All Chapters of พันธนาการยอดรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“เจ็บหรือเปล่า…” เขาถามเสียงทุ้มกลางกระหม่อมบาง ปลายนิ้วแกร่งบิดเกี่ยวพันช่อผมสลวยไปทัดลงยังข้างหูเล็กๆ หญิงสาวเอียงอายจนไม่กล้าสบตาแม้แต่น้อย“ความรักที่เกิดจากหัวใจ ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ยอม...”คำตอบที่ได้ทำเอาหัวใจแกร่งพองคับอก ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปจุมพิตที่แก้มนุ่มหอมจนบู้บี้หนึ่งฟอด “พูดถูกใจแบบนี้ว่าจะให้รางวัลอีกสักยก แต่ดันมีงานด่วนซะก่อน เอาไว้คืนนี้ดีกว่า รับรองจะจูบให้ทั่วตัวไปเลย”“งานอะไรคะ เกี่ยวกับเมกาหรือเปล่า” หล่อนเกยคางบนอกกว้าง สบประสานสายตาคู่คมที่มองอยู่ ชยุตม์คลี่ยิ้มให้ ขณะส่ายหน้านิดๆ“ความลับของทางราชการครับ อันนี้บอกไม่ได้”“ไม่รู้ก็ได้” เวลัญจ์ทำแก้มป่องจนชยุตม์หัวเราะน้อยๆ“อยู่บ้านถ้าเบื่อๆ ก็หาอะไรทำนะลัญจ์ เสร็จธุระแล้วผมจะรีบกลับมา นายเดชจะอยู่ดูแลคุณที่นี่ และที่สำคัญห้ามออกไปไหนเด็ดขาด เข้าใจไหม” เขาจีบนิ้วเป็นก้ามปู หนีบเข้าที่จมูกเรียวแล้วโคลงไปมาเบาๆ เวลัญจ์พยักหน้าขึ้นลงแทนคำตอบ“รับปากครับที่รัก ไม่ใช่แค่พยักหน้า” เขาคาดคั้นและบังคับหล่อนด้วยสายตา“ก็ได้ๆ จะไม่ออกไปไหน จะนั่งอยู่ที่บ้านอย่างสงบเสงี่ยม พอใจหรือยังเจ้าค่ะนายท่าน” ประโยคสุดท้ายเวลัญจ

“อ๊ากกก!”“ไป…”เมื่อจัดการการ์ดอีกสองคนที่เหลือเสร็จ ชยุตม์ก็วิ่งนำทรงยศเข้าไปในโกงดังซึ่งใช้เป็นที่เก็บเครื่องดื่มยี่ห้อต่างๆ ทันที สารวัตรหนุ่มตรงไปยังเป้าหมายและใช้มีดเจาะข้างกล่อง ผงสีขาวไหลทะลักออกมา สารวัตรหนุ่มหน้าเครียดขณะใช้นิ้วชี้แตะผงสีขาวแล้วเอามาแตะปลายลิ้น“เป็นเฮโรอีนจริงๆ ด้วย” ทรงยศเงยหน้าขึ้นสบสายตากับชยุตม์ ก่อนจะรีบเก็บภาพด้วยกล้องที่ติดอยู่อกด้านขวา เสียงฝีเท้าคนเดินมาใกล้ ชยุตม์กับทรงยศจึงรีบวิ่งออกไปที่ประตูด้านข้าง จากนั้นก็ปีนข้ามกำแพงกลับออกไปอย่างรวดเร็วราวกับนินจาเวลัญจ์ตื่นเช้าขึ้นมาก็พบกับความว่างเปล่าข้างตัว กลิ่นกายของคนที่รังแกหล่อนยังกรุ่นอยู่รอบกาย เรียกสีแดงระเรื่อผุดขึ้นบนใบหน้า“ผู้ชายบ้าชอบรังแกเป็นที่หนึ่ง เอาแต่ใจและ…” หญิงสาวครุ่นคิดคำต่อว่า “และเร่าร้อนที่สุด” ประโยคนี้เวลัญจ์ตั้งใจไม่ให้เขารู้เด็ดขาดว่าตัวเองรู้สึกยังไง“ไปไหนกันนะ ป่านนี้ยังไม่กลับมาอีก” เสียงหวานพึมพำงุ้งงิ้ง เขาบอกว่ามีธุระกับคนสีกากีด่วน แต่ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วก็ยังไม่กลับมาสักที ไม่รู้ไปเรื่องงานหรือไปลงอ่างกันแน่ เมื่อคิดถึงผู้หญิงคนอื่นได้สัมผัสร่างกำยำหล่อนก็ปี๊ดแ

