Semua Bab พันธนาการยอดรัก: Bab 1 - Bab 10

บนฟากฟ้าสีดำที่พร่างพรายไปด้วยดาวนับล้านๆ ดวง ซึ่งกำลังพากันอวดความงดงามในคืนเดือนดับ หากบนพื้นดินเบื้องล่างกลับมีแสงระยิบระยับจากไฟดวงเล็กๆ หลากหลายสีสันที่เปล่งประกายไล่ระดับตามมุมต่างๆ ของสถานเริงรมย์ที่ตั้งอยู่บนถนนโลกีย์ในเขตกรุงเทพมหานครสถานบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดและแขกเต็มทุกวันก็คือ แฮปปีไนท์ของ ‘ชยุตม์ เทวัญ’ หรือฉายาเจ้าพ่ออ่างชื่อดัง แฮปปีไนท์ทุกสาขาเป็นสถานบันเทิงแบบครบวงจร มีทั้งคลับ บาร์ เธค และคาราโอเกะ โดยสิ่งที่ทำให้แขกติดใจเป็นพิเศษก็คือ ‘อาบ-อบ-นวด’ ซึ่งใครที่เคยไปใช้บริการเป็นต้องพูดเสียงเดียวกันว่า นี่แหละคือ ‘สวรรค์ของภมร’ แฮปปีไนท์ไม่ได้มีแค่ในเมืองกรุง หากแต่ยังมีสาขาตามหัวเมืองท่องเที่ยวเช่น พัทยา เชียงใหม่ ภูเก็ต และอีกหลายจังหวัดใหญ่ๆ ในเมืองไทยชยุตม์ทายาทสิวารีกรุ๊ป ที่แยกตัวออกจากปีกของตระกูลมาสร้างอาณาจักรของตนเอง จนแฮปปีไนท์เป็นดั่งสรวงสวรรค์ของหมู่ภมรกระเป๋าหนัก เพราะสถานที่แห่งนี้บริการทุกอย่างแบบมีระดับ ซึ่งลูกค้าทุกคนก็พร้อมที่จะจ่ายแม้จะแพงแค่ไหนก็ตามเมื่อได้เวลาปิดสถานบันเทิง แสงสีต่างๆ ก็ค่อยๆ ดับลง บ่งบอกว่าความสุขแห่งค่ำคืนได้ปิดฉากแล้ว นักเที่ย

ในขณะที่บรรยากาศด้านในศาลาพักศพยังคงตรึงเครียดอยู่นั้น รถยุโรปคันหรูสีดำวาวก็แล่นมาจอดเทียบที่บริเวณหน้างาน ราชิตรีบลงมาเปิดประตูให้ผู้เป็นนายทันที การปรากฎตัวของชยุตม์มาพร้อมกับสายลมที่พัดวูบไหวแรงกว่าเดิม ทำเอาคนที่ยืนอยู่แถวนั้นถึงกับขนลุกซู่ไปตามๆ กัน ยกเว้น...เวลัญจ์“ไอ้ฆาตกร! ออกไป! ที่นี่ไม่ต้อนรับคนอย่างแก!” ณรงค์กระแทกเสียงใส่อีกฝ่ายดังลั่น เวลัญจ์จ้องมองร่างสูงสง่าไม่วางตา และก็เชื่อว่าดวงตาภายใต้แว่นสีดำกำลังมองหล่อนอยู่เช่นกัน“คุณก็แค่เพื่อนคนตาย แต่เจ้าภาพตัวจริงเขายังไม่ได้ออกปากไล่ผมสักคำเลย” ชยุตม์บอกด้วยท่าทีเรียบนิ่ง ก่อนจะหันไปมองดวงหน้าสวยหวานราวกับตุ๊กตาบาร์บี้ เวลัญจ์ขยับกายเข้าไปยืนเผชิญหน้าผู้ต้องสงสัย หล่อนคิดว่าความสูงร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรของตัวเองนั้นสูงอยู่แล้ว แต่พอยืนเทียบกับชายหนุ่มกลับต้องแหงนเงยใบหน้าขึ้นมองเลยทีเดียว แถมยังรับรู้ถึงรังสีอะไรบางอย่างที่กำลังแผ่ไอร้อนซ่านออกมาลามเลียผิวกายจนสะเทิ้นสะท้านหวามไหวไปหมด บุรุษผู้นี้จะน่ากลัวมากเวลาที่ไม่ได้ดั่งใจ!“ถ้ามาโดยไม่มีอะไรแอบแฝง ฉันก็ยินดีและขอบคุณค่ะ แต่ถ้าหากมาเพื่อดูผลงานของตัวเอง ฉันก็ขอบอกไว้

“วันเกิดเหตุคุณชยุตม์ไปอยู่กับคุณวสันต์ได้ยังไงครับ” ทรงยศเริ่มเข้ากระบวนการสอบสวนหลังจากให้สัญญาณลูกน้องเตรียมบันทึกคำให้การของจำเลยเอาไว้“ผมออกจากแฮปปีไนท์เพื่อจะกลับบ้าน ก็เห็นคนวิ่งออกมาจากเมกาผับ และมีกลุ่มชายฉกรรจ์อีกหลายคนวิ่งตามมา ก็เลยตามไปดู พอไปถึงก็เห็นคุณวสันต์ถูกยิงอาการสาหัส ส่วนนายเดชก็วิ่งหนีไปเสียก่อน”“ไม่จริง ฉันไม่มีทางเชื่อคำพูดของคุณ น้าเดชไม่เคยทิ้งคุณพ่อ” เวลัญจ์แว้ดเสียงแทรก พร้อมกับลุกขึ้นยืนมองเขาอย่างไม่พอใจ“อันนั้นผมไม่รู้ ความจริงคือพ่อของคุณถูกไล่ยิงออกมาจากเมกาผับ ไม่ใช่ผมเป็นคนไล่ยิง เข้าใจเสียใหม่ด้วย” ชยุตม์ยืนยันเสียงหนักแน่น“ใครๆ ก็รู้ว่าคุณอยากได้เมกาผับมากแค่ไหน ถ้าไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใครได้ล่ะ???” เวลัญจ์ไม่ยอมหยุด ขณะที่ตาคมโตลุกวาวด้วยอาการโกรธกรุ่น“หยุดพูด แล้วใช้สมองคิด ขืนใช้อารมณ์แบบนี้คุณก็จะเห็นดำเป็นขาว” คราวนี้ชายหนุ่มเริ่มเดือดขึ้นมาบ้าง ไม่ใช่ว่าโกรธที่ถูกกล่าวหาให้เสียหาย แต่โกรธเพราะห่วงความปลอดภัยของหล่อนมากว่า“เอาล่ะครับ ใจเย็นๆ กันทั้งคู่ นั่งครับนั่ง...” ทรงยศรีบห้ามทัพเมื่อเห็นสงครามน้ำลายเริ่มปะทุขึ้นเรื่อยๆ“สารวัตรดูกล

กลางดึกคืนนั้น คนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงก็เริ่มขยับตัวยุกยิก ก่อนจะค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น กลิ่นหอมที่ไม่คุ้นเคยทำให้เวลัญจ์ต้องขมวดคิ้วมุ่น พร้อมกับมองไปรอบๆ สมองพยายามทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ภาพสุดท้ายคือหล่อนกำลังถูกยิง!“นี่เรายังไม่ตายงั้นเหรอ...”หญิงสาวก้มลงมองหาบาดแผลบนเรือนกาย ขณะที่มือบางยกขึ้นเกาะกุมที่หน้าอก และก็พบว่าชุดที่ตนใส่อยู่ได้ถูกถอดออกไป แล้วกลับกลายเป็นเสื้อเชิ้ตตัวหลวมโคร่งแทน“เสื้อผ้าของเราหายไปไหน???”ร่างอรชรรีบลุกขึ้นยืนสำรวจตัวเองทุกซอกทุกมุมแบบละเอียดยิบ แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ จึงถอนหายใจออกมายาวๆ อย่างโล่งอก“เอ๊ะ...ที่นี่ที่ไหนกัน” เท้าเรียวเล็กก้าวไปแนบหูที่ประตูเพื่อฟังการเคลื่อนไหวด้านนอก เมื่อหัวสมองลื่นไหล เวลัญจ์ก็คิดหาทางหนีทันที“ไม่มีใครอยู่หน้าห้องด้วย...” เสียงหวานพึมพำแล้วยิ้มอย่างดีใจ ดึกขนาดนี้พวกมันคงหลับกันหมดแล้ว มือบางรีบออกแรงผลักประตูให้เปิดออกกึก…กึก…ทว่าประตูกลับไม่ยอมขยับเลยสักนิด หญิงสาวจึงออกแรงผลักอีกหลายๆ ครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ เม็ดเหงื่อใสๆ เริ่มซึมออกมาตามไรผม สุดท้ายได้แต่เอามือเท้าสะเอวมองดูประตูอย่างโมโห“ไม่ออกใช่ไ

กลางดึกของวันถัดมา...รถยนต์คันหรูวิ่งมาจอดเทียบบริเวณหน้าประตูรั้วอัลลอยด์ที่กั้นระหว่างตัวคฤหาสน์หลังงามกับโลกภายนอก เวลัญจ์ก้าวลงจากรถโดยไม่รอให้ลูกน้องคนสนิทของชยุตม์มาเปิดให้ แต่ยังไม่ทันที่เท้าเล็กๆ จะแตะพื้น เจ้าพ่อหนุ่มก็คว้ามือบางเอาไว้ หญิงสาวรีบหันไปมอง ส่งผลให้พวงแก้มสีระเรื่อชนกับปลายจมูกโด่งคมอย่างจังจนบู้บี้“อุ๊ย...” เสียงหวานอุทานและมองเขาตาขุ่นเขียว ชยุตม์แอบยิ้มในความมืดสลัว ถึงแม้จะไม่เห็นคนแสนรั้นชัดเจน แต่ก็พอจะเดาออกว่าตอนนี้หล่อนกำลังหน้าแดงแจ๋อย่างแน่นอน“จำไว้นะลัญจ์ อย่าพูดทุกอย่างที่ใจคิด และอย่าฟังคนอื่นจนกว่าจะเห็นด้วยตาของตัวเอง” ชยุตม์บอกเสียงเรียบๆ แต่เวลัญจ์รับรู้ถึงความนัยบางอย่างจนพูดไม่ออก เป็นนานกว่าจะบิดข้อมือให้หลุดจากพันธนาการนั้นและรู้สึกหนักหน่วงในหัวใจ ขาเรียวจึงเดินตรงไปที่ประตูเล็ก ยามเฝ้าประตูรีบมาเปิดให้ทันที หล่อนก้าวเข้าไปด้านในโดยมีสายตาสองคู่มองตาม คู่หนึ่งเป็นของชยุตม์เพื่อให้มั่นใจว่าหญิงสาวเข้าไปในคฤหาสน์อย่างปลอดภัย ส่วนอีกคู่คือสายตาของเดชที่หลบซ่อนอยู่ในดงหญ้าซึ่งอยู่ไม่ไกลนักเวลัญจ์เดินไปตามถนนอิฐตัวหนอนที่มีเพียงแสงจากโคมไฟส