ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส

ภายในห้องโถงกว้างของเรือนสกุลเสิ่น ช่างอาภรณ์ฝีมือดีที่สุดในเมืองหลวงกำลังบรรจงทาบแถบผ้าไหมลงบนกายระหงของเสิ่นอวี๋ซินอย่างระมัดระวัง“คุณหนูสามเสิ่นช่างมีวาสนา รูปร่างของท่านช่างรับกับอาภรณ์ยิ่งนัก เอวบางคอดกิ่ว ช่วงไหล่ตั้งตรงงดงาม หากสวมชุดสีแดงในวันปักปิ่น ข้าเชื่อเหลือเกินว่าแม้แต่บุปผาทั้งเมืองหลวงก็ต้องหลบรัศมีให้แก่ความงามล่มเมืองของท่าน” ช่างอาภรณ์เอ่ยชมจากใจจริง พลางจดบันทึกสัดส่วนที่ไร้ที่ติลงในสมุดเสิ่นอวี๋ซินเพียงแย้มยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตเป็นประกายความสุขประดับอยู่บนใบหน้าจิ้มลิ้ม คำชมเหล่านั้นหาได้ทำให้นางลำพองใจ แต่นางกลับนึกไปถึงใบหน้าคมคายของใครบางคน หากเขามองว่านางงดงามและเติบโตเป็นสตรีเต็มตัวแล้ว เขาจะเลิกมองว่านางน่ารำคาญบ้างหรือไม่‘แต่ถึงตอนนั้นแล้วจะมีประโยชน์อันใด หากท่านไร้ใจ ข้าก็ต้องทำตามกฎตระกูล เลือกผู้อื่นมาเป็นคู่หมาย’ นางได้แต่คิดอย่างโศกเศร้าเมื่อการวัดตัวเสร็จสิ้น เสิ่นอวี๋ซินก็มิอาจเก็บกักความตื่นเต้นไว้ได้ นางรีบผลัดเปลี่ยนอาภรณ์แล้วชวนสาวใช้คนสนิทออกไปนอกเรือนทันที“คุณหนูจะไปที่โรงน้ำชาอีกแล้วหรือเจ้าคะ” ฉ่งเอ๋อร์ถามพลางเร่งฝีเท้าตามเจ้านาย“ข้าเ

ท่ามกลางย่านการค้ากลางเมืองหลวงที่คึกคัก เสิ่นอวี๋ซินบังเอิญพบกับไป๋ซู่อิงอีกครั้ง คุณหนูผู้สูงศักดิ์ยิ้มให้ด้วยความอ่อนโยนพลางเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน“คุณหนูเสิ่น ขนมกุ้ยฮวาที่เจ้าทำรสชาติดียิ่งนัก ข้าต้องขอบใจเจ้าจริงๆ ที่ลำบากทำมาให้”“ท่านได้ชิมขนมนั้นด้วยหรือเจ้าค่ะ” เสิ่นอวี๋ซินชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบ“อืม หลี่ซื่อจื่อบอกว่าเจ้าตั้งใจทำมาเพื่อข้า เขาเห็นว่าข้าชอบขนมนี้จึงไหว้วานให้เจ้าช่วยจัดการให้ ครั้งก่อนที่เจ้าไปส่งให้ เขาก็นำมาให้ข้าถึงจวน ครั้งนี้เขาก็สั่งให้บ่าวรีบนำมาส่งให้ข้าทันทีที่เจ้าเอาไปให้ที่จวนเฉิงโหว” ไป๋ซู่อิงเอ่ยด้วยสีหน้าซาบซึ้งจากใจจริง มิใช่การโอ้อวด โดยไม่เห็นเลยว่าใบหน้าของคนฟังซีดเผือดลงจนไร้สีเลือดหยาดน้ำตาแทบจะร่วงหล่นลงมาในวินาทีนั้น ขนมที่นางตื่นแต่เช้ามานวดแป้งด้วยความรัก ขนมที่นางเฝ้าถนอมทุกขั้นตอนเพื่อให้เขาได้ลิ้มรส แท้จริงแล้วเขามองมันเป็นเพียงเครื่องมือเอาอกเอาใจสตรีอื่นที่เขาพึงใจ เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองความตั้งใจของนางเลยแม้แต่นิดเดียวนางเดินใจลอยกลับเรือนราวกับคนไร้วิญญาณ ฝีเท้าหนักอึ้งจนฉ่งเอ๋อร์ต้องคอยประคอง เมื่อเดินผ่านหน้าโรงน้ำชาท

