ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส

ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-29
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
134Bab
5.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หลี่หานสือเชื่อว่าความรักที่เสิ่นอวี๋ซินมอบให้เขาอย่างสุดหัวใจจะไม่มีวันแปรเปลี่ยน แม้แต่เขาให้นางไปส่งของขวัญให้สตรีอื่น หญิงสาวก็ยอมทำตามเพียงแค่ให้เขาพอใจ จนกระทั่งวันปักปิ่นของเสิ่นอวี๋ซิน หญิงสาวไม่ได้เชิญเขาอย่างที่เขาคาดเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไปร่วมงาน คิดว่าสตรีที่วิ่งไล่ตามอย่างบ้าคลั่งกำลังแกล้งถอยเพื่อให้เขาสนใจ แต่ภาพตรงหน้าที่ครอบครัวสกุลเสิ่นกำลังประกาศในงานเลี้ยงว่านางกำลังจะหมั้นหมายกับบุรุษอื่น เขาจึงได้รู้ว่าสูญเสียหญิงที่รักเขาที่สุดไปแล้ว แต่หลี่หานสือจะไม่หยุดเพียงแค่นั้น ในเมื่อนางเคยรักตนยิ่งกว่าสิ่งใด จึงเชื่อว่าจะสามารถแย่งชิงนางกลับมาได้ ขอเพียงให้นางหันกลับมารักตนเองอีกครั้ง และยกเลิกสัญญาหมั้นหมายกับผู้อื่น แม้จะต้องแลกกับอะไรเขาก็ยอม เพราะเพิ่งรู้ว่าหัวใจของเขาเองต่างหากที่ขาดนางไม่ได้

Lihat lebih banyak

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Frak Rak
Frak Rak
จะอ่านต่อดีมั้ยนะ นิยายแนวนี้ก็จะเหมือนๆกันหมด ง้อโดยสารพัดวิธี แล้ว นอ ก็กลับมาลงเอย ส่วนบุคคลที่สาม ก็ฉีกออกไปดีบ้าง ไม่ดีบ้าง เพื่อให้ไม่ได้เป็นคู่ครอง จริงๆ อยากให้เป็นแบบนี้แหละ หาวิธีง้อให้ลากเลือดไปเลย สุดท้าย นอ ใจแข็งไม่กลับมา
2026-01-20 16:20:50
0
0
134 Bab
ตอนที่ 1 หัวใจที่วางไว้ใต้ฝ่าเท้า
“หลี่หานสือ ข้าล่ะยอมใจเจ้าจริงๆ เจ้ากล้าใช้ให้คุณหนูเสิ่น ผู้ที่รักเจ้าปานจะกลืนกิน ไปส่งของหมั้นหมาย ไม่ใช่สิ ของขวัญแทนใจให้สตรีอื่นเนี่ยนะ จิตใจเจ้าทำด้วยอะไรกัน” เสียงของหวังเจี๋ย สหายสนิทของเขาดังขึ้นเสิ่นอวี๋ซินที่เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูหยุดยืนนิ่ง ลมหายใจสะดุด นางเม้มริมฝีปากแน่น รอฟังคำตอบจากปากของบุรุษที่ตนมีใจให้“นางยังเด็ก นางคอยตามติดข้าประดุจเงาตามตัวเช่นนี้ ข้าเพียงอยากให้นางรู้ความหมายของคำว่าตัดใจเสียบ้าง ความรักในวัยเยาว์ของนางมันช่างน่ารำคาญใจนัก” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นชาดังตามมาใบหน้าของหลี่หานสือที่ปรากฏผ่านช่องว่างของประตูนั้นเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยความรู้สึกเด็กสาววัยสิบสี่ย่างสิบห้าในทรงผมจุกมวยสองข้าง ปลายจมูกและพวงแก้มของนางแดงก่ำเพราะลมหนาว