All Chapters of สืบแสงดาว (Dara Darling): Chapter 11 - Chapter 20

ร่างเล็กประมวลผลทุกความทรงจำล่าสุดจนมาหยุดตรงกาลเวลาปัจจุบันที่ตัวเขานั้นนั่งอึ้งตัวชาบนเตียงผู้ป่วย ด้านหน้าคืออดีตพี่ชายข้างห้องกำลังจ้องมองด้วยสายตาอบอุ่นเหมือนกับเมื่อห้าปีก่อน แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะเปลี่ยนไป แต่รอยสักดวงอาทิตย์และรอยแผลเป็นตรงแขนขวามันคือหลักฐานยืนยันเด่นชัดแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง “พี่ฮัง!!! คุณคือพี่ฮังหรอ!!!!” ยาหยีแผดเสียงหลงขยี้ตาสองสามทีเพื่อโฟกัสภาพตรงหน้าอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันมองดูอีกทีคนพี่ก็รีบโผกอดเขาจมอกราวกับกลัวคนตัวเล็กมลายหายตามละอองอากาศ ไม่มีคำพูดอะไรให้มากความ ถึงยังมีคำถามตั้งมากมายภายในหัวสมอง ภาษากายของพวกเขามันฟ้องว่าต้องการอีกคนมาเติมเต็มจิตใจอันเปลี่ยวว่างเปล่าตลอดห้าปี คุณนักร้องคนเก่งโดนคลื่นสึนามิซัดบาดเจ็บเจียนตายไม่มีน้ำตาไหลสักแอะ แต่ตอนนี้ยาหยีกลายเป็นเด็กขี้แยเตรียมเบะก้มซบลงบนบ่าร่างสูงปล่อยโฮสะอื้นตัวโยนจนน่าแปลกใจ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาพยายามลืมฮังเลเพื่อก้าวเดินไปข้างหน้า เปิดใจยอมรับเอาคนใหม่ ๆ เขามาในชีวิต สุดท้ายก็ถูกใช้เป็นประโยชน์ทำมาหากินหวังผลจากชื่อเสียงของเขาและไม่มีใครดีได้เท่าพี่ฮังเลแม้ไม่ค่อยอยากเอาคนอื่นมาแทนท

“กูสอนมึงกี่รอบแล้วเรื่องเคาะประตู” “ขอโทษครับป๋า ผมขอโทษจริง ๆ ครับ ผมมันไม่รู้กาลเทศะอย่ายิงผมทิ้งนะฮื่อออ” ชายหนุ่มเสื้อฮาวายยืนโค้งพนมมือไหว้ตัวเกร็ง เขาดันเสียมารยาทมาขัดจังหวะความสุขเจ้านาย ก้มหน้ารับชะตากรรมไม่กล้าสบตาป๋า ยาหยีรีบจับแขนคนพี่เชิงออดอ้อนอยากระงับอารมณ์หัวร้อน เขาเองก็ไม่เคยเห็นร่างสูงในโหมดนี้มาก่อน แค่น้ำเสียงเข้มขึ้นนิดเดียวก็แอบเสียวสันหลังวาบแทนน้องกะทิ ทินกรพอเห็นคนน้องห้ามจึงยอมใจอ่อนยอมลดเสียงต่ำลง “ช่างมัน แล้วมึงมีเรื่องอะไร” “เอ่อคือ...เรื่องสำคัญอยู่ครับป๋า เหมือนพี่ขุนเขาจะเจอเบาะแสใหม่ป๋าต้องรีบไปจัดการโดยด่วนเลย” กะทิพูดอย่างตรงไปตรงมาแต่ยังไม่กล้าพูดข้อมูลเยอะเนื่องจากมียาหยีนั่งหัวโด่คั่นกลางระหว่างบทสนทนาอยู่ เพื่อบรรยากาศไม่ชวนอึดอัด ทินกรต้องกัดฟันจำยอมบอกลาเธอจ๋าไวกว่ากำหนดโควตา เขาพยักหน้ารับเรื่องกะทิแล้วหันขวับจับมือร่างเล็ก กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแต่ดันโดนขัดจังหวะเสียได้ “พี่ต้องไปทำงานแล้ว เธอเองก็พักผ่อนเยอะ ๆ ไว้ตอนว่างพี่จะมาหาใหม่” “อื้อ พี่ฮังก็อย่าหักโหมนะ” ฮังเลจุมพิตหลังมือข้างที่ไม่สายน้ำเกลือพร้อมห่มผ้าห่มผ่อนให้คนน้องเสร

