Alle Kapitel von พันธนาการยอดรัก: Kapitel 21 – Kapitel 30

ณ ห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งที่ชยุตม์ถือหุ้นใหญ่กว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ เวลัญจ์ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง แต่ไม่มีสายน้ำเกลือระโยงระยางเหมือนเมื่อวันก่อน ชายหนุ่มเปลี่ยนที่ทำงานจากแฮปปีไนท์มาทำที่โรงพยาบาลแทน จนโดนเพื่อนซึ่งเป็นหมอประจำอยู่ที่นี่แซวว่าจากเจ้าพ่ออ่างจะกลายเป็นพ่อบุญทุ่มไปเสียแล้วคนที่ถูกเปลี่ยนฉายาเป็นพ่อบุญทุ่มยืนมองใบหน้าขาวซีดที่ตอนนี้เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นอย่างใจชื้น เพราะอย่างน้อยๆ ตามร่างกายหญิงสาวก็ไม่มีรอยไหม้แล้ว จะมีแค่แผลเป็นที่บริเวณข้อเท้าเล็กน้อย ถ้าทำศัลยกรรมอีกสักหน่อยแผลเป็นก็คงจะหายไปริมฝีปากหยักลึกได้รูปยกยิ้มจนเป็นมุมโค้ง ในขณะที่ดวงตาคมเข้มทอประกายวิบวับยามที่ได้ยืนมองหล่อนแบบนี้ทุกวัน พร้อมกับจูบแก้มนุ่มๆ และหน้าผากมนก่อนจะไปนั่งทำงาน ก็ตกลงกันแล้วนี่ว่าจะจูบทุกวัน เขาดันเป็นคนรักษาคำพูดเสียด้วย ถ้าร่างกายหล่อนปกติดีป่านนี้ก็คงจะแว้ดๆ ใส่เขาเป็นชุดแล้ว“เวลาหลับก็ไร้พิษสงดีอยู่หรอก แต่ถ้าหากตื่นขึ้นมาล่ะก็...” ชยุตม์เว้นประโยค พลางถอนหายใจดังฟู่ววว์ แล้วเอ่ยต่อ “...ไม่ต่างอะไรจากนางเสือสมิงดีๆ นี่เองแม่คู๊ณ” ร่างสูงส่ายหน้าไปมาน้อยๆ อ

“จะลงอ่างก็แล้วแต่คุณสิ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อยนี่ ฉันออกโรงพยาบาลคงไม่รบกวนคุณอีกแล้ว ยังไงเรื่องในครอบครัวฉัน ฉันจะหาวิธีทางแก้ไขเอง…” หล่อนบอกเสียงเศร้าในท้ายประโยค ชยุตม์ถอนหายใจเบาๆ ด้วยความเป็นห่วง “ให้ฉันมีศักดิ์ศรีได้ภาคภูมิใจบ้างเถอะ อย่าให้ฉันเป็นคนที่ต้องนั่งรอขอความช่วยเหลือจากใครต่อใครอยู่ฝ่ายเดียว แบบนั้นมันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกแย่” นัยน์ตาคู่สวยหม่นลงดุจดอกไม้ก้านเฉา“สัญญาได้ไหมว่า ถ้าคุณจะทำอะไรต้องบอกผมก่อน ผมจะได้ระวังหลังให้” เมื่อห้ามไม่ได้เขาก็ต้องหาวิธีทำให้เรื่องจบเร็วที่สุดเพื่อความปลอดภัยของหญิงสาว“ค่ะ ฉันสัญญา” เวลัญจ์ยิ้มหวานให้จนชายหนุ่มถึงกับตาพร่าไปชั่วขณะ “ขอบคุณนะเจ้าพ่ออ่างที่ช่วยฉัน พร้อมกับเอาตัวเข้าไปเสี่ยงช่วยพ่อของฉันไว้ แม้ท่านจะไม่รอด…” คนพูดรู้สึกสะเทือนใจมากแค่ไหนชยุตม์ย่อมรู้ดี“ท่านไปสบายแล้ว อย่าคิดมากสิ คุณมีสายเลือดของพ่ออยู่เต็มตัว จะอ่อนแอได้ยังไง” เขาให้กำลังใจและมองหล่อนด้วยประกายตาบางอย่างที่คนมองต้องอายม้วน“รู้แล้วน่า” หญิงสาวย่นจมูกใส่แล้วปีนลงจากตักแกร่ง โดยลืมไปว่าแก้มก้นงอนงามเสียดสีกับจุดกระสันแห่งมหาบุรุษจนมันตื่นตัวขึ้นเพ

