ท่ามกลางทัศนียภาพของขุนเขาที่พุ่งผ่านวูบไปราวกับภาพจำลอง หลี่ซูเยว่กอดลำคอแข็งแกร่งของเซียวเยี่ยนไว้แน่นจนแทบจะรวมร่างเป็นหนึ่งเดียวลมหนาวที่กรีดผ่านผิวหน้านั้นคมกริบดุจใบมีดโกนที่พร้อมจะเฉือนผิวหนังให้แยกออกจากกัน ทว่าแผ่นหลังของบุรุษที่แบกนางอยู่นั้นกลับแผ่ซ่านด้วยไอร้อนที่ทำให้นางเริ่มรู้สึกอบอุ่นราวกับมีแผ่นความร้อนแปะตามเนื้อตัวของนางกลิ่นอายบุรุษที่ผสมปนเปกับไอเย็นเยือกจากหิมะอบอวลอยู่รอบตัวนาง ราวกับเขากลายเป็นปราการเหล็กเพียงหนึ่งเดียวที่ปกป้องนางจากโลกอันโหดร้ายที่หลุดเข้ามานี้ เขาใช้วิชาตัวเบาทะยานขึ้นลงอยู่หลายครั้งโดยไม่แม้แต่จะหยุดพักในขณะที่นางก็เฝ้าแต่ประหลาดใจไม่หาย ผู้ชายคนนี้ได้รับบาดเจ็บรุนแรง หากว่าเป็นโลกจริงของนาง ป่านนี้คงได้นอนซมอยู่บนเตียงเพราะพิษบาดแผลไปแล้ว แต่เซียวเยี่ยนกลับแข็งแกร่งเหมือนร่างกายทำด้วยเหล็กกล้า ทนทานยิ่งกว่าหุ่นที่ปั้นจากปูนซีเมนต์เขาทำเหมือนตัวเองสบายดี แผลธนูอาบยาพิษนั่นดูไม่ต่างจากแผลมีดบาดเล็กน้อยสำหรับเขาเลยสักนิด หญิงสาวเอ่ยถามเบา ๆ“ท่านอ๋อง เดินทางมานานแล้วท่านไม่เหนื่อยหรือ พักก่อนดีหรือไม่ ท่านยังเป็นคนป่วยอยู่นะเจ้าคะ”“ห่วง
最後更新 : 2026-04-28