หลังจากฝ่าหิมะกลับมาเพื่อรายงานเขาถึงสิ่งที่เพิ่งมอบหมายหลี่หานสือ ซื่อจื่อแห่งจวนเฉิงโหววัยสิบเจ็ดปีที่นางแอบมีใจ สั่งให้นางนำปิ่นหยกสลักลายงดงามไปมอบให้แก่คุณหนูสกุลไป๋ สตรีที่ใครต่างก็ลือกันว่าเป็นหญิงงามที่เหล่าบุรุษล้วนหมายปอง‘ข้าน่ารำคาญหรือ’“น่ารำคาญหรือ นางทุ่มเทให้เจ้าขนาดนี้ หากเจ้าไม่เอา ข้าจะขอรับไว้เอง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 ความหวังที่เลือนลาง
ภายในห้องโถงกว้างของเรือนสกุลเสิ่น ช่างอาภรณ์ฝีมือดีที่สุดในเมืองหลวงกำลังบรรจงทาบแถบผ้าไหมลงบนกายระหงของเสิ่นอวี๋ซินอย่างระมัดระวัง“คุณหนูสามเสิ่นช่างมีวาสนา รูปร่างของท่านช่างรับกับอาภรณ์ยิ่งนัก เอวบางคอดกิ่ว ช่วงไหล่ตั้งตรงงดงาม หากสวมชุดสีแดงในวันปักปิ่น ข้าเชื่อเหลือเกินว่าแม้แต่บุปผาทั้งเมืองหลวงก็ต้องหลบรัศมีให้แก่ความงามล่มเมืองของท่าน” ช่างอาภรณ์เอ่ยชมจากใจจริง พลางจดบันทึกสัดส่วนที่ไร้ที่ติลงในสมุดเสิ่นอวี๋ซินเพียงแย้มยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตเป็นประกายความสุขประดับอยู่บนใบหน้าจิ้มลิ้ม คำชมเหล่านั้นหาได้ทำให้นางลำพองใจ แต่นางกลับนึกไปถึงใบหน้าคมคายของใครบางคน หากเขามองว่านางงดงามและเติบโตเป็นสตรีเต็มตัวแล้ว เขาจะเลิกมองว่านางน่ารำคาญบ้างหรือไม่‘แต่ถึงตอนนั้นแล้วจะมีประโยชน์อันใด หากท่านไร้ใจ ข้าก็ต้องทำตามกฎตระกูล เลือกผู้อื่นมาเป็นคู่หมาย’ นางได้แต่คิดอย่างโศกเศร้าเมื่อการวัดตัวเสร็จสิ้น เสิ่นอวี๋ซินก็มิอาจเก็บกักความตื่นเต้นไว้ได้ นางรีบผลัดเปลี่ยนอาภรณ์แล้วชวนสาวใช้คนสนิทออกไปนอกเรือนทันที“คุณหนูจะไปที่โรงน้ำชาอีกแล้วหรือเจ้าคะ” ฉ่งเอ๋อร์ถามพลางเร่งฝีเท้าตามเจ้านาย“ข้าเ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 คำสอนมารดา
เช้าวันต่อมา เสิ่นอวี๋ซินตื่นขึ้นมาด้วยความสดใสที่หาได้ยากยิ่ง นางรีบรุดไปที่ครัวด้วยตนเอง ไม่ยอมหยิบยืมมือสาวใช้คนใด แม้แต่ฉ่งเอ๋อร์ก็ทำได้เพียงช่วยเตรียมฟืนและน้ำสะอาดเท่านั้นร่างบางที่มัดผมมวยทรงซาลาเปาในชุดลำลองสีเขียวอ่อนขยับกายอย่างคล่องแคล่ว นางบรรจงนวดแป้งอย่างใจเย็น ใส่ใจในทุกสัดส่วนเพื่อให้ได้เนื้อขนมที่นุ่มนวลที่สุด ทุกครั้งที่ลงแรงกด นางจะเผลอยิ้มน้อยๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าของหลี่หานสือยามที่ได้ลิ้มรสขนมของนาง“คุณหนูพักบ้างเถอะเจ้าค่ะ เหงื่อซึมเต็มหน้าผากหมดแล้ว” ฉ่งเอ๋อร์เอ่ยด้วยความเป็นห่วง พลางยื่นผ้าเช็ดหน้าซับหน้าผากให้“ไม่ได้หรอกฉ่งเอ๋อร์ พี่หานสือเป็นคนปากหนัก หากข้าทำไม่อร่อยจริง