เมื่อชยุตม์มาถึงโรงพยาบาล คนไข้จอมดื้อก็ขอคุณหมอกลับบ้านทันที ทำให้ชายหนุ่มต้องตามใจพากลับกลางดึกคืนนั้นเลย รถยนต์คันหรูแล่นฝ่าม่านรัตติกาลด้วยความเร็วปกติ เวลัญจ์มองออกไปนอกตัวรถ ในใจคิดถึงสิ่งที่ตัวเองต้องเผชิญวิบากกรรม หล่อนจะเริ่มจากตรงไหนดี จะอาศัยเขาอยู่แบบนี้ตลอดไปไม่ได้“คิดอะไรอยู่หืม…” ชยุตม์เห็นเสี้ยวหน้าสวยเริ่มหม่นลงก็จับเอวกิ่วแล้วยกร่างอ้อนแอ้นนั้นขึ้นมานั่งอยู่บนตักแกร่ง พร้อมกับใช้วงแขนโอบกระชับเอาไว้อย่างหลวมๆ“คิดถึงบ้าน อยากกลับไปดูสักครั้ง…”ชยุตม์กระชับวงแขนเพื่อใช้ไออุ่นขับไล่ความเสียใจและอ้างว้างออกจากหัวใจดวงน้อย “อยากไปเดี๋ยวจัดให้ แต่ต้องมีรางวัลมาแลกนะ”เวลัญจ์เตรียมจะกรี๊ดด้วยความดีใจ แต่ก็ถูกปากร้อนฉกวูบลงมาดูดกลืนสุ้มเสียงหายวับไปเสียก่อน หญิงสาวได้แต่ร้องอู้อี้อยู่ในลำคอ ทั้งทุบ ทั้งตี ทั้งดีดดิ้นพยศแรงเพื่อให้หลุดพ้นจากรุกรานของคนเจ้าเล่ห์ให้ได้ ทว่ายิ่งดิ้น อ้อมกอดก็ยิ่งรัดแน่นกว่าเดิม“ฮื้อ…ฮื้อ…”หล่อนครางประท้วง ริมฝีปากเผยอเปิด ทำให้ชยุตม์ได้โอกาสสอดส่ายลิ้นสากเข้าไปตวัดรัดเกี่ยวกับลิ้นเล็กๆ อย่างรวดเร็ว จนร่างงามถูกความซาบซ่านจู่โจมแทบอ่อนระทวย เ