พระอาทิตย์สีส้มกำลังเคลื่อนลับขอบฟ้า ยาหยีนั่งกอดเข่าบนหาดทรายมองวิวทะเลฟังเสียงคลื่นกระทบหาดทราย ความรู้สึกเบื่อหน่ายเริ่มกัดกินตัวเขาเพราะความเงียบสงบเกินไปจนเจ้าตัวต้องฮัมเพลงรอกะทิและลูกน้องเฝ้ายามเรือนไม้ปิ้งไก่กับปลาหมึกทรงเครื่องที่พี่หมอมะพร้าวแบกลังโฟมมาให้เขา พี่หมอตอนนี้ขอแยกไปดูคนเจ็บด่วนจี๋ที่โดนแมงกะพรุนต่อย แล้วเดี๋ยวค่อยแวะอยู่เป็นเพื่อน กะทิยกปลาหมึกย่างเสียบไม้พร้อมน้ำจิ้มซีฟู้ดวางเสิร์ฟบนโต๊ะชายทะเลด้านล่างห้องพัก ป้องปากตะโกนเรียกร่างเล็กให้ไปรับประทานร่วมกัน ร่างเล็กเมื่อได้กลิ่นของกินตลบอบอวลชวนน้ำลายสอก็รีบลุกยืนลืมความปวดระบมร่างกาย แววตาเหมือนประกายดาววิบวับ เตรียมดิ่งพุ่งตรงยังโต๊ะอาหาร ก่อนเสียงเรียกอันคุ้นเคยดังขึ้นไล่หลังทำชายผมสีลูกกวาดต้องหยุดชะงักเบรกเอี๊ยดหันไปเจอคนรู้จักที่วิ่งไม่สนกระดูกกระเดี้ยวเร่งสปีดฝีเท้าอ้าสองแขนเตรียมกอดเจ้าก้อนผมชมพู “พี่ทราย!!!!” พอทรายเห็นร่างเล็กยืนตะเบ็งเสียงขานเรียกชื่อลั่นเกาะ หัวอกคนเป็นแม่ทิพย์เสมือนกำลังมีน้ำหล่อเลี้ยงชะโลมจิตใจ หญิงวัยกลางคนรีบวิ่งไปโผกอดศิลปินในสังกัดน้ำตาไหลพรากด้วยอารมณ์ถวิลหาปานลูกหลานกลับคื

