Lahat ng Kabanata ng สืบแสงดาว (Dara Darling): Kabanata 1 - Kabanata 10

งานคอนเสิร์ตจบลงด้วยความโกลาหล ผู้คนและเหล่าแฟนเพลงแตกตื่นวิ่งออกจากฮอลล์คอนเสิร์ตกันจ้าละหวั่นหลังรู้ข่าวว่ามีนักธุรกิจชื่อดังทายาทผู้นำตระกูลหมื่นล้านพ่วงแก็งเจ้าพ่อทรงอิทธิพลคนใหม่นอนหายใจรวยรินนั่งจมกองเลือดตรงบริเวณที่นั่งโซนแขกวีไอพีของศิลปินอย่างไม่ทราบสาเหตุ สื่อข่าวแพร่สะพัดกระจายไปทั่วหย่อมหญ้าภาพที่เหล่าแฟนคลับถ่ายมาได้คือภาพศิลปินชายเรือนผมสีชมพูกุหลาบทิ้งไมค์ลอยกระโดดวิ่งลงเวทีเพื่อดูอาการชายคนดังกล่าวด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด ซึ่งเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตอนเข้าสู่ช่วงสุดท้ายของคอนเสิร์ตก่อนจะเอ่ยขอบคุณผู้มีส่วนเกี่ยวข้องเพื่อปิดฉากงานแห่งความทรงจำของบรรดาแฟนเพลงแบบสวยงาม ทว่าจากความประทับใจในงานคอนเสิร์ตเดี่ยวสุดอลังการงานหนึ่งของประเทศไทยกลับกลายเป็นหัวข้อตั้งสงสัยชาวเน็ตพอคลิปวิดีโอนี้กำลังเผยแพร่ลงสู่โลกโซเชียลอย่างรวดเร็ว ถึงทุกคนไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรแต่ชาวเน็ตไทยก็ภาวนาขอให้คนที่ได้รับบาดเจ็บนำตัวส่งโรงพยาบาลได้อย่างปลอดภัย ชุดนักร้องประกายวิบวับเปรียบดั่งดวงดาราของศิลปินชายหน้าหวานเปรอะเลอะเลือดสีแดงสดของคนรักนอกวงการจนสภาพยับเยิน คนตัวเล็กน้ำตาไหลเป็นสายจับประสานมื

“อยากขี่หรอน้องหยี ตอนนี้เนี่ยนะ?” สาวชาวใต้เจ้าของร้านเช่าเจสกีผิวสีน้ำผึ้งนามว่า ‘พี่หมี’ อดีตแชมป์นักกีฬาแข่งเจสกีดีกรีแนวหน้าระดับประเทศที่แอบมาทำธุรกิจร้านเช่าเล็ก ๆ บนเกาะแลจันทร์เลิกคิ้วถามซุปตาร์ขวัญใจมวลชนขณะยืนกินไข่ปลาหมึกย่างด้วยอารมณ์สงสัย สภาพอากาศย่ำแย่ถึงขนาดไม่มีนักท่องเที่ยวกล้าลงเล่นน้ำสักคน แต่ชายผู้นี้ยังดั้นด้นยืนยันขอเล่นเจ็ทสกี ซึ่งฮีคือลูกค้าคนแรกและคนเดียวของวันนี้ด้วยซ้ำมั้ง “ใช่ครับพี่หมี ผมขี่วนเล่นรอบเกาะสักพักนึงได้เปล่า” “เอ่อ..พี่ขอไม่แนะนำดีกว่า สองสามวันที่ผ่านมานี้น้ำเลลดลงผิดปกติด้วย เมื่อวานก็มีปลามาเกยตื้นตายพี่กลัวอันตรายจะเกิดขึ้นกับเรา หน่วยประภาคารเฝ้าระวังภัยพิบัติก็ถูกตัดงบไปเยอะเหลือแต่ประภาคารทหารเรือไม่รู้จะแจ้งเตือนภัยตอนไหนเลยทำเพียงเฝ้าระวังไว้ก่อน” “อ่าวแล้วทำไงอ่ะพี่จ๋า เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมต้องเช็คเอาท์แล้วอ่าถ้าไม่เล่นผมต้องลงแดงตายแน่” “แต่ว่า-” “น้าาาาาาา ขอร้องเถอะน้าาา ฝนอุตส่าห์หยุดในรอบอาทิตย์ทั้งทีเอา งั้นงี้ไหมพี่ถ้าผมรู้สึกไม่ปลอดภัยผมจะรีบกลับเข้าฝั่งทันทีพร้อมโปรโมทร้านพี่ในไอจีฟรีด้วยอ่ะ” “ไม่เป็นไรพี่ห่วงความปลอดภ

ปรากฏการณ์สึนามิสูงห้าเมตรพัดกระหน่ำเกาะทางใต้อย่างรุนแรง ในรอบ30ปีโดยไม่มีการแจ้งเตือนจากกรมอุตุวิทยามาก่อนส่งผลให้ชาวบ้านตามหมู่เกาะของประเทศไทยถูกคลื่นน้ำซัดพังบ้านเรือนเสียหาย มีจำนวนผู้ได้รับบาดเจ็บไม่ต่ำกว่าสองพันรายและผู้สูญหายเป็นจำนวนมาก หนึ่งในนั้นคือศิลปินชายมากความสามารถบังเอิญมาทริปพักผ่อนหย่อนใจอยู่บนเกาะแลจันทร์พอดิบพอดี ระยะเวลาผันผ่านเข้าสู่วันที่ 4 ทางทีมเจ้าหน้าที่กู้ภัย หน่วยงานภาครัฐ รวมถึงชาวบ้านต่างร่วมด้วยช่วยกันออกตามหาซุปตาร์นักร้องชื่อดังหลังได้รับการแจ้งข่าวจากเจ้าของร้านเช่าเจ็ทสกี ในเหตุการณ์ที่ ยาหยี รสสุคนธ์ โดนคลื่นซัดตกกลางทะเลจมหายไปกับกระแสน้ำขณะขับขี่เจ็ทสกีเที่ยววนรอบหาดแม้สภาพอากาศยังคงมืดครึ้มมีละอองