All Chapters of ชายาเอกจวิ้นอ๋องมีได้เพียงหนึ่งและข้าไม่อยากได้: Chapter 21 - Chapter 30

เวลาผ่านไปชายแดนบูรพาเขตของรัฐเว่ย มีร้านซาลาเปาเล็ก ๆ ในหมู่บ้านกงซีที่เลื่องชื่อ เจ้าของร้านชื่อกู่เทียนมี่ คนที่ผ่านแถบนี้มักแวะซื้อซาลาเปาไปทานกันอยู่มาก เพราะรสชาติดีราคาไม่แพงจนเกินไปสมกับเป็นร้านค้าแถบชายแดนที่มีแต่ของดีทั้งอร่อย“ซาลาเปาไส้เนื้อ ใส่ผัก ไส้ถั่วกวนเจ้าค่...ท่านป้าซื้อซาลาเปาไหมเจ้าคะ ลูกละสองอีแปะเท่านั้น” เสียงเจื้อยแจ้วของเป่ยเป่ยเรียกลูกค้าให้เข้ามาซื้อซาลาเปาร้านของนางที่ขายหน้าหมู่บ้านกงซี เป็นร้านที่เหล่าชาวบ้านช่วยกันสร้างให้ เพราะซาลาเปาของนาง ทำให้เหล่าพ่อค้าและคนผ่านทางแวะเวียนมายังหมู่บ้านเล็ก ๆ ทำให้ชาวบ้านที่หาของป่าได้ขายของป่าได้อีกด้วย นับว่าร้านของนางเป็นเป้าหมายของนักเดินทางและเหล่าพ่อค้าเร่ให้แวะพักดื่มชาทานอาหารก่อนจะเดินทางต่อไปยังเมืองต่าง ๆ “ข้าขอไส้เนื้อหนึ่งลูกให้หลานข้าก็พอ” หญิงวัยกลางคนหยิบเงินที่มีอยู่เพียงสามอีแปะออกมา แล้วยื่นสองอีแปะส่งให้กับแม่ค้าโฉมสะคราญที่คีบซาลาเปาร้อน ๆ ให้กูเทียนมี่มองเห็นความทุกข์ยากของคนที่นี่จึงไม่ได้คิดเงิน แถมยังให้ท่านป้าอีกหนึ่งลูกเพื่อจะได้ทานประทังความหิวเช่นกัน“ขอบคุณแม่นางกู่...ขอบคุณมาก” หญิ

"เจ้าย่อมแยกแยะออกว่าข้ากับแม่นั้นคนละคนกัน ย่อมคิดไม่เหมือนกัน" หงจื่อรู้ว่านางเพียงแต่อ้างหาเหตุผลเพื่อหนีเขา แต่ไม่มีวันที่คนอย่างเขาจะปล่อยนางไปเด็ดขาด อีกอย่างไฉ่เฉินก็รอเสียบอยู่ หากสตรีแสนดีผู้นี้หลุดมือเขาไป มิเท่าเขาโง่ยิ่งว่าลาอย่างนั้นหรือ "แต่ท่าน...!" "หากเจ้าหาข้ออ้างที่ดีกว่าข้อนี้ไม่ได้อย่างหวังว่าข้าจะปล่อยมือจากเจ้า คำมั่นที่เจ้าให้ข้าไว้ตอนนั้นข้าจำได้ดี ข้ารอเจ้าเสมอ เป็นเจ้าต่างหากที่ผิดสัญญากับข้าไปไม่ลา ให้ข้าตามหาเจ้ากว่าจะเจอ แม้ว่าเจอแล้วอาจจะโง่ที่ดูไม่ออกว่าเป็นเจ้า แต่ข้าดูไม่ผิดแน่ว่าเจ้าก็รักข้าเช่นเดียวกัน" ประโยคท้ายเขาตั้งใจเปิดเผยนาง อย่างไรคนรักกันก็ย่อมต้องแสดงอาการ ใบหน้างดงามเห่อแดงขึ้นอีกครั้ง เพราะเขาพูดแทงใจดำ ใช่นางรักเขา แต่ไม่จำเป็นต้องยกโทษสักหน่อย 'คนอะไรรู้ดีไปหมด ราวกับนั่งอยู่ในใจ' แต่นางจะไม่ยอมรับหรอก บอกแล้วว่าเขาทำนางเจ็บมาก นางไม่อาจจะยอมรับเขาเป็นสามีได้ "ท่านจะพูดอันใดเรื่องของท่านข้าไม่สนใจ ตอนนี้ข้าจะไปซักผ้าที่ลำธาร หลบไป" กูเทียนมี่ทำทุกอย่างเอง เพราะคิดว่าหากวันหนึ่ง เป่

ไฉ่เฉินที่เห็นนางเดินมุ่งมาทางเขาจึงหยุดนิ่ง เมื่อได้ฟังบางคำเขาก็พยักหน้ารับรู้แล้วก็กำชับนางทันที“เจ้ารีบกลับถ้าขายเสร็จ แล้วก็ห้ามออกไปไหน” ไฉ่เฉินบอกนางด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดจริงจัง ทั้งมองคนที่ผ่านไปมาด้านหน้าหมู่บ้านก็น่าสงสัยจริง ๆ จึงลากเจ้าจวิ้นอ๋องตกอับไปกับเขาด้วย“เจ้าจะพาข้าไปไหนปล่อยนะ...ข้าไม่อยากไป...จะอยู่กับเมีย” หงจื่อดิ้นเมื่อโดนลากคอมาด้วยแถมไม่บอกว่าไปที่ไหนอีกต่างหาก ดวงตาหันมองหน้าเมียละห้อย“เงียบน่า...ช่วยข้าทำงานก่อน” ไฉ่เฉินกระซิบแล้วก็พาหงจื่อไปดักซุ่มจับตาดูคนพวกนั้นที่นางสงสัย สองบุรุษหนุ่มติดตามคนเหล่านั้นไปเรื่อย ๆ จนเมื่อถึงที่พักแรมชั่วคราวก้ำกึ่งค่ายทหารเล็กน้อย นั่นยิ่งทำให้แปลกใจยิ่งนัก“เจ้าเห็นหรือไม่” ไฉ่เฉินถามจวิ้นอ๋อง“เห็นสิ ข้าแปลกใจยิ่งนัก”“แปลกใจว่า”“เจ้าชวนข้ามาดูสุนัขเรื้อนจับขี้ทำอันใด ที่หมู่บ้านก็มีสุนัขมากมาย”“........”!“ข้าลืมไปว่าเจ้ามันทึ่ม...เสียเวลาฉิบหาย” ไฉ่เฉินรู้สึกสงสารเว่ยเหยาก็ตอนนี้ สมควรเห็นด้วยที่นางจะไม่คืนดีกับเจ้าจวิ๋นอ๋องปัญญาอ่อนนี่เผียะ!!!“เจ้า...ตบหัวข้าทำไม” หงจื่อลูบหัวปรอย ๆ มองหน้าเจ้ากั๋วกงวางอำนา

หมับ! เว่ยเหยาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ ๆ เขาใช้สองมือกอบกุมสองเต้าอวบของนางเอาไว้แล้วบีบเคล้นคลึงขยำจนร่างเล็กรู้สึกว่ามันเจ็บปวด“ดะ...เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะท่านพี่” เสียงเรียกหวานกระเส่าปลายเสียงเมื่อเขาขยับร่างที่เปล่าเปลือยเช่นเดียวกับนางทาบทับ หัวใจสาวสั่นหวิวเมื่อรับรู้ถึงความยิ่งใหญ่ของส่วนกลางกายของเขา แม้ว่านางจะรั้งเขาไว้ แต่เสียงนั้นเหมือนดังเติมเชื้อไฟสวาทให้กับเขาก็เท่านั้น มือหนาไม่ได้ลดความแรงในการบีบนวดลงเลยสักนิด สองเต้าอวบของนางช่างเต็มไม้เต็มมือยิ่งนัก ครั้นได้ลองจูบและซุกไซ้ลำคอของนาง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกโม่ลี่ฮวา ที่เป็นกลิ่นประจำตัวนางโชยออกมาก็ยิ่งทำให้เขาหลงใหล “อะ...อื้อ...ท่านพี่...อื้อ...พี่หง...อื้อ” ไม่ว่าริมฝีปากของสามีของนางจะเคลื่อนไปที่ใด นางรู้สึกวาบหวามใจไปทุกที่ที่กลีบปากของเขาได้สัมผัส จนเมื่อริมฝีปากของเขาหยุดอยู่ตรงป้านรอบเต้าอวบโดยมีจุดกึ่งกลางแข็งชูชันขึ้นเป็นไต รอคอยให้เขาไปหยอกเย้าด้วยปลายลิ้น หัวใจชายหนุ่มก็รู้สึกสั่นระริกอยากเข้าไปกลืนกินนางทันที นางมองตามการเคลื่อนไหวริมฝีปากของเขา เมื่อมันหยุดที่ยอดป

รถม้าของทั้งสี่คนเคลื่อนมายังเมืองหลวง หลังจากส่งเว่ยเหยาที่จวนกั๋วกงแล้ว เขาทั้งสองก็รีบเข้าวังเข้าเฝ้าฝ่าบาททันที เพราะเมียคนดีของเขานั้นไม่อยากกลับจวนของเขา จำเป็นต้องมาส่งที่นี่ ดีกว่าให้หางเลือกกลับไปยังชายแดนบูรพาเสี่ยงอันตรายคนเดียว “คืนนี้ห้ามเจ้าลงกลอน ไม่งั้นเจอดีแน่” “ข้าก็อยากเจอที่ดีของเจ้าสักแค่ไหน” ไฉ่เฉินอยากทรมานมันให้ถึงที่สุด ดูสิจะหอนขนาดไหน สมน้ำหน้าแล้ว “เจ้าคนชั่ว” “ขอบคุณที่ชม” สุดท้ายก็ไม่อาจทำให้มันโอนอ่อนได้ จึงได้แต่เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจแล้วรายงานต่อเสด็จปู่เรื่องที่เจอมาก่อน หลังจากหารือแล้วส่งทหารลงไปแทรกซึมพร้อมจัดการให้สิ้นซาก ก็ถึงเวลาแยกย้าย แต่ทว่าไท่หวงจื่อเรียกหลานชายให้อยู่ก่อน “หงจื่อ...เจ้าไม่คิดจะรับตำแหน่งคืนจริง ๆ หรือ ปู่ว่าอย่างน้อยเป็นหน้าเป็นตากับภรรยาเจ้าไม่ดีหรือ” เขาอายุขนาดนี้แล้ว เรื่องอำนาจใดล้วนไม่อยากมีแล้ว ส่งต่อให้ลูกหลานจนสิ้นจะดีกว่า อีกไม่เกินสามปีคิดจะสละบัลลังก์ให้กับลู่จื่อขึ้นแทน เขานั่งมานานแล้วบัลลังก์มังกร มันเหนื่อย “เห้อ...ทูลเสด็จปู่หลานก็ไม่ใช่ไ