สามวันก่อนถึงพิธีปักปิ่น บรรยากาศภายในจวนเฉิงโหวของสกุลหลี่กลับดูอึดอัดอย่างประหลาดหลี่หานสือนั่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำ มือหนึ่งถือตำรา ทว่าสายตาของเขากลับไม่ได้จับจ้องที่ตัวอักษรแม้แต่น้อยเขาลอบมองไปยังประตูรั้วจวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับกำลังรอคอยเงาร่างของใครบางคน หรืออย่างน้อยก็เทียบเชิญที่ส่งมาให้เขา“หานสือ เจ้าดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะ” หวังเจี๋ยที่นั่งดื่มสุราอยู่ข้างๆ เอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะกล่าวประโยคที่หยอกเย้าให้อารมณ์ของอีกฝ่ายยิ่งขุ่นมัว“เหลืออีกเพียงไม่กี่วันก็จะถึงวันสำคัญของคุณหนูเสิ่นแล้ว จวนข้าได้รับเทียบเชิญ น้องสาวของข้าเป็นสหายของนาง แล้วเจ้าได้รับเทียบเชิญหรือยัง”หลี่หานสือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งพลิกหน้าตำราด้วยท่าทีเรียบเฉย“ยัง และข้าก็ไม่ได้คาดหวังจะได้รับมัน”“จริงหรือ” หวังเจี๋ยเลิกคิ้วสูง ก่อนจะเย้าแหย่ต่อ“ปกติคุณหนูเสิ่นจะวิ่งโร่มาหาเจ้าล่วงหน้าเป็นสิบวัน แต่นี่เงียบกริบไปเลย หรือว่านางจะถอดใจเพราะวาจาเชือดเฉือนของเจ้าที่โรงน้ำชาวันนั้นเสียแล้ว”“หากนางถอดใจได้จริงก็นับว่าเป็นเรื่องดี ข้าจะได้ไม่ต้องคอยหลบเลี่ยงความวุ่นวาย” หลี่หานส

ระหว่างทางกลับจวน รถม้าของสกุลเสิ่นเคลื่อนผ่านหน้าจวนสกุลไป๋อย่างช้าๆ เสิ่นอวี๋ซินเลิกม่านหน้าต่างขึ้นเล็กน้อย ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือรถม้าของจวนเฉิงโหวที่จอดเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตูทางเข้าเสิ่นอวี๋ซินจ้องมองภาพนั้นอยู่นิ่งๆ ก่อนที่มุมปากจะหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม ทว่าเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการเย้ยหยันในโชคชะตาของตนเอง‘เขารีบเร่งเพียงนั้น เพื่อมาพบสตรีที่คู่ควรกับเขา ส่วนข้าก็แค่ธุระน่ารำคาญที่เขาเพิ่งสลัดทิ้งมาได้’“คุณหนู อย่ามองเลยเจ้าค่ะ” ฉ่งเอ๋อร์รีบเอื้อมมือมาปิดม่านหน้าต่างลงเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความกังวลเสิ่นอวี๋ซินหันกลับมาสบตาสาวใช้ นางไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ตีโพยตีพายอย่างที่เคยเป็น“ไม่เป็นไรหรอกฉ่งเอ๋อร์ ข้าไม่ได้คิดอะไรแล้วจริงๆ” นางกล่าววาจานั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แววตาของนางนิ่งสงบจนน่าใจหายทว่าในส่วนลึกของขั้วหัวใจ เสิ่นอวี๋ซินรู้ดีว่านางกำลังโกหก ความรักที่ฝังรากลึกมาหลายปีมีหรือจะขุดรากถอนโคนได้เพียงชั่วข้ามคืน นางยังรู้สึกถึงแรงกระตุกเบาๆ ในอก ยามเห็นสิ่งของที่เป็นของเขา ยามเห็นที่ที่เขาเคยอยู่ ความผูกพันเหล่านั้นยังคงเป็นหนามแหลมที่ทิ่มแทงอยู่ลึกๆแต่ความ

ตอนที่ 10 แขกที่ไม่ได้รับเชิญเช้าวันปักปิ่นมาถึงพร้อมกับบรรยากาศที่คึกคักไปทั่วทั้งถนนหน้าเรือนสกุลเสิ่น รถม้าจากตระกูลสูงศักดิ์จอดเรียงราย บ่าวรับใช้ต่างวิ่งออกมาต้อนรับแขกเหรื่ออย่างไม่ขาดสายรถม้าจากจวนเฉิงโหวสกุลหลี่มาจอดเทียบ หลี่หานสือก้าวลงจากรถม้าด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบฉายแวววุ่นวายใจอย่างปิดไม่มิด แม้จะไร้ซึ่งเทียบเชิญในมือ แต่ทิฐิและอาการอยู่ไม่สุขตลอดทั้งคืนทำให้เขาไม่อาจทนรั้งอยู่แต่ในจวนได้อีกต่อไปเขาเดินตรงไปยังประตูใหญ่ด้วยท่วงท่าองอาจ พลางส่งสัญญาณให้อินเหยานำกล่องของขวัญล้ำค่าออกมามอบให้บ่าวรับใช้หน้าจวน“จวนเฉิงโหวได้รับข่าวงานมงคล จึงมาร่วมแสดงความยินดีกับคุณหนูเสิ่น” น้ำเสียงของเขาดูนิ่งขรึมทว่าแฝงด้วยกระแสความกดดันบ่าวรับใช้สกุลเสิ่นมองหน้ากันอย่างประลักประเลื่อ ด้วยรู้ดีว่าคุณหนูของตนมิได้ส่งเทียบเชิญไปที่จวนโหว แต่ด้วยฐานะของหลี่หานสือที่สูงส่งเกินกว่าจะปฏิเสธได้ จึงต้องจำใจเชิญเขาเข้าไปในงานเมื่อก้าวเข้าสู่โถงพิธี หลี่หานสือพลันรู้สึกถึงความผิดปกติ หัวใจของเขาเต้นรัว