ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

บทนำ กงล้อที่บิดเบี้ยวในนิยาย 'ยามวสันต์มาเยือน'เมื่อหน้าสุดท้ายของนิยาย กลายเป็นบทแรกของชีวิตใหม่ในฉากจบที่ควรจะเป็นของนิยายเรื่อง ‘ยามวสันต์มาเยือน’ ซึ่งเป็นเรื่องราวความขัดแย้งระหว่าง แคว้นเป่ย และ แคว้นฉาง ทุกอย่างควรปิดฉากลงด้วยความตายของ เซียวเยี่ยน ตัวร้ายของเรื่อง ทว่าในนาทีสุดท้าย โชคชะตากลับพลิกผันเมื่อศัลยแพทย์สาวซินเยว่จากโลกอนาคตได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ หลี่ซูเยว่ องค์หญิงแห่งแคว้นฉางนิยายต้นฉบับเริ่มจากความขัดแย้งของสองตัวเอกคือ เซียวเยี่ยน (ตัวร้าย) และ หลี่ซูเจิ้ง (พระเอก) โดยเซียวเยี่ยนได้สังหารพี่ชายของ ฉางเกอ (นางเอก) รองแม่ทัพคู่ใจที่แอบเป็นไส้ศึก แล้วป้ายสีว่าเป็นฝีมือของศัตรูเพื่อดึงรั้งนางไว้ข้างกายเพราะเขามีใจให้นางมานานทว่าเมื่อความจริงปรากฏ ฉางเกอที่ใจสลายจึงคิดหนีไปจากจอมบงการ เซียวเยี่ยนที่โกรธจัดจึงทำลายวรยุทธ์และกักขังนางไว้ไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยง จนกระทั่งหลี่ซูเจิ้งบุกตีค่ายแตกและช่วยนางไปรักษาที่แคว้นฉางจนเกิดเป็นความรักท่ามกลางไฟสงครามความพ่ายแพ้และการเสียคนที่เขารักให้ศัตรูทำให้เซียวเยี่ยนแค้นใจมาก เมื่อสองแคว้นประกาศสงบศึก เขาจึงได้รับราชโองการ

หลังกินยาเซียวเยี่ยนก็งอตัวเองลงเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะหมดแรงลงไปแล้วและกำลังจะทนพิษบาดแผลไม่ไหวแผ่นหลังของเขาเกร็งแน่น เส้นผมที่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อปรกหน้าผากอย่างยุ่งเหยิง หยาดเหงื่อเกาะพราวอยู่บนเปลือกตา เขาขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน ดูราวกับหมาป่าที่ถูกเฆี่ยนตีปางตายแต่ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาสยบได้หลี่ซูเยว่ใช้ผ้าเช็ดเหงื่อที่ซึมอยู่บนหน้าผากให้เขาเบา ๆ ความอ่อนโยนนี้ยิ่งทำให้คิ้วคมของเขาขมวดเข้าลึก เพราะนางกลับทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายลงได้อย่างประหลาด“ยานี่แม้จะไม่ได้ผลในพริบตา แต่อีกสักครู่ท่านจะดีขึ้น นี่คือสมุนไพรที่ดีที่สุดเท่าที่ข้าหามาได้จากที่นี่แล้ว โชคดีที่แถวนี้อุดมสมบูรณ์ สมุนไพรวิเศษล้วนขึ้นอยู่รอบ ๆ เขา ท่านอดทนอีกสักนิดนะ”สองเดือนที่ถูกทิ้งไว้ที่นี่ หลี่ซูเยว่ก็ล้มป่วยกระเสาะกระเสาะ คงเพราะร่างกายเจ้าของร่างเดิมเป็นถึงองค์หญิง จึงบอบบางนัก เปลี่ยนสภาพแววล้อมเล็กน้อยก็ทนไม่ไหวแต่ก็นับเป็นโชคที่นางได้คลุกคลีกับท่านหมอที่เก่งกาจ เรียกได้ว่าเป็นหมอเทวดาที่ซ่อนตัวเองในหุบเขา หลังเขารักษานางจนหาย หลี่ซูเยว่ก็ยื้อเวลาเอาไว้เพื่อเรียนรู้ตำรายาให้กระจ่างเพราะนางอา

“แค่น แค่ก ๆ”หลี่ซูเยว่ได้สติแล้ว นางพลันไอออกมาทันใด เสียงไอของนางแหบแห้ง ยังมีเขม่าควันสีดำสนิทปนออกมากับเสมหะเหนียวข้น ลมหายใจแต่ละครั้งมีเสียงวี้ดแหลมเล็กๆ ลอดออกมาจากลำคอที่บวมเป่งจากการสูดดมอากาศร้อนจัดดวงตาแดงก่ำเหมือนคนขาดน้ำแต่ก็ยังมองเห็นภาพตรงหน้าได้ชัดเจนพอที่จะรู้ว่าตนเองไม่ได้อยู่ที่วัดนางชีอีกต่อไปเพียงแต่ว่าฉันอยู่ที่ไหน...ยมโลกหรือ?หลี่ซูเยว่กวาดสายตามองสภาพรอบกาย นางกำลังอยู่ในกระท่อมแห่งหนึ่ง เห็นชัดว่าเป็นกระท่อมร้างอย่างแน่นอนและสภาพของนางในยามนี้ เสื้อผ้าเนื้อตัวมอมแมมเหมือนลูกหมาตกถังถ่าน แต่เมื่อสำรวจดูกลับพบว่านอกจากรอยขีดข่วนเล็กน้อยแล้ว นางไม่มีร่องรอยของการถูกไฟไหม้ตามเนื้อตัวเลยแม้แต่นิดเดียว“ข้า...ข้ายังไม่ตาย...ใช่หรือไม่”“ถ้าข้าปล่อยให้เจ้าตาย เจ้าคงกลายเป็นขี้เถ้าเฝ้าหลุมนั่นไปแล้ว”น้ำเสียงเย็นชาดังมาจากเบื้องหน้า เซียวเยี่ยนนั่งพิงผนังกระท่อมร้างอยู่บนกองฟาง ซึ่งเขาครองพื้นที่ที่อุ่นที่สุดไว้เพียงผู้เดียว ทิ้งให้นางนอนอยู่บนพื้นดินที่เย็นเยียบตรงหน้าเขา“เซียวเยี่ยน ท่านก็ยังไม่ตาย”“แน่นอน คนเช่นข้าหากว่าข้าไม่อยากตายผู้ใดก็สังหารข้าไม่ได้”ช

