ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส

“หลี่หานสือ ข้าล่ะยอมใจเจ้าจริงๆ เจ้ากล้าใช้ให้คุณหนูเสิ่น ผู้ที่รักเจ้าปานจะกลืนกิน ไปส่งของหมั้นหมาย ไม่ใช่สิ ของขวัญแทนใจให้สตรีอื่นเนี่ยนะ จิตใจเจ้าทำด้วยอะไรกัน” เสียงของหวังเจี๋ย สหายสนิทของเขาดังขึ้น

เสิ่นอวี๋ซินที่เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูหยุดยืนนิ่ง ลมหายใจสะดุด นางเม้มริมฝีปากแน่น รอฟังคำตอบจากปากของบุรุษที่ตนมีใจให้

“นางยังเด็ก นางคอยตามติดข้าประดุจเงาตามตัวเช่นนี้ ข้าเพียงอยากให้นางรู้ความหมายของคำว่าตัดใจเสียบ้าง ความรักในวัยเยาว์ของนางมันช่างน่ารำคาญใจนัก” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นชาดังตามมา

ใบหน้าของหลี่หานสือที่ปรากฏผ่านช่องว่างของประตูนั้นเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยความรู้สึก

เด็กสาววัยสิบสี่ย่างสิบห้าในทรงผมจุกมวยสองข้าง ปลายจมูกและพวงแก้มของนางแดงก่ำเพราะลมหนาว หลังจากฝ่าหิมะกลับมาเพื่อรายงานเขาถึงสิ่งที่เพิ่งมอบหมาย

หลี่หานสือ ซื่อจื่อแห่งจวนเฉิงโหววัยสิบเจ็ดปีที่นางแอบมีใจ สั่งให้นางนำปิ่นหยกสลักลายงดงามไปมอบให้แก่คุณหนูสกุลไป๋ สตรีที่ใครต่างก็ลือกันว่าเป็นหญิงงามที่เหล่าบุรุษล้วนหมายปอง

‘ข้าน่ารำคาญหรือ’

“น่ารำคาญหรือ นางทุ่มเทให้เจ้าขนาดนี้ หากเจ้าไม่เอา ข้าจะขอรับไว้เองนะ” นิ่งวั่งชวนสหายอีกคนหัวเราะร่า

แววตาของหลี่หานสือวูบไหวไปชั่วครู่ มือที่ถือจอกสุรากระตุกเบาๆ ก่อนจะแค่นยิ้มเย็นชาที่มุมปาก

“นางยังไม่ผ่านพิธีปักปิ่นด้วยซ้ำ สำหรับข้านางก็แค่เด็กน้อยที่แยกแยะระหว่างความชื่นชมและความรักไม่ออก พวกเจ้าเลิกล้อเลียนเรื่องของข้ากับนางเสียที ข้าไม่ได้พิศวาสเด็กที่ยังโตไม่เต็มวัยสาวนักหรอก”

คำว่า ‘น่ารำคาญ’ และ ‘เด็กที่ยังโตไม่เต็มที่’ ราวกับเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงลงบนใจของเสิ่นอวี๋ซิน ขอบตาของนางร้อนผ่าว หยาดน้ำใสๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้า แต่นางกลับไม่ยอมปล่อยให้มันไหลลงมา ร่างอรชรสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสะกดกลั้นความขมขื่นไว้ในอก

‘พี่หานสือ ท่านมองว่าข้าเด็กเกินไป เท่านั้นหรือ’ นางก้มลงมองมือตัวเองที่สั่นเทา ก่อนจะปลอบใจตัวเองด้วยความไร้เดียงสาว่า

อีกเพียงไม่ถึงเดือนนางก็จะถึงวัยปักปิ่น เป็นสตรีที่เติบโตเต็มตัวตามจารีต ถึงตอนนั้นเขาคงจะเลิกมองว่านางเป็นเพียงเด็กน้อยที่น่ารำคาญเสียที

แต่ถ้าถึงตอนนั้นจริงๆ นางก็คงต้องตัดใจจากเขาไปแล้ว เพราะตามธรรมเนียมและกฎของตระกูลเสิ่น ในวันปักปิ่นอายุครบสิบห้าที่ก้าวสู่วัยที่พร้อมออกเรือน ปิ่นที่เลือกนั่นหมายถึงคู่ครองที่นางจะต้องร่วมใช้ชีวิตคู่ด้วย

เสิ่นอวี๋ซินเช็ดหางตาเบาๆ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด ก่อนจะผลักประตูเข้าไปด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานที่ดูสดใสที่สุดเท่าที่นางจะปั้นแต่งได้

“พี่หานสือ อวี๋ซินกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

สายตาของคนทั้งห้องจับจ้องมาที่นาง หลี่หานสือชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ดูซีดเซียวเพราะลมหนาวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสายตาห่างเหินดังเดิม

“เรียบร้อยแล้วหรือ” เขาถามสั้นๆ ไม่คิดจะลุกขึ้นมาต้อนรับหรือรินน้ำอุ่นให้นางดื่มแก้หนาว

“เจ้าค่ะ คุณหนูไป๋รับของไว้ด้วยความยินดี นางยังฝากขอบคุณพี่ด้วยที่ใส่ใจถึงเพียงนี้” นางรายงานพลางพยายามไม่สบสายตาที่ล้อเลียนของสหายเขา

หลี่หานสือพยักหน้าเล็กน้อย ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายแต่กลับผลักไสนางอย่างชัดเจน

“ทำธุระเสร็จแล้วก็รีบกลับจวนไปเสีย สตรีมาคลุกคลีอยู่กับบุรุษในโรงน้ำชานานๆ มันดูไม่งาม หากบิดาของเจ้ารู้เข้าจะตำหนิเอาได้” คำไล่ส่งที่ดูเหมือนจะเป็นการเป็นห่วง แต่ความจริงคือการตัดรำคาญนั้น ทำให้นางใจหายวูบ

“เจ้าค่ะ อวี๋ซินทราบแล้ว” นางย่อกายลงอย่างอ่อนช้อย ท่าทางว่าง่ายเหมือนเช่นทุกครั้ง

“เช่นนั้นอวี๋ซินขอตัวลา พี่หานสือและพี่ชายทุกท่านโปรดดื่มให้สำราญเถิด”

นางหมุนตัวเดินจากมาโดยไม่หันกลับไปมองอีก หลี่หานสือมองตามแผ่นหลังบางนั้นไป คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้เริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก

ท่าทางที่ว่าง่ายเกินไปของนางในวันนี้ทำให้เขาอดรู้สึกผิดไม่ได้ แต่เพียงครู่เดียวเขาก็สะบัดความคิดนั้นทิ้งไป

‘ขอโทษที่ข้าต้องเย็นชากับเจ้า รอให้เจ้าโตกว่านี้และภารกิจของข้าสำเร็จก่อนเถิด แล้วตอนนั้นข้าจะไม่ผลักไสเจ้าไป’ เขาคิดในใจอย่างรู้สึกผิด ความเย็นชาที่มอบให้นั้นหาใช่ใจจริงไม่ แต่เพื่อภารกิจของตนเองที่สำคัญต่อความมั่นคงในภายภาคหน้า

อีกทั้งด้วยอุปนิสัยที่ปากแข็งและหยิ่งผยองของตน และมั่นใจว่าอย่างไรนางก็รักปักใจเพียงตน จึงไม่ได้คิดเผื่อใจว่าคุณหนูสามเสิ่นผู้นี้จะเปลี่ยนใจจากตนได้ง่าย

************************