“ลัญจ์ออกจากบ้านวันนี้ อีกไม่นานลัญจ์จะพาพ่อกับแม่กลับมาอย่างภาคภูมินะคะ” เวลัญจ์บอกกับภาพถ่ายของผู้ให้กำเนิด ใบหน้าเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา แต่ก่อนจะกลับมาที่ห้องโถง หญิงสาวก็ขับไล่สายน้ำตาแห่งความเจ็บปวดออกจากใบหน้า แล้วเดินเข้าไปดุจนางพญา ชยุตม์ยืนรออยู่ข้างเดชและเตรียมคำพูดมากมายเพื่อจะว่ากล่าว แต่พอเห็นแววตาของความเจ็บช้ำและรอยเปื้อนของคราบน้ำตาบนแก้มภรรยาสุดที่รัก หัวใจแกร่งที่กำลังเดือดดาลก็พลันอ่อนยวบลงทันที“ลัญจ์…” แววตาอบอุ่นและน้ำเสียงที่นุ่มนวลทำเอาน้ำตาที่แห้งไปเมื่อสักครู่เอ่อขึ้นมาอีกรอบ ชยุตม์ก้าวไปหาและหยุดตรงหน้าหล่อน สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยและแสนรักใคร่“ไม่เป็นไรนะลัญจ์” ลำแขนแข็งแรงอันอบอุ่นโอบกอดไหล่บอบบางเอาไว้ ก่อนจะถ่ายทอดความรักความห่วงใยไปให้กับหญิงสาวเพื่อขับไล่ความร้าวรานต่างๆ ออกไปจากหัวใจดวงน้อย“ฉันขอพาพ่อกับแม่ไปอยู่กับเราด้วยนะคะ” ร่างของเวลัญจ์สั่นสะท้านไปด้วยแรงสะอื้นไห้ ชยุตม์โอบกะชับวงแขนแน่นกว่าเดิม สายน้ำตาที่เปียกชื้นบนอกแกร่งเสมือนสายน้ำกรดที่ราดรดลงบนหัวใจเขา“ได้สิ และผมสัญญาว่าพ่อกับแม่ของลัญจ์จะได้กลับมาอยู่ที่นี่แน่นอน” เจ้าพ่

“นี่มันอะไรกัน???” เกศนีย์อุทานเสียงดังแกมสั่น หัวใจเต้นแรงตุบๆ หลังจากเห็นผงสีขาวซึ่งอยู่ในห่อพลาสติกทะลักออกมา “นี่คุณณรงค์ให้เราเป็นคนส่งผงขาวเหรอเนี่ย” หญิงสาวรีบรูดซิบกระเป๋าใบใหญ่ด้วยมือไม้ที่สั่นเทา ทั้งตกใจและแค้นใจสับสนระคนกันไปหมด“ทำไมคุณทำกับฉันแบบนี้คุณณรงค์ ทำไม!” เกศนีย์บอกอย่างเสียใจที่ความรักถูกตอบแทนด้วยความเลวร้ายซึ่งยากจะให้อภัยได้ ถ้าหล่อนโดนตำรวจจับก็เท่ากับว่าต้องรับผิดแทนณรงค์ทั้งหมดเพียงคนเดียว“ไม่…ฉันจะไม่ยอมตายคนเดียวเด็ดขาด เราต้องทำอะไรก็ได้เพื่อให้ตัวเองรอด” เกศนีย์หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าทันที แต่ยังไม่ทันกดเบอร์ปลายทาง ณรงค์ก็โทร.เข้ามาหาเสียก่อน“คุณณรงค์” เกศนีย์มองโทรศัพท์ด้วยอาการหวาดกลัว หากเขารู้ว่าหล่อนแอบเปิดดูของข้างใน คงด่าหรือไม่ก็ฆ่าปิดปากเป็นแน่ เกศนีย์สูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมสมาธิและปรับความรู้สึกของตัวเองก่อนจะกดรับสาย“ทำอะไรอยู่ ผมโทรหาตั้งนานไม่ยอมรับสายสักที” ณรงค์ไม่ทักทายหรือถามไถ่ใดๆ แต่กลับต่อว่าด้วยความไม่พอใจ “อย่าให้รู้นะว่าแอบเปิดกระเป๋าในรถ”“ไม่…ไม่นะคะ เอ่อ…ฉันปวดท้องก็เลยจอดกินยา” เกศนีย์โกหกและภาวนาให้เขาเชื่อ ณรงค์เงียบ

เจ้าหน้าที่เก็บหลักฐานก็เข้าตรวจสอบแล้วเดินมารายงานทรงยศ “ผงขาวเกรดพรีเมียมครับสารวัตร ถ้าหลุดออกไปได้ มูลค่าของมันไม่น่าจะต่ำกว่าสามร้อยล้านบาทครับ”“ไอ้พวกชั่ว ร่ำรวยบนความทุกข์ของคนอื่น ฉันจะจัดการพวกมันให้หมดทั้งแก๊งค์เลยคอยดู” พูดจบทรงยศก็เดินองอาจไปที่รถตำรวจซึ่งมีจอนนีและจัสมินนั่งอยู่ท้ายกระบะ จากนั้นก็ลากตัวต้นเรื่องลงมา“ไงมึง คราวนี้มีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม” สารวัตรหนุ่มบอกเสียงต่ำ แต่กลับถูกจอนนีเหยียดยิ้มใส่ จนทรงยศแทบจะสะกดอารมณ์ไว้ไม่ไหว โชคดีที่ชยุตม์ตามมาทันและจับเพื่อนรักออกห่างจากผู้ต้องหา“มันไม่ใช่ของฉัน มันอยู่ในเมกาก็ต้องเป็นของณรงค์ ไม่เกี่ยวกับฉัน” จอนนีไปได้น้ำขุ่นๆ จัสมินกลัวตัวเองจะมีความผิดไปด้วย จึงรีบแฉทุกอย่างหมดเปลือก“ไม่จริงค่ะคุณตำรวจ ไอ้ฝรั่งคนนี้แหละเป็นคนชวนคุณณรงค์ค้ายา ฉันเป็นพยานได้”จอนนีตวัดสายตามองจัสมินอย่างโมโหแล้วปรี่ไปที่ท้ายกระบะ จัสมินเห็นท่าไม่ดีจึงรีบกระโดดลงจากรถไปหลบอยู่ด้านหลังชยุตม์อย่างกลัวๆ“งานนี้โดนหนักแน่มึง” ทรงยศบอกอย่างสะใจแล้วให้สัญญาณลูกน้องพาผู้ต้องหาไปสอบสวน“เสียดายนายณรงค์หนีไปได้ ยังไงคุณลัญจ์ก็ต้องระวังตัวด้วยนะครับ