《ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

หลี่ซูเยว่สบตาเขากล่าวจริงจัง"เซียวเยี่ยน ข้าคิดทบทวนดีแล้ว พวกเรามาตกลงเป็นพันธมิตรกันเถอะ เรื่องที่ผ่านมาเป็นเพราะความหิวโหยแท้ ๆ ที่ทำให้ผีตะกละเข้าสิงสติข้า ข้าจึงได้ทำตัวเป็นหัวขโมยหน้าไม่อายเช่นนั้น ท่านเป็นถึงท่านอ๋องผู้สูงส่ง จะพอใจกว้างยกโทษให้ข้าได้หรือไม่"นางจำต้องเอาน้ำเย็นเข้าลูบ เพราะยามนี้ความกลัวตายมีอานุภาพเหนือกว่าทิฐิ การอยู่กับจอมมารไบโพลาร์ผู้นี้ อย่างน้อยก็ยังมีหลังคาคุ้มหัวและดาบที่คอยกันหมาป่า"พันธมิตรรึ? เช่นนั้นข้าต้องขอดูเสียก่อนว่าองค์หญิงเช่นท่าน จะมีสิ่งใดมาแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กับข้าได้บ้าง"เซียวเยี่ยนยังคุกเข่าลงข้างหนึ่งจ้องมองนาง บัดนี้ภายในกระท่อมอบอุ่นนัก ทั้งยังมีกลิ่นหอมยั่วน้ำลายของบางอย่างลอยปะทะจมูกหลี่ซูเยว่ใคร่ครวญว่ายังมีอะไรอีกที่นางจะใช้ต่อรองกับเขาได้ เซียวเยี่ยนคนนี้แม้จะเป็นตัวร้ายแต่เขาก็พอมีน้ำใจอยู่บ้าง เห็นได้จากการที่เขาพุ่งเข้าไปช่วยนางจากหมาป่าพวกนั้น แต่...แล้วนางจะเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนล่ะ?ในขณะที่หญิงสาวกำลังใช้ความคิดอยู่นั้น นางก็ไม่ได้สนใจว่าเซียวเยี่ยนกำลังทำสิ่งใดอยู่“โอ๊ย!”หญิงสาวได้สติกลับมาเพราะความเจ็บปวดแปลบที่ข

“ข้าหักหลังพี่ชายตนเองทรยศองค์แคว้นฉาง ความผิดติดตัวมากมายเพียงนี้ต่อให้เป็นองค์หญิงก็ต้องรับโทษ กักขังในตำหนักเย็นขาดอิสรภาพตลอดชีวิต เช่นนั้นข้าขอไปท่องโลกกว้างอย่างอิสระใช้วิชาแพทย์เลี้ยงชีพไม่คิดกลับไปอีก”เซียวเยี่ยนหัวเราะเสียงเย็นอย่างขบขันกับคำของนางอีกครั้ง“องค์หญิงท่านทุ่มเทเพื่อข้ามากมายเพียงนี้ คิดจะเปลี่ยนใจจริงๆ หรือ คำว่ารัก มั่นอยู่เคียงข้างตลอดไปไม่ว่าข้าจะเป็นอย่างไร ไร้ความหมายแล้วหรือ ช่างโลเลยิ่งนัก”หลี่ซูเยว่เอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม“ใช่ ท่านจะว่าข้าโลเลก็ช่าง แต่ข้าคนนี้ตาสว่างแล้ว ตบมือข้างเดียวไม่มีวันดัง ท่านไม่ชอบข้า ยังคิดทิ้งข้าหลายครั้ง มองข้าเป็นตัวถ่วง ต่อให้ข้ามีสมองเหมือนหมูข้าก็เข้าใจได้ และก็ไม่คิดรั้งอยู่ข้างกายรบกวนท่านอีก เซียวเยี่ยน พวกเรากลับไปถึงเมืองหลวงแล้วต่างคนต่างแยกย้ายจากกันด้วยดี ท่านว่าดีหรือไม่”“ข้ากลับไม่คิดว่า เมื่อท่านได้เงินแล้ว จะทำตามคำพูดจริง ๆ หรือคิดถ่วงเวลารั้งอยู่ข้างกายข้าให้ข้าเปลี่ยนใจ”หลี่ซูเยว่อยากจะหัวเราะให้ฟันร่วงนัก หมอนี่เอาความมั่นหน้ามั่นใจมาจากไหนกันว่านางจะหลงรักเขาขนาดนั้นหลี่ซูเยว่ยังต้องยืนกรานความต้องการอ

หลี่ซูเยว่มองภาพเศษกระดูกไก่ด้วยดวงตาที่ร้อนผ่าว น้ำตาแห่งความอัปยศรื้นขึ้นมาจนเจ็บเบ้าตาไปหมดนางรู้ดีว่าถูกแกล้ง และเขาก็รู้ดีว่านางหิวจนไส้จะขาด แต่เขาก็ยังเลือกที่จะย่ำยีศักดิ์ศรีของนางด้วยวิธีที่ต่ำช้าและไร้มนุษยธรรมที่สุดหลี่ซูเยว่เงียบขรึม เซียวเยี่ยนยิ้มอย่างผู้มีชัยเย็น จากนั้นจึงล้างปากเช็ดหน้าตนเองก่อนจะขยับไปที่กองฟางและนั่งทำสมาธินิ่ง ๆ ทิ้งให้นางจมอยู่กับความเงียบโดยไม่เอ่ยคำใดออกมาอีกหลี่ซูเยว่มองซากกระดูกเหล่านั้นแล้วหยิบพวกมันโยนทิ้งลงในกองเพลิง ดวงตาคู่งามจ้องมองเศษกระดูกพวกนั้นด้วยความรู้สึกมากมายปะปนกัน‘นี่ฉันมาทำอะไรที่นี่ ทำไมฉันต้องมาเจอตัวร้ายคนนี้ด้วย ทำไมกัน ทั้ง ๆ ที่ชีวิตของฉันกำลังจะมีความสุขแท้ ๆ มีเงิน มีบ้าน มีรถ มีทุก ๆ อย่างที่ฉันไม่เคยมีในวัยเด็ก ทำไม ทำไม...’ในนาทีที่ความโกรธแค้น ความสับสน ความไม่เข้าใจ และความหิวปะทะกันจนใจอ่อนล้า ความคิดของนางก็จมดิ่งไปในเรื่องราวที่นางกลบฝังไว้ในความทรงจำในวัยเด็กหลี่ซูเยว่เคยมีบ้านของตัวเอง เคยมีแม่ที่อ่อนโยนที่สุด แม้ว่าแม่จะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเพราะพ่อจากไปตั้งแต่เกิดได้ไม่นาน ความทรงจำที่มีแม่ก็แสนวิเศษนั