“กรี๊ดดด! เจ้าพ่ออ่างหื่น เกิดคลั่งอะไรขึ้นมาเนี่ย”“ผมคลั่งก็เพราะคุณนั่นแหละ เดี๋ยวจะพาเล่นอะไรสนุกๆ อยากได้แบบไหน แส้ กุญแจมือ เชือก หรือใช้เทียนหยด เดี๋ยวผมบริการทุกอย่างให้ได้ทั้งนั้น” เขากระตุกมุมปาก ยิ้มหื่นกาม แล้วงอนิ้วเป็นตะขอเบ็ด จัดการเกี่ยวรูดเอากางเกงชั้นในซึ่งเป็นอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกไปตามเรียวขา“อร๊ายยย…คุณเป็นพวกซาดิสต์วิตถารหรือยังไงตาบ้า!!!”เวลัญจ์อุทานออกมาแทบไม่อยากจะเชื่อ ในขณะที่ชยุตม์ยกตัวขึ้นไปถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจากร่าง เหลือไว้เพียงชั้นในชายยี่ห้อดัง หัวใจสาวพรหมจรรย์เต้นระส่ำแข่งกับชีพจร รู้สึกตกใจระคนหวาดกลัวไปหมด ยิ่งเห็นแผงอกกว้างเป็นลอนล่ำสัน ใต้ลงไปนั้นคือหน้าท้องซิกแพคและรอยนูนเด่นของอะไรบางอย่างที่กำลังดิ้นขลุกขลักเหมือนใกล้ถึงเวลาที่มันออกมาประกาศศักดาแล้ว“ไม่ต้องดิ้นให้เหนื่อยหรอก เสียแรงเปล่าๆ ยังไงคุณก็จะได้รู้จักผมถึงเนื้อในอยู่ดีคนสวย” เขายิ้มราวกับราชสีห์เห็นลูกกวางน้อย ฝ่ามือใหญ่เริ่มสัมผัสไล้ลูบไปตามผิวขาวนวลช้าๆ วนรอบสะดือกลมมน ก่อนจะมาหยุดนวดคลึงที่ส่วนสำคัญกลางกายสาว“ตรงนั้น...ไม่เอานะคะ…อ๊า” ใบหน้างามส่ายระริกไปมาพร้อมกับหายใจฟืดฟา

ภายในเมกาผับ เสียงเพลงบีทหนักๆ ที่อัดกระแทกเข้ามาในโสตประสาท นักท่องเที่ยวต่างสนุกกันสุดเหวี่ยงเต็มห้องโถงกว้าง ส่วนเจ้าของผับคนใหม่อย่างณรงค์และจอนนียืนมองอยู่บนชั้นสองซึ่งเคลือบด้วยกระจกหนา จอนนีแววตาเจิดจรัสเพราะได้ค้นพบขุมทองแห่งใหม่แล้ว“เมกาเป็นของนายโดยสมบูรณ์แล้วใช่ไหม”“ใช่ ทรัพย์สินทุกอย่างเป็นของฉันเพียงคนเดียว” ณรงค์บอกอย่างภาคภูมิใจแล้วยกแก้ววิสกี้เทรวดเดียวลงลำคอจนหมด ลูกน้องก็รีบรินให้ใหม่“ยินดีด้วย จากนี้เราก็สามารถปล่อยของได้สะดวกขึ้น” จอนนีหมุนตัวกลับมาหาณรงค์พร้อมขยับไปชนแก้วดังกริ๊กเบาๆ “อย่าลืมหุ้นส่วนอย่างฉันก็แล้วกัน”“ลืมได้ยังไง ต่อไปเราจะมีแต่รวยกับรวยอย่างเดียว” ณรงค์ยิ้มจนหนวดกระตุก จอนนียกนิ้วโป้งขึ้นแล้วนั่งลงบนโซฟาใกล้กัน“แน่นอน เพราะฉันมีสินค้าเพียบ ที่นี่จะเป็นแหล่งพักและปล่อยยาของพวกเรา”“ได้เลย แต่ส่วนแบ่งต้องห้าสิบห้าสิบนะ” ณรงค์ต่อรอง เพราะที่ผ่านมาไม่ยุติธรรมสักเท่าไหร่ จอนนีใช้นิ้วถูขมับไปมาอย่างใจเย็น“โอเค ฉันจะเอาของล็อตใหญ่ ซึ่งจะมาถึงในวันพรุ่งนี้มาพักไว้ที่นี่ เราจะได้ปล่อยสะดวก นายเคลียร์ตำรวจด้วยก็แล้วกัน งานนี้พลาดไม่ได้ เพราะของสิบล้า