เขาคงไม่เอ่ยปากขอเป็นรอบที่สอง” เด็กสาวปาดเหงื่อพลางยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นขนมกุ้ยฮวาที่ทำเสร็จถูกจัดวางลงในกล่องไม้อย่างประณีต นางตรวจสอบไม่ให้มีข้อผิดพลาดใด จากนั้นเสิ่นอวี๋ซินก็รีบมุ่งหน้าไปยังจวนเฉิงโหวของสกุลหลี่ทันทีทว่าเมื่อไปถึงหน้าประตูใหญ่ ทหารยามกลับยืนขวางไว้ด้วยท่าทีขึงขัง“ซื่อจื่อสั่งไว้ว่าวันนี้ห้ามผู้ใดเข้าพบ โดยเฉพาะ...” ทหารยามชะงักคำพูดพลางเห
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ความทุ่มเทที่ไร้ค่า
ท่ามกลางย่านการค้ากลางเมืองหลวงที่คึกคัก เสิ่นอวี๋ซินบังเอิญพบกับไป๋ซู่อิงอีกครั้ง คุณหนูผู้สูงศักดิ์ยิ้มให้ด้วยความอ่อนโยนพลางเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน“คุณหนูเสิ่น ขนมกุ้ยฮวาที่เจ้าทำรสชาติดียิ่งนัก ข้าต้องขอบใจเจ้าจริงๆ ที่ลำบากทำมาให้”“ท่านได้ชิมขนมนั้นด้วยหรือเจ้าค่ะ” เสิ่นอวี๋ซินชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบ“อืม หลี่ซื่อจื่อบอกว่าเจ้าตั้งใจทำมาเพื่อข้า เขาเห็นว่าข้าชอบขนมนี้จึงไหว้วานให้เจ้าช่วยจัดการให้ ครั้งก่อนที่เจ้าไปส่งให้ เขาก็นำมาให้ข้าถึงจวน ครั้งนี้เขาก็สั่งให้บ่าวรีบนำมาส่งให้ข้าทันทีที่เจ้าเอาไปให้ที่จวนเฉิงโหว” ไป๋ซู่อิงเอ่ยด้วยสีหน้าซาบซึ้งจากใจจริง มิใช่การโอ้อวด โดยไม่เห็นเลยว่าใบหน้าของคนฟังซีดเผือดลงจนไร้สีเลือดหยาดน้ำตาแทบจะร่วงหล่นลงมาในวินาทีนั้น ขนมที่นางตื่นแต่เช้ามานวดแป้งด้วยความรัก ขนมที่นางเฝ้าถนอมทุกขั้นตอนเพื่อให้เขาได้ลิ้มรส แท้จริงแล้วเขามองมันเป็นเพียงเครื่องมือเอาอกเอาใจสตรีอื่นที่เขาพึงใจ เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองความตั้งใจของนางเลยแม้แต่นิดเดียวนางเดินใจลอยกลับเรือนราวกับคนไร้วิญญาณ ฝีเท้าหนักอึ้งจนฉ่งเอ๋อร์ต้องคอยประคอง เมื่อเดินผ่านหน้าโรงน้ำชาท
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 ถึงเวลาตัดใจ
สิบวันก่อนพิธีปักปิ่น เสิ่นอวี๋ซินพาหัวใจที่บอบช้ำมายืนดักรอหลี่หานสือที่โรงน้ำชาแห่งเดิม ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใสบัดนี้ดูหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งเดินเข้ามา นางจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เข้าไปร้องขอเพื่อสนทนากับเขาเป็นการส่วนตัวที่ห้องดื่มชาที่เงียบสงัดของชั้นสอง“พี่หานสือ อีกสิบวันจะถึงงานปักปิ่นขอข้าแล้วนะเจ้าคะ ข้า...”