่วเบาพอให้ได้ยินกันเพียงสองคน“อวี๋ซิน สังเกตเห็นอาการนางหรือไม่