“เรียบร้อยเจ้าค่ะ”พริบตาที่หัวธนูคร่ำคร่าหลุดออกจากร่าง เซียวเยี่ยนก็ผ่อนลมหายใจหนักออกมา ความเจ็บปวดค่อย ๆ ทุเลาลงไปทีละนิดหลี่ซูเยว่สำรวจบาดแผลพลางขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นปากแผลชัด ๆ ภายใต้แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามา“แผลนี้รักษาช้าเกินไปเจ้าค่ะ เนื้อเยื่อรอบๆ เริ่มตายจนเป็นสีคล้ำเสียแล้ว ท่านอ๋อง ข้าต้องตัดเนื้อตายออกเจ้าค่ะ ท่านทนอีกสักครั้งนะเจ้าคะ”“อืม” เขาส่งเสียงเพียงแค่นั้น ทั้งยังหลับตาเหงื่อโทรมกาย และฝืนข่มความเจ็บปวดอีกครั้ง ในยามที่นางขยับเข้ามาใกล้เขาจึงลืมตามองใบหน้างามชวนสบายใจนั้นเพื่อผ่อนคลายความเจ็บปวดผู้ใดจะรู้ ว่ามันจะได้ผล...หญิงสาวลงมืออย่างรวดเร็ว นางใช้มีดเล็มเนื้อส่วนที่เสียออกอย่างเบามือ เมื่อเรียบร้อยจึงโรยยาสมานแผลสมุนไพรลงไปเสียงหอบหายใจของชายหนุ่มดังแรงขึ้น เขาเจ็บปวดทว่าก็ยังทนจนผ่านมาได้ในที่สุด หญิงสาวดึงผ้าออกจากปากของเขาดูเหมือนว่าเซียวเยี่ยนจะไร้เรี่ยวแรง ส่วนนางเองก็ไม่ต่างกันเพราะถึงจะเป็นผ่าตัดเล็ก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้ทำในห้องปลอดเชื้อ และยังใช้อุปกรณ์พื้นฐานที่พอหาได้เท่านั้น“อาจจะหายช้ากว่าปกติเพราะข้าคว้านเนื้อไปไม่น้อย และท่าน

ท่ามกลางเงาสลัวของแมกไม้ หมาป่าสองตัวโผล่ออกมาขวางทางนางเอาไว้ ดวงตาสีเหลืองอำพันหลายคู่ปรากฏขึ้นช้า ๆ พวกมันแยกฟันอวดเขี้ยวอันแหลมคม เสียงขู่คำรามในลำคอพลางจ้องนางเขม็งหลี่ซูเยว่ตัวสั่น น้ำตาคลอเบ้า หมาป่าสองตัวนี้ทำท่าว่าเจอเหยื่ออันโอชะแล้ว หญิงสาวค่อย ๆ ถอยหลังไปหลายก้าวพลางเอ่ยเสียงสั่น“ใจเย็น ๆ ก่อนพี่หมาป่า ยะ... อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา”หลี่ซูเยว่แทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว กระทั่งนางคิดอะไรออก เอ่ยตะกุกตะกัก“พะ... พี่หมาป่าทั้งสอง พวกเจ้าดูข้าคนนี้ผอมมากมีแต่กระดูก ในท้องของข้าไม่ได้รับอาหารดี ๆ มานานแล้ว พวกเจ้ากินไม่อิ่มและไม่อร่อยแน่ ๆ เอางี้นะ ขะ...ข้าจะชี้ทางให้ โน่น ในกระท่อม มีผู้ชายตัวใหญ่คนหนึ่งอยู่”จากนั้นนิ้วเรียวขาวก็ชี้ไปที่กระท่อม และยังหว่านล้อมหมาป่าต่อ“ในกระท่อมนั่น มีคนเนื้อแน่นมากรออยู่ เขากล้ามเป็นมัด ๆ โปรตีนเพียบ ไปกินเขาสิ พวกเจ้าต้องอิ่มแน่ อย่ากินข้าเลย อย่าเลย ไปทางโน้นไป ชิ้ว ชิ้ว”แต่เจ้าสัตว์หน้าขนคำรามในลำคอไม่ยอมเชื่อฟัง ทั้งยังมองด้วยสายตาหวาดระแวง ทว่าเมื่อหลี่ซูเยว่พูดจบ พวกมันก้าวช้า ๆ อย่างระวังเข้ามาหานาง หลี่ซูเยว่น้ำตาไหลพราก“ทำไมล่ะ ทะ.