All Chapters of ชายาเอกจวิ้นอ๋องมีได้เพียงหนึ่งและข้าไม่อยากได้: Chapter 11 - Chapter 20

อื้อ...จวิ้นอ๋อง...!เสียงของนางกลืนหายเข้าไปในลำคอ คนที่ไม่เคยโดนบุรุษใดรุกเข้ามากระทั่งสามีก็ไม่เคยอุ่นเตียงสักครั้งรู้สึกวาบหวามแล่นเข้าไปในอก ร่างเล็กถูกรวบเอวขึ้นแล้วดันร่างของนางไปชิดกับเตียงนอนด้านหลัง ก่อนที่ริมฝีปากเรียวนุ่มจะถูกรุกล้ำแรงขึ้นแล้วจูบที่ดุดันหนักหน่วงจนนางลืมสิ้นทุกอย่างกระทั่งลมหายใจตัวเอง เขาทาบทับนางมาทั้งตัวโดยเฉพาะช่วงเอวที่โดนเบียดเข้ากับกายแกร่งแนบสนิท“อื้อ...” เสียงของเว่ยเหยาประท้วงในลำคอเพราะนางหายใจไม่ออก ดวงตาของนางยังพร่าเลือนไม่ได้มองชัดเจน แต่ก็เห็นความปรารถนาบนใบหน้าเขาแจ่มชัดในความรู้สึก บุรุษหนุ่มที่ไม่นึกอยากจูบใครจนเมื่อได้จูบที่ขมับ จนลามไปที่ปากหอบหายใจ แม้ไม่อยากปล่อยนางให้เป็นอิสระ แต่เขาจะรังแกนางขณะที่ยังป่วยอยู่เช่นนั้นได้อย่างไรกัน เมื่อความรู้สึกผิดแล่นเข้าในอก เขาจึงค่อย ๆ ปลดปล่อยนางอย่างอ้อยอิ่ง แต่กระนั้นริมฝีปากของนางยังคงถูกบดจูบอย่างดุดันเร่าร้อน กลิ่นหอมของดอกโม่ลี่ฮวาบนกายนางทำให้เขารู้สึกอยากสูดดมให้ลึกเต็มปอดอีกนิดเขารู้สึกโหยหาริมฝีปากหวานที่เพิ่งได้ชิมไปเมื่อครู่ จึงสอดลิ้นแกร่งเข้าสำรวจโพรงปากอีกรอบเป็นการทิ้งท้ายอย่

เว่ยเหยาใช้เวลาอยู่ในอารามครึ่งวัน นางต้องการสงบใจให้มากที่สุด ตอนนี้ต้องใช้สติในการดำเนินชีวิต จะเร่งร้อนจัดการอันใดไม่ได้ หากพลาดแม้แต่นิดเดียวนั้นหมายถึงชีวิตของนางจบสิ้นเช่นเดียวกัน สิ่งที่พระอาจารย์ผู้เฒ่าเตือนนั้นก็หนีไม่พ้นตำแหน่งพระชายาบ้าบอนี่ที่นางไม่ได้อยากได้เลยสักนิด เห้อ...! เมื่อเห็นสมควรแก่เวลาแล้ว นางจึงกลับออกมาด้านนอก มองไปรอบ ๆ ที่เห็นภาพได้พร่าแต่ก็ชัดกว่าเมื่อวานนัก ภาพในความทรงจำของนาง คือลานกว้างตรงนี้มองเห็นทิวทัศน์ได้รอบเมืองหลวงนับว่าเคยเป็นที่ที่ทำให้นางสงบใจนัก แต่ยามนี้นางกลับมองได้ไม่แจ่มแจ้งเท่าเดิม ได้แต่ถอนใจคิดว่าเป็นชะตาของนางก็แล้วกัน เว่ยเหยาเดินมายังลานสวนไผ่ด้านหลังมีม้านั่งหินสีเทาเข้มใต้ต้นหลิว มองกิ่งหลิวระย้าโบกไหวไปมาตามสายลมอ่อนพัดมาเป็นระยะทำให้รู้สึกสบายใจ หากแต่เป็นเมื่อก่อนนางคงชอบยิ่งนักความสงบเช่นนี้ แต่กลับจวนไปคราวนี้ จวิ้นอ๋องรบกวนความสงบในใจนางเหลือเกิน ตอนแรกยอมรับว่าโกรธเขานัก ที่เขาไม่รับรักนางทั้งยังทรมานให้ตาบอด แต่เมื่อรับรู้ว่าสตรีในดวงใจของเขาก็คือนางเมื่อตอนเด็ก นางกลับสับสน ไม่รู้ว่าจ