“หากจะพูดเรื่องไร้สาระก็จงหยุดเสีย” หลี่หานสือพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงตวาดกร้าว ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง“ข้ามาที่นี่เพื่อพักผ่อน อย่าได้นำเรื่องหยุมหยิมของเจ้ามาขัดความสุนทรีย์ของข้า รีบพูดเข้าเรื่องมาเสียทีว่าเจ้ามีธุระอันใด” ประโยคนั้นทำให้เสิ่นอวี๋ซินสะดุ้งสุดตัว ไหล่บางสั่นเทา นางสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยคำที่เก็บไว้ในส่วนลึกที่สุดของใจ“อวี๋ซินมีใจให้ท่านเจ้าค่ะ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าทุ่มเททุกอย่างก็เพื่อท่าน ข้าอยากขอร้องในวันปักปิ่นนี้ ท่านช่วยส่งปิ่นมาหมั้นหมายข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”เมื่อสิ้นประโยค หลี่หานสือพลันก้าวถอยห่างออกไป เขารีบขยับกายหลบเลี่ยงไม่ยอมให้นางเข้าใกล้แม้เพียงชายอาภรณ์ เพราะลึกๆ ในใจเขายังห่ว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 คนปากแข็ง
สามวันก่อนถึงพิธีปักปิ่น บรรยากาศภายในจวนเฉิงโหวของสกุลหลี่กลับดูอึดอัดอย่างประหลาดหลี่หานสือนั่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำ มือหนึ่งถือตำรา ทว่าสายตาของเขากลับไม่ได้จับจ้องที่ตัวอักษรแม้แต่น้อยเขาลอบมองไปยังประตูรั้วจวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับกำลังรอคอยเงาร่างของใครบางคน หรืออย่างน้อยก็เทียบเชิญที่ส่งมาให้เขา“หานสือ เจ้าดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะ” หวังเจี๋ยที่นั่งดื่มสุราอยู่ข้างๆ เอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะกล่าวประโยคที่หยอกเย้าให้อารมณ์ของอีกฝ่ายยิ่งขุ่นมัว“เหลืออีกเพียงไม่กี่วันก็จะถึงวันสำคัญของคุณหนูเสิ่นแล้ว จวนข้าได้รับเทียบเชิญ น้องสาวของข้าเป็นสหายของนาง แล้วเจ้าได้รับเทียบเชิญหรือยัง”หลี่หานสือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งพลิกหน้าตำราด้วยท่าทีเรียบเฉย“ยัง และข้าก็ไม่ได้คาดหวังจะได้รับมัน”“จริงหรือ” หวังเจี๋ยเลิกคิ้วสูง ก่อนจะเย้าแหย่ต่อ“ปกติคุณหนูเสิ่นจะวิ่งโร่มาหาเจ้าล่วงหน้าเป็นสิบวัน แต่นี่เงียบกริบไปเลย หรือว่านางจะถอดใจเพราะวาจาเชือดเฉือนของเจ้าที่โรงน้ำชาวันนั้นเสียแล้ว”“หากนางถอดใจได้จริงก็นับว่าเป็นเรื่องดี ข้าจะได้ไม่ต้องคอยหลบเลี่ยงความวุ่นวาย” หลี่หานส
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 หัวเสีย
