《ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว》全部章節:第 11 章 - 第 20 章

146 章節

บทที่ 11 ขอเป็นพันธมิตร

หลี่ซูเยว่สบตาเขากล่าวจริงจัง"เซียวเยี่ยน ข้าคิดทบทวนดีแล้ว พวกเรามาตกลงเป็นพันธมิตรกันเถอะ เรื่องที่ผ่านมาเป็นเพราะความหิวโหยแท้ ๆ ที่ทำให้ผีตะกละเข้าสิงสติข้า ข้าจึงได้ทำตัวเป็นหัวขโมยหน้าไม่อายเช่นนั้น ท่านเป็นถึงท่านอ๋องผู้สูงส่ง จะพอใจกว้างยกโทษให้ข้าได้หรือไม่"นางจำต้องเอาน้ำเย็นเข้าลูบ เพราะยามนี้ความกลัวตายมีอานุภาพเหนือกว่าทิฐิ การอยู่กับจอมมารไบโพลาร์ผู้นี้ อย่างน้อยก็ยังมีหลังคาคุ้มหัวและดาบที่คอยกันหมาป่า"พันธมิตรรึ? เช่นนั้นข้าต้องขอดูเสียก่อนว่าองค์หญิงเช่นท่าน จะมีสิ่งใดมาแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กับข้าได้บ้าง"เซียวเยี่ยนยังคุกเข่าลงข้างหนึ่งจ้องมองนาง บัดนี้ภายในกระท่อมอบอุ่นนัก ทั้งยังมีกลิ่นหอมยั่วน้ำลายของบางอย่างลอยปะทะจมูกหลี่ซูเยว่ใคร่ครวญว่ายังมีอะไรอีกที่นางจะใช้ต่อรองกับเขาได้ เซียวเยี่ยนคนนี้แม้จะเป็นตัวร้ายแต่เขาก็พอมีน้ำใจอยู่บ้าง เห็นได้จากการที่เขาพุ่งเข้าไปช่วยนางจากหมาป่าพวกนั้น แต่...แล้วนางจะเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนล่ะ?ในขณะที่หญิงสาวกำลังใช้ความคิดอยู่นั้น นางก็ไม่ได้สนใจว่าเซียวเยี่ยนกำลังทำสิ่งใดอยู่“โอ๊ย!”หญิงสาวได้สติกลับมาเพราะความเจ็บปวดแปลบที่ข
last update最後更新 : 2026-01-12
閱讀更多

บทที่ 12 ข้อแลกเปลี่ยน

หลี่ซูเยว่คิดถึงเขาวงกต และยังมีหมาป่าพวกนั้นอีก เธอจะไปไหนได้ ชาตินี้หากไม่เดินวนเวียนอยู่ในป่านี้ก็คงตายเพราะโดนสัตว์พวกนั้นกินเป็นอาหารเมื่อเป็นเช่นนี้หญิงสาวจึงทำเสียงอ่อนสวมบทดราม่าที่ตัวเองถนัด บีบน้ำตาให้ออกมาคลอเบ้าอย่างน่าสงสารจับใจ“ซูเยว่จะไปที่ใดได้เจ้าคะ ตั้งแต่วันที่ออกจากแคว้นฉาง ท่านรับปากว่าจะดูแลซูเยว่มิใช่หรือ หรือคำเหล่านั้นเป็นเพียงคำลวงของบุรุษเท่านั้นเจ้าคะ ทั้ง ๆ ที่ซูเยว่มอบทั้งใจให้ท่านไปเพียงนี้แล้ว”หลี่ซูเยว่เริ่มพรรณนาถึงความทุ่มเทและรักใคร่ที่แสร้งปั้นแต่งขึ้นมาอย่างสุดหัวใจแม้ว่ากิริยาท่าทางของนางในตอนเช้าวันนี้จะแสดงออกชัดเจนว่าดีใจหนักหนาที่เขากับนางแยกทางกันก็ตาม ครานี้เขากลับหัวเราะเสียงเย็นคล้ายขบขันในความกลับกลอกของนาง“มิใช่ว่าข้ากับองค์หญิงก่อนหน้าต่างฝ่ายต่างช่วยเหลือ ไม่มีสิ่งใดติดค้างกันอีกหรือ เมื่อเช้าท่านเองก็ดูดีใจยิ่งที่ได้แยกจากข้าเสียเต็มประดา”สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาจัด ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามพลางจ้องเขม็งราวกับจะค้นหาความสับปรับที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคู่โตของนาง หญิงสาวรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน“ท่านอ๋อง ใจท่านก็รู้ว่าซูเยว่ทุ่มเทเพ
last update最後更新 : 2026-01-12
閱讀更多