เสียงเกาะประตูจังหวะที่คุ้นหูทะลุฝ่าเสียงเม็ดฝนที่ตกกระทบหลังคา ยาหยีรีบจ้ำอ้าวเปิดประตูเรือนไม้เจอคนพี่ถือร่มสีใสเดินโชว์ความหล่อในชุดลำลองเสื้อยืดสีน้ำเงินกางเกงบอลสีขาวพร้อมถุงกระดาษสีน้ำตาลใบโตใส่สัมภาระจากตลาดในเมืองและกล่องยาปฐมพยาบาลพกติดมือมาด้วย ราวกับภาพเดจาวูที่ตัวเขาเคยทำตอนอยู่สลัมแต่แค่สลับฝั่ง ร่างสูงถอดรองเท้าแกะแผงยากันยุงยี่ห้อดีที่วางอยู่ตรงมุมห้อง ประตูไม้ปิดสนิทแล้วขอนั่งเสยผมเปียกชื้นที่พึ่งสระผมเป่าแห้งหมาด ๆ พักเหนื่อยหอบหายใจหย่อนก้นลงเบาะโซฟาข้างเตียงขนาดไม่ใหญ่มากแต่มีพื้นที่ให้ชายหนุ่มสองคนนั่งได้แบบสบายตัว “เสร็จงานแล้วหรอพี่ฮัง” “อื้อ พึ่งอาบน้ำกินข้าวเย็นที่บ้านห้องหมอมะพร้าวกับไอ้เขามา” “ดีแล้ว อย่าอดข้าวนะเดี๋ยวป่วย เห็นกะทิบอกว่าวันนี้พี่ฮังไปช่วยเผ่าอารัญทำฝายกั้นน้ำตรงห้วยหนิ” “ใช่ เราพึ่งเจอศึกหนักทางน้ำมา แถมฝนตกไม่ตรงตามฤดูกาลเลยต้องทำกั้นทางน้ำป้องกันน้ำหลากไว้ก่อนเพราะต้องสร้างกระท่อมหลังใหม่” “เก่งจังแฮะ ทำเป็นทุกอย่างเลย” “ธรรมดาครับ….แล้วแผลเธอเมื่อเช้ายังโอเคดีนะ” “น้ำแกงข่าไก่ทำไรหนูไม่ได้หรอกค่ะ” ร่างเล็กหาผ้าเท่าฝ่ามือมาช่วยเช

กลิ่นหอมข่าตะไคร้ลอยควันโขมงต้อนรับคนทั้งคู่ เมื่อเหล่าลูกน้องและบรรดาแม่่ครัวเห็นนายหัวเจ้าของเกาะดับเครื่องมอเตอร์ไซต์วางขาตั้งลงจอดข้างโรงครัว ขนาบข้างชายร่างเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มแห่งบ้านสกุลเยว่นั่งซ้อนท้ายมาด้วยก็มีแอบกระซิบกระซาบเมาท์มอยสงสัยแต่ก็คอยส่งยิ้มกล่าวสวัสดีต้อนรับป๋าทินและยาหยีแบบเป็นมิตร ยกเว้นแม่หญิงสาวนุ่งผ้านุ่งสีม่วงที่ทำหน้ามุ่ยบอกบุญไม่รับแต่กลับยิ้มหวานเมื่อเห็นคนพี่เดินเข้าไปเปิดฝาชีสำรับกับข้าวโรงครัวพร้อมเสียงคนงานเชิญชวนป๋าทินกรร่วมโต๊ะอาหารมื้อนี้ ร่างเล็กสัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตแค้นที่แม่นางไข่มุกแผ่มายังตัวเขา ทีกับพี่ฮังเลทำเป็นส่งสายตาหยาดเยิ้มเพิ่มเติมคือจริตทัดหูที่ไม่รู้ทำไปเพื่ออะไร หน้าม้าก็ใช่ว่าจะมีแล้วผมมันบังตาตรงไหนวะ ถ้ามันเกะกะรกหน้ารกตานักก็โกนผมสิหรืออยู่บนเกาะนานจนไม่รู้จักหาซื้อกิ๊บติด ถึงจะมีมวลบรรยากาศชวนอึดอัดที่บางคนยังไม่ยอมเปิดรับตัวเขาอยู่เล็กน้อย แต่ยาหยีเลือกเชิ่ดใส่เลิกแคร์เสียงนกเสียงปูหยิบจานใส่ข้าวเอามากินไข่เจียวใส่ดอกแคร์ดีกว่า ชาวบ้านบางคนก็ไม่ได้อคติต่อตัวเขาเท่าที่ยอมปล่อยลูกหลานวิ่งเล่นกับเขาก็ถือว่าที่นี่ยังพออยู่ง่ายไ