ในจวนเฉิงโหวสกุลหลี่ ขณะที่หลี่ซื่อจื่อกำลังจมอยู่ในความคิดที่ว้าวุ่น บ่าวอีกคนก็ก้มหน้าวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พร้อมชูซองจดหมายสีนวลในมือ“ซื่อจื่อ มีจดหมายมาถึงท่านขอรับ”หลี่หานสือลุกพรวดขึ้นทันที เขารีบฉวยจดหมายฉบับนั้นมาด้วยความรวดเร็ว หัวใจที่เคยกดทับด้วยความขุ่นมัวพองโตขึ้นวูบหนึ่ง เขาคิดว่าในที่สุดนางก็ยอมสยบ แต่เมื่อฉีกซองออกแล้วกวาดสายตาอ่าน แววตาที่สุกใสกลับมืดหม่นลงกว่าเดิมจดหมายฉบับนั้นหาได้มาจากสกุลเสิ่น แต่เป็นจดหมายจากไป๋ซู่อิง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะพ่นออกมาอย่างแรงจนไหล่หนาสั่นกระเพื่อม จดหมายในมือถูกกำจนยับย่น“เตรียมรถม้า” เขาตะโกนสั่งเสียงดังลั่นจนบ่าวรับใช้สะดุ้งสุดตัวอินเหยาบ่าวรับใช้คนสนิทที่คอยสังเกตอาการของเจ้านายมาตลอด รีบก้าวเข้ามาถามด้วยความฉงน“ซื่อจื่อจะไปที่ใดหรือขอรับ หากจะไปจวนสกุลเสิ่นตอนนี้”“ใครบอกว่าข้าจะไปที่นั่น” หลี่หานสือสวนกลับทันควัน แววตาแข็งกร้าวทว่าแฝงไปด้วยความรุ่มร้อนใจ“ข้าจะไปจวนสกุลไป๋” เขาเดินสะบัดชายอาภรณ์ออกไปจากห้องด้วยท่าทางขัดเคืองใจอย่างยิ่งอินเหยามองตามหลังเจ้านายแล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจยาว เขาสัมผัสได้ถึงความสับสนวุ่นวาย
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 ตัดใจแม้ยากยิ่ง
ระหว่างทางกลับจวน รถม้าของสกุลเสิ่นเคลื่อนผ่านหน้าจวนสกุลไป๋อย่างช้าๆ เสิ่นอวี๋ซินเลิกม่านหน้าต่างขึ้นเล็กน้อย ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือรถม้าของจวนเฉิงโหวที่จอดเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตูทางเข้าเสิ่นอวี๋ซินจ้องมองภาพนั้นอยู่นิ่งๆ ก่อนที่มุมปากจะหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม ทว่าเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการเย้ยหยันในโชคชะตาของตนเอง‘เขารีบเร่งเพียงนั้น เพื่อมาพบสตรีที่คู่ควรกับเขา ส่วนข้าก็แค่ธุระน่ารำคาญที่เขาเพิ่งสลัดทิ้งมาได้’“คุณหนู อย่ามองเลยเจ้าค่ะ” ฉ่งเอ๋อร์รีบเอื้อมมือมาปิดม่านหน้าต่างลงเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความกังวลเสิ่นอวี๋ซินหันกลับมาสบตาสาวใช้ นางไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ตีโพยตีพายอย่างที่เคยเป็น“ไม่เป็นไรหรอกฉ่งเอ๋อร์ ข้าไม่ได้คิดอะไรแล้วจริงๆ” นางกล่าววาจานั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แววตาของนางนิ่งสงบจนน่าใจหายทว่าในส่วนลึกของขั้วหัวใจ เสิ่นอวี๋ซินรู้ดีว่านางกำลังโกหก ความรักที่ฝังรากลึกมาหลายปีมีหรือจะขุดรากถอนโคนได้เพียงชั่วข้ามคืน นางยังรู้สึกถึงแรงกระตุกเบาๆ ในอก ยามเห็นสิ่งของที่เป็นของเขา ยามเห็นที่ที่เขาเคยอยู่ ความผูกพันเหล่านั้นยังคงเป็นหนามแหลมที่ทิ่มแทงอยู่ลึกๆแต่ความ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 กระวนกระวาย
หนึ่งวันก่อนถึงกำหนดพิธีสำคัญของสกุลเสิ่น แต่บรรยากาศภายในจวนสกุลหลี่กลับตึงเครียดเสียจนบ่าวไพร่แทบไม่กล้าหายใจแรงหลี่หานสือนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ทว่ากลับไม่ได้แตะต้องพู่กันแม้แต่ปลายก้อย สายตาคมกริบจดจ้องไปยังขอบประตูห้องโถงอย่างจดจ่อ ทุกครั้งที่มีเสียงฝีเท้าเดินผ่าน เขาจะยืดตัวขึ้นด้วยความหวังที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ทว่าครู่ต่อมามันก็แปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดเมื่อพบว่าไม่ใช่คนที่เขาเฝ้ารอ“ป่านนี้แล้ว ป่านนี้แล้วเหตุใดจึงยังไม่มีเทียบเชิญมาจากสกุลเสิ่นอีก”เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องพร้อมกับมือหนาที่ปัดถ้วยน้ำชาจนหกเลอะเทอะ อินเหยาบ่าวรับใช้คนสนิทรีบก้มหน้าลงจนแทบชิดอก ใจหนึ่งก็สงสาร อีกใจหนึ่งก็แปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเจ้านาย“เรียนซื่อจื่อ บางทีคุณหนูเสิ่นอาจจะยุ่งอยู่กับการเตรียมพิธี หรือไม่นางอาจจะส่งมาล่าช้ากว่าผู้อื่นเล็กน้อยขอรับ”“ล่าช้าหรือ ปกตินางจะรบเร้าให้ข้าตอบตกลงตั้งแต่ไก่โห่ด้วยซ้ำ” หลี่หานสือลุกขึ้นยืนแล้วเดินวนไปวนมาในห้องด้วยความกระวนกระวายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“นางกล้าดีอย่างไรถึงปล่อยให้ข้ารอถึงเพียงนี้ หรือนางโกรธที่ข้าพูดจารุนแรงใส่วันนั้น แต่ข้าก็ทำเพ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ
ตอนที่ 10 แขกที่ไม่ได้รับเชิญเช้าวันปักปิ่นมาถึงพร้อมกับบรรยากาศที่คึกคักไปทั่วทั้งถนนหน้าเรือนสกุลเสิ่น รถม้าจากตระกูลสูงศักดิ์จอดเรียงราย บ่าวรับใช้ต่างวิ่งออกมาต้อนรับแขกเหรื่ออย่างไม่ขาดสายรถม้าจากจวนเฉิงโหวสกุลหลี่มาจอดเทียบ หลี่หานสือก้าวลงจากรถม้าด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบฉายแวววุ่นวายใจอย่างปิดไม่มิด แม้จะไร้ซึ่งเทียบเชิญในมือ แต่ทิฐิและอาการอยู่ไม่สุขตลอดทั้งคืนทำให้เขาไม่อาจทนรั้งอยู่แต่ในจวนได้อีกต่อไปเขาเดินตรงไปยังประตูใหญ่ด้วยท่วงท่าองอาจ พลางส่งสัญญาณให้อินเหยานำกล่องของขวัญล้ำค่าออกมามอบให้บ่าวรับใช้หน้าจวน“จวนเฉิงโหวได้รับข่าวงานมงคล จึงมาร่วมแสดงความยินดีกับคุณหนูเสิ่น” น้ำเสียงของเขาดูนิ่งขรึมทว่าแฝงด้วยกระแสความกดดันบ่าวรับใช้สกุลเสิ่นมองหน้ากันอย่างประลักประเลื่อ ด้วยรู้ดีว่าคุณหนูของตนมิได้ส่งเทียบเชิญไปที่จวนโหว แต่ด้วยฐานะของหลี่หานสือที่สูงส่งเกินกว่าจะปฏิเสธได้ จึงต้องจำใจเชิญเขาเข้าไปในงานเมื่อก้าวเข้าสู่โถงพิธี หลี่หานสือพลันรู้สึกถึงความผิดปกติ หัวใจของเขาเต้นรัว
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status