บทที่ 13 แสร้งเชื่อฟัง

“ข้าหักหลังพี่ชายตนเองทรยศองค์แคว้นฉาง ความผิดติดตัวมากมายเพียงนี้ต่อให้เป็นองค์หญิงก็ต้องรับโทษ กักขังในตำหนักเย็นขาดอิสรภาพตลอดชีวิต เช่นนั้นข้าขอไปท่องโลกกว้างอย่างอิสระใช้วิชาแพทย์เลี้ยงชีพไม่คิดกลับไปอีก”เซียวเยี่ยนหัวเราะเสียงเย็นอย่างขบขันกับคำของนางอีกครั้ง“องค์หญิงท่านทุ่มเทเพื่อข้ามากมายเพียงนี้ คิดจะเปลี่ยนใจจริงๆ หรือ คำว่ารัก มั่นอยู่เคียงข้างตลอดไปไม่ว่าข้าจะเป็นอย่างไร ไร้ความหมายแล้วหรือ ช่างโลเลยิ่งนัก”หลี่ซูเยว่เอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม“ใช่ ท่านจะว่าข้าโลเลก็ช่าง แต่ข้าคนนี้ตาสว่างแล้ว ตบมือข้างเดียวไม่มีวันดัง ท่านไม่ชอบข้า ยังคิดทิ้งข้าหลายครั้ง มองข้าเป็นตัวถ่วง ต่อให้ข้ามีสมองเหมือนหมูข้าก็เข้าใจได้ และก็ไม่คิดรั้งอยู่ข้างกายรบกวนท่านอีก เซียวเยี่ยน พวกเรากลับไปถึงเมืองหลวงแล้วต่างคนต่างแยกย้ายจากกันด้วยดี ท่านว่าดีหรือไม่”“ข้ากลับไม่คิดว่า เมื่อท่านได้เงินแล้ว จะทำตามคำพูดจริง ๆ หรือคิดถ่วงเวลารั้งอยู่ข้างกายข้าให้ข้าเปลี่ยนใจ”หลี่ซูเยว่อยากจะหัวเราะให้ฟันร่วงนัก หมอนี่เอาความมั่นหน้ามั่นใจมาจากไหนกันว่านางจะหลงรักเขาขนาดนั้นหลี่ซูเยว่ยังต้องยืนกรานความต้องการอ
last update最後更新 : 2026-01-12
閱讀更多