เจ้าของร่างเดิม แม่ของนางจากไปตั้งแต่นางอายุราวเจ็ดแปดขวบ ซึ่งก็น่าจะพอ ๆ กันกับอายุของนางเช่นกัน จะว่าไปพวกนางก็มีส่วนคล้ายคลึงกันหลายส่วนเซียวเยี่ยนเอ่ยเสียงเบา“แต่ที่ข้าเห็น ฮองเฮาก็รักและถนอมองค์หญิงดุจบุตรสาวแท้ ๆ มิใช่หรือ นางไม่ดีต่อท่านหรือไร ไยท่านจึงดูเศร้าเช่นนี้ อีกอย่าง ผู้ใดบ้างไม่เคยสูญเสีย ไยจึงทำเหมือนกับว่าสวรรค์โหดร้ายกับท่านเพียงคนเดียวเล่า”หลี่ซูเยว่ไตร่ตรองวาจาที่เขาเอ่ยช้า ๆ และในเวลานี้นางก็คิดออก ใช่ ฉินอ๋องเซียวเยี่ยนผู้นี้ แม่ของเขาก็ตายตั้งแต่เขายังเล็ก คนที่เลี้ยงเขามาคืออวิ๋นไท่เฟยซึ่งมีศักดิ์เป็นป้า ทว่าอวิ๋นไท่เฟยเป็นคนเย็นชาและค่อนข้างถือตัว เซียวเยี่ยนไยจะเคยได้รับความอบอุ่นกันเล่าหรือว่าเพลงเมื่อครู่จะทำให้เขาคิดถึงแม่ของเขาเหมือนกัน นี่คงเป็น "บั๊ก" ที่ซ่อนอยู่ในจิตใจของตัวร้ายใช่หรือไม่เมื่อเริ่มจับทางได้ หลี่ซูเยว่จึงเอ่ยว่า“ท่านอ๋อง ชีวิตในวัยเด็กของข้าที่ขาดท่านแม่ ไม่ได้มีความสุขนักหรอกนะ สิ่งที่ท่านเห็นอาจเป็นเพียงภาพที่คนอื่นต้องการให้ท่านเห็นเท่านั้น หาใช่เรื่องจริงแม้แต่น้อย ข้าเองก็ลำบากมาไม่น้อยกว่าจะโตมาเป็นคนดั่งที่ท่านเห็นเช่นนี

เมื่อหันกลับมาก็พบว่าเซียวเยี่ยนกำลังจ้องมองนางอยู่ หลังจากที่เขาจัดการตัวเองเสร็จแล้วเช่นกันหลี่ซูเยว่ยิ้มจนเห็นฟันขาวสะอาดชวนมอง เดินกลับมาเก็บแปรงให้เขา แล้วเตรียมผ้าสะอาดชุบน้ำเช็ดตัว ชายหนุ่มส่งเสียง “หึ” เมื่อเห็นท่าทางที่ดูเหมือนบ่าวรับใช้ที่ดูคล่องแคล่วเกินฐานะอันสูงส่งของนาง“ด้วยสภาพเช่นนี้ผู้ใดจะคิดว่าท่านคือองค์หญิง”หลี่ซูเยว่ไม่ถือสาสักนิด คนไข้ปากร้ายหรือผู้ปกครองเด็กที่เอาแต่ใจ นางรับมือมานักต่อนักแล้ว“ตำแหน่งองค์หญิงนั่นก็แค่เปลือกนอก ข้าก็คือข้าไม่สนว่าใครจะมองข้าอย่างไร อีกอย่างที่ข้าทำเพราะต้องดูแลท่านไม่ใช่หรือ”“ดูแลข้าหรือ? ท่านน่ะหรือ?”“อื้ม...ข้ากำลังดูแลท่านอยู่”ตาบอดหรือไง...“เช่นนั้นเช้านี้คงต้องวานท่านหมอหาอาหารเพื่อดูแลข้าแล้วกระมัง”หญิงสาวส่งเสียง “แฮ่” ออกมาอย่างน่าเอ็นดู “ท่านอ๋อง เรื่องนั้นหมออย่างข้าทำไม่ได้จริง ๆ หากรอข้า ทั้งท่านและข้าคงต้องอดตายแน่ หมอมีหน้าที่รักษาคนไข้ ไม่ได้มีหน้าที่หาอาหารเจ้าค่ะ”“ช่างลื่นไหลต่อปากต่อคำเก่งเหลือเกิน ดูเหมือนปากของท่านจะเก่งกว่าฝีมือการรักษาเสียอีก”หญิงสาวยังคงยิ้มสู้ นางขยับเข้าไปใกล้เขาจนปลายจมูกเกือ