‘สามวันสำเร็จราชการ เจ็ดวันแต่งตั้งตัวเองขึ้นยึดบัลลังก์สินะ’ อ๋องเก้าลู่จื่อนั่งกินสาลี่มองความเป็นไปอยู่บนหลังคาตำหนักกลาง เพราะไท่จื่อยึดที่นี่เป็นที่ทำการไม่พอยังวางแผนกันโจ่งครึ่ม ไม่เกรงกลัวอาญาแผ่นดินเลยสักนิดเดียว นี่หรือไท่จื่อที่เสด็จพ่อไว้ใจให้ครองบัลลังก์มังกร นี่หรือลูกรักที่เสด็จพ่อเลี้ยงดูมาอย่างดี หากพูดให้ถูก ควรจะเป็นเขาต่างหากที่คิดทำเรื่องเช่นนี้อยู่ หาใช่เจี่ยหมิงไม่! เมื่อเฝ้าดูจนเบื่อหน่ายแล้ว เขาก็เข้าไปที่ตำหนักคุณหนิง เพื่อเข้าไปดูอาการเสด็จพ่อเสียหน่อย ลู่จื่อเร้นกายเข้าไปทางด้านหลัง เขาจำได้ว่ามีประตูเชื่อมไปด้านนอกหากเกิดการก่อกบฏ เห็นทีว่าเขาซุกซนเมื่อตอนเป็นเด็กจะมีประโยชน์ก็คราวนี้ อีกเพียงสามราตรี ก็จะถึงวันที่เจียหมิงมันขึ้นสู่บัลลังก์แล้ว โดยการยึดอำนาจของพ่อตัวเอง น่าขำสิ้นดี! เขาสำรวจทางหนีทีไล่แล้ว พบว่าเขาต้องเตรียมตัวอีกหลายอย่าง เพื่อจะนำเสด็จพ่อออกไปรักษาด้านนอก ไม่เช่นนั้นปล่อยไว้มันจะปลิดชีพเอาได้ง่าย ๆ เพื่อสร้างความชอบธรรมในตัวเอง “เสด็จพ่อ รีบตื่นมานะพ่ะย่ะค่ะ ข้าแบกท

จวิ้นอ๋องนั่งอยู่ในคุกใต้ดินของตำหนักบูรพา ที่ไม่รู้ว่าเสด็จพ่อสร้างไว้ตั้งแต่เมื่อใด ในใจของเขากังวลเพียงเว่ยเหยาจะปลอดภัยหรือไม่เท่านั้น จากที่ภาวนาให้เสด็จพ่อกลับใจ กลับยิ่งเป็นแรงกระตุ้นให้ทำการอุกอาจขึ้น กระทั่งเสด็จแม่ก็ยังถูกขังด้วยเช่นกัน ตอนนี้เขารับรู้ได้แล้วว่า เสด็จแม่เองก็มีแผนของตัวเองอยู่ในใจเช่นเดียวกัน หาไม่คงไม่โดนเสด็จพ่อจับมาคุมขังไว้เช่นนี้ “เจ้าว่าพ่อเจ้าจะก่อกบฏสำเร็จหรือไม่” ซูหนิงถามบุตรชายอยู่คุกฝั่งตรงข้าม พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยม ภายในใจมีหมื่นแสนล้านคำอยากจะเอ่ย แต่พูดไม่ได้ “เสด็จแม่รู้ว่าเสด็จพ่อจะกบฏหรือพ่ะย่ะค่ะ?” จวิ้นอ๋องถามเหมือนตัวเองไม่รู้สิ่งใดเลย หรือเสด็จแม่ก็ร่วมคิดวางแผนด้วยเช่นเดียวกัน เขาสับสนและถามออกไปด้วยความโง่เขลา “หึ...เจ้าคิดว่าแม่โง่รึ ต่อให้พ่อเจ้าไม่บอกก็มีคนอื่นบอกข้าอยู่ดี ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงหัวเราะราวกับคนเสียสติดของเสด็จแม่ ทำเอาจวิ้นอ๋องหน้าซีด การก่อกบฏครั้งนี้จะมีกี่คนเขาไม่สนใจ เขาสนใจเพียงภรรยาจะปลอดภัยหรือไม่เท่านั้นใครอยากแย่งชิงก็เชิญ ‘เขาอยู่ท่ามกลางคนที่คิดทรยศต่อบั

“เจ้าลู่จื่อ เจ้ายังไม่ได้รับพระราชโองการให้กลับ เจ้าเข้าเมืองหลวงได้เช่นไรกัน...เจ้า!” เจี่ยหมิงชี้หน้าด่ากราด หากเจ้านั่นยอมรับการกบฏครั้งนี้ เท่ากับว่าเขาต้องเสียบัลลังก์มังกรให้กับให้คนทรยศเช่งซ่งอันไปแบบหน้าตาเฉย เลยอย่างนั้นหรือข้าไม่ยอม!“อ่าวท่านพี่ ท่านมายืนทำอันใดอยู่ตรงนั้นเล่า มิขึ้นไปรีบคุกเข่าให้กับว่าที่ฮ่องเต้องค์ใหม่ ทำเช่นนี้ท่านอยากมีหัวอยู่บนบ่าหรือไม่” ลูจื่อแสร้งทำเสียงให้ขึงขัง อยากดูงิ้ว​ฉากนี้ให้สมบูรณ์อีกหน่อย“เจ้า!”“เชิญท่านนั่งบัลลังก์เถิด ข้าเพียงแต่มายินดีด้วยเท่านั้น” ลู่จื่อแสร้งเป็นยกมือให้พิธีดำเนินต่อไป อย่าได้สนใจเขาที่เข้ามาขัดจังหวะซ่งอันยังไม่ไว้ใจ แต่ท่าทางของลู่จื่อบ่งบอกแล้วว่าไม่ได้ขัดข้องอันใด ต่อให้มีทหารในมือหลายแสน แต่ทว่าจะเคลื่อนพลยามนี้ก็ยากเย็นนัก แค่ทหารพิทักษ์ชายแดนในมือของเขาก็ไม่มีใครกล้าแล้ว“นับว่าท่านเป็นคนฉลาด” ซ่งอันกระหยิ่มใจ เขาจับมือกับซูหนิงนั่งบัลลังก์ แต่ขณะที่กำลังจะหย่อนก้นลงนั้นมี เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่ได้คาดหมายไว้แต่ต้น“จะเปลี่ยนผลัดแผ่นดินได้อย่างไร ในเมื่อยังไม่ได้รับพระราชลัญจกร!” สุ้มเสียงอันทรงพลังดัง