บทที่ 14 คนบ้าผู้นี้

พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว อากาศทวีความหนาวขึ้นทุกขณะ หลังจากที่เซียวเยี่ยนตกลงที่จะร่วมมือกับนาง นับจากนี้นางยังจะอยู่ในฐานะพระชายาของเขาจนกว่าจะเข้าเมืองหลวงแคว้นเป่ยตามที่นางร้องขอเซียวเยี่ยนไม่เอ่ยคำใดอีก เขาหยิบไก่ป่าตัวอ้วนพีมาย่างต่อ ในขณะที่สายตาของนางจดจ้องไปยังไก่ป่าในมือของเขาที่กำลังถูกไฟเลียจนหนังเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลมันวาวประดุจน้ำผึ้ง กลิ่นหอมยั่วน้ำลายนั้นร้ายกาจเสียจนนางเผลอแสดงกิริยาหิวโหยออกมาอย่างปิดไม่มิดเซียวเยี่ยนปรายตาคมกริบมองสตรีที่นั่งสั่นเทาอยู่ตรงหน้า เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางเอ่ยถามด้วยเสียงเรียบ"หิวรึ?"หลี่ซูเยว่ไม่รอช้า นางรีบพยักหน้าถี่รัวประดุจลูกนกที่รอคอยอาหารจากแม่นก ความหิวโหยทำลายกำแพงแห่งศักดิ์ศรีจนพังทลายลงสิ้น เซียวเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย“เช่นนั้นมานั่งนี่ ตรงข้ามกับข้าสิ”หลี่ซูเยว่ขยับกายอย่างกระตือรือร้นแล้วนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามโดยมีกองไฟคั่นกลาง แสงสีส้มจากเปลวเพลิงที่กำลังเริงระบำทำให้เห็นไก่ย่างที่สุกปลั่งชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำมันอย่างแจ่มชัดกลิ่นหอมอบอวลที่ขจรขจายออกมานั้นร้ายกาจเสียจนทำให้หลี่ซูเยว่รู้สึกรา
last update最後更新 : 2026-01-12
閱讀更多

บทที่ 15 ไม่สำนึก

หลี่ซูเยว่มองภาพเศษกระดูกไก่ด้วยดวงตาที่ร้อนผ่าว น้ำตาแห่งความอัปยศรื้นขึ้นมาจนเจ็บเบ้าตาไปหมดนางรู้ดีว่าถูกแกล้ง และเขาก็รู้ดีว่านางหิวจนไส้จะขาด แต่เขาก็ยังเลือกที่จะย่ำยีศักดิ์ศรีของนางด้วยวิธีที่ต่ำช้าและไร้มนุษยธรรมที่สุดหลี่ซูเยว่เงียบขรึม เซียวเยี่ยนยิ้มอย่างผู้มีชัยเย็น จากนั้นจึงล้างปากเช็ดหน้าตนเองก่อนจะขยับไปที่กองฟางและนั่งทำสมาธินิ่ง ๆ ทิ้งให้นางจมอยู่กับความเงียบโดยไม่เอ่ยคำใดออกมาอีกหลี่ซูเยว่มองซากกระดูกเหล่านั้นแล้วหยิบพวกมันโยนทิ้งลงในกองเพลิง ดวงตาคู่งามจ้องมองเศษกระดูกพวกนั้นด้วยความรู้สึกมากมายปะปนกัน‘นี่ฉันมาทำอะไรที่นี่ ทำไมฉันต้องมาเจอตัวร้ายคนนี้ด้วย ทำไมกัน ทั้ง ๆ ที่ชีวิตของฉันกำลังจะมีความสุขแท้ ๆ มีเงิน มีบ้าน มีรถ มีทุก ๆ อย่างที่ฉันไม่เคยมีในวัยเด็ก ทำไม ทำไม...’ในนาทีที่ความโกรธแค้น ความสับสน ความไม่เข้าใจ และความหิวปะทะกันจนใจอ่อนล้า ความคิดของนางก็จมดิ่งไปในเรื่องราวที่นางกลบฝังไว้ในความทรงจำในวัยเด็กหลี่ซูเยว่เคยมีบ้านของตัวเอง เคยมีแม่ที่อ่อนโยนที่สุด แม้ว่าแม่จะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเพราะพ่อจากไปตั้งแต่เกิดได้ไม่นาน ความทรงจำที่มีแม่ก็แสนวิเศษนั
last update最後更新 : 2026-01-12
閱讀更多

บทที่ 16 เกือบไปแล้ว

หลี่ซูเยว่จ้องมองซากสัตว์โชกเลือดในมือด้วยอาการสั่นสะท้าน นางไม่อาจกินเนื้อดิบที่คาวคลุ้งเช่นนี้ได้จริง ๆต่อให้ความหิวโหยจะบิดกระเพาะจนเจ็บแสบเพียงใดก็ตาม แต่คนผู้นี้กลับกำลังมองนางด้วยท่าทางราวกับว่า หากนางไม่กิน เขาจะฆ่านางให้ตายตามกระต่ายตัวนี้ไปเสียหลี่ซูเยว่หันไปมองกองไฟที่กำลังมอดไหม้ จากนั้นก็มองเขา ปากอ้าออกตั้งท่าจะร้องขอให้เขาช่วยเติมฟืนสักหน่อย ด้วยคิดว่าคงไม่มากเกินไปนักหากนางปรารถนาจะย่างเจ้ากระต่ายตัวนี้ให้สุกก่อนกินทว่าในยามนั้นเซียวเยี่ยนที่ยืนนิ่งอยู่พลันขยับกายอย่างรวดเร็วว่องไว เขาเอื้อมมือมากระชากซากกระต่ายคืนจากมือนางอย่างแรงดวงตาคู่คมฉายแววคุกรุ่นคล้ายรำคาญใจในความเรื่องมากของนาง จากนั้นจึงหมุนตัวเดินฝ่าม่านหิมะออกไปทางประตู ทิ้งให้นางยืนเคว้งคว้างอยู่ในกระท่อมเพียงลำพังหลี่ซูเยว่ร้องในใจว่า แย่แล้ว เขาคงไม่พอใจที่นางไม่ยอมกินจึงคิดจะทิ้งกระต่ายไปใช่หรือไม่นั่นคืออาหารเพียงอย่างเดียวของนางเลยนะ คนบ้านี้ไยจึงได้ตัดสินใจบุ่มบ่ามเช่นนี้!ในขณะที่หลี่ซูเยว่กำลังคิดเสียใจ ครู่ต่อมาประตูไม้ก็ถูกผลักออกอีกครั้ง บุรุษร่างสูงเดินกลับเข้ามาพร้อมไอเย็นที่เกาะตามเส้นผม
last update最後更新 : 2026-04-28
閱讀更多

บทที่้ 17 อ๋องผู้มีปม

เจ้าของร่างเดิม แม่ของนางจากไปตั้งแต่นางอายุราวเจ็ดแปดขวบ ซึ่งก็น่าจะพอ ๆ กันกับอายุของนางเช่นกัน จะว่าไปพวกนางก็มีส่วนคล้ายคลึงกันหลายส่วนเซียวเยี่ยนเอ่ยเสียงเบา“แต่ที่ข้าเห็น ฮองเฮาก็รักและถนอมองค์หญิงดุจบุตรสาวแท้ ๆ มิใช่หรือ นางไม่ดีต่อท่านหรือไร ไยท่านจึงดูเศร้าเช่นนี้ อีกอย่าง ผู้ใดบ้างไม่เคยสูญเสีย ไยจึงทำเหมือนกับว่าสวรรค์โหดร้ายกับท่านเพียงคนเดียวเล่า”หลี่ซูเยว่ไตร่ตรองวาจาที่เขาเอ่ยช้า ๆ และในเวลานี้นางก็คิดออก ใช่ ฉินอ๋องเซียวเยี่ยนผู้นี้ แม่ของเขาก็ตายตั้งแต่เขายังเล็ก คนที่เลี้ยงเขามาคืออวิ๋นไท่เฟยซึ่งมีศักดิ์เป็นป้า ทว่าอวิ๋นไท่เฟยเป็นคนเย็นชาและค่อนข้างถือตัว เซียวเยี่ยนไยจะเคยได้รับความอบอุ่นกันเล่าหรือว่าเพลงเมื่อครู่จะทำให้เขาคิดถึงแม่ของเขาเหมือนกัน นี่คงเป็น "บั๊ก" ที่ซ่อนอยู่ในจิตใจของตัวร้ายใช่หรือไม่เมื่อเริ่มจับทางได้ หลี่ซูเยว่จึงเอ่ยว่า“ท่านอ๋อง ชีวิตในวัยเด็กของข้าที่ขาดท่านแม่ ไม่ได้มีความสุขนักหรอกนะ สิ่งที่ท่านเห็นอาจเป็นเพียงภาพที่คนอื่นต้องการให้ท่านเห็นเท่านั้น หาใช่เรื่องจริงแม้แต่น้อย ข้าเองก็ลำบากมาไม่น้อยกว่าจะโตมาเป็นคนดั่งที่ท่านเห็นเช่นนี
last update最後更新 : 2026-04-28
閱讀更多

บทที่ 18 คนไม่ฟังคำสั่ง

แสงแดดรำไรเริ่มลอดผ่านรอยแตกของหลังคา บอกเวลาเริ่มต้นของวันใหม่หิมะหยุดตกแล้ว หลี่ซูเยว่รู้สึกตัวตื่นขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้นางต้องตกใจจนเบิกตาโพลงคือเมื่อพบว่า บัดนี้ตัวเองกำลังนอนกอดลำแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเซียวเยี่ยนไว้แน่นแย่แล้ว! ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ละเมอเหรอ? ตายแน่... ต้องตายแน่ ๆ!หญิงสาวรีบขยับกายลุกขึ้น ปล่อยแขนเขาอย่างรวดเร็วและถอยห่างออกมานั่งที่จุดเดิม หัวใจเต้นระรัวด้วยความตระหนก นางหันไปมองเขาพลางลูบอกตัวเองให้สงบลงเมื่อเห็นว่าเซียวเยี่ยนยังไม่ลืมตาตื่น หลี่ซูเยว่จึงค่อย ๆ พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกโชคดีที่วันนี้ตื่นก่อนเขา หาไม่แล้วมิวายคงถูกเขาถีบออกมาด้วยความรังเกียจเหมือนคราวก่อนอีกแน่นางมองไปที่กองไฟที่บัดนี้เกือบจะมอดดับลงไปแล้ว จึงคิดว่าต้องไปหาฟืนมาเพิ่มเพื่อใช้น้ำละลายหิมะล้างหน้าล้างตาหลี่ซูเยว่ลุกขึ้นช้า ๆ เดินย่องเบา ๆ เพราะไม่ต้องการปลุกเขา ด้วยตระหนักว่าคนป่วยต้องการพักผ่อนอย่างเต็มที่ทว่าในขณะที่มือกำลังจะเอื้อมไปเปิดประตู ร่างสูงของเซียวเยี่ยนที่นางคิดว่ายังหลับอยู่ กลับปรากฏกายซ้อนอยู่ด้านหลังนางเสียแล้ว!“ห้ามออกจากกระท่อมโดยที่ข้า
last update最後更新 : 2026-04-28
閱讀更多

บทที่ 19 รับบทหมอผู้หนึ่ง

เมื่อหันกลับมาก็พบว่าเซียวเยี่ยนกำลังจ้องมองนางอยู่ หลังจากที่เขาจัดการตัวเองเสร็จแล้วเช่นกันหลี่ซูเยว่ยิ้มจนเห็นฟันขาวสะอาดชวนมอง เดินกลับมาเก็บแปรงให้เขา แล้วเตรียมผ้าสะอาดชุบน้ำเช็ดตัว ชายหนุ่มส่งเสียง “หึ” เมื่อเห็นท่าทางที่ดูเหมือนบ่าวรับใช้ที่ดูคล่องแคล่วเกินฐานะอันสูงส่งของนาง“ด้วยสภาพเช่นนี้ผู้ใดจะคิดว่าท่านคือองค์หญิง”หลี่ซูเยว่ไม่ถือสาสักนิด คนไข้ปากร้ายหรือผู้ปกครองเด็กที่เอาแต่ใจ นางรับมือมานักต่อนักแล้ว“ตำแหน่งองค์หญิงนั่นก็แค่เปลือกนอก ข้าก็คือข้าไม่สนว่าใครจะมองข้าอย่างไร อีกอย่างที่ข้าทำเพราะต้องดูแลท่านไม่ใช่หรือ”“ดูแลข้าหรือ? ท่านน่ะหรือ?”“อื้ม...ข้ากำลังดูแลท่านอยู่”ตาบอดหรือไง...“เช่นนั้นเช้านี้คงต้องวานท่านหมอหาอาหารเพื่อดูแลข้าแล้วกระมัง”หญิงสาวส่งเสียง “แฮ่” ออกมาอย่างน่าเอ็นดู “ท่านอ๋อง เรื่องนั้นหมออย่างข้าทำไม่ได้จริง ๆ หากรอข้า ทั้งท่านและข้าคงต้องอดตายแน่ หมอมีหน้าที่รักษาคนไข้ ไม่ได้มีหน้าที่หาอาหารเจ้าค่ะ”“ช่างลื่นไหลต่อปากต่อคำเก่งเหลือเกิน ดูเหมือนปากของท่านจะเก่งกว่าฝีมือการรักษาเสียอีก”หญิงสาวยังคงยิ้มสู้ นางขยับเข้าไปใกล้เขาจนปลายจมูกเกือ
last update最後更新 : 2026-04-28
閱讀更多

บทที่ 20 วิชาตัวเบา

มือเรียวจัดแจงผูกผ้าคาดเอวให้ชายหนุ่มพลางตอบโดยไม่มองหน้า “นับไม่ถ้วน...”มือของเซียวเยี่ยนกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาฉายแววอาฆาตจ้องนางเขม็ง กระทั่งนางเอ่ยต่อ“ส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กเล็ก ๆ เด็ก ๆ ว่าง่ายเชื่อฟัง ส่วนคนโตก็มีท่านเป็นคนแรกนั่นแหละ”มือที่กำไว้คลายออกทันที เขา "อ้อ" เบา ๆ ในลำคอ ท่าทางอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นจึงปล่อยให้นางแต่งกายให้เขาจนเรียบร้อย โดยที่องค์หญิงผู้นี้ไม่รู้สึกกระดากอายเลยสักนิด“เตรียมตัวลงเขา เก็บของที่จำเป็นขององค์หญิงเสีย”หลี่ซูเยว่พยักหน้า ของที่จำเป็นของนางมีแค่หีบยาใบเดียว“ท่านอ๋อง พวกเราจะไม่หลงป่าแน่นะเจ้าคะ ข้าน่ะที่กลับมาเมื่อวานก็เพราะเดินวนเวียน ที่นี่เป็นเขาวงกตหาทางออกไม่ได้”“อย่าเอาตัวเองมาเทียบกับข้า และหากองค์หญิงไม่มั่นใจในตัวข้า ก็แยกทางกันตรงนี้”หลี่ซูเยว่รีบเอาใจ “มั่นใจสิเจ้าคะ เต็มร้อยไม่มีหัก ท่านอ๋องของข้าเก่งที่สุด!”มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย“ใครเป็นของท่านกัน หลี่ซูเยว่...เตือนท่านอีกครั้ง ในใจของข้าหาได้มีท่านอยู่”หญิงสาวลอบเบ้ปากคนที่หลงตัวเองที่สุดในโลกก็คือเซียวเยี่ยนผู้นี้นี่เอง!“เจ้าค่ะ ข้าเจียมตัวอย่างยิ่ง
last update最後更新 : 2026-04-28
閱讀更多
上一章
123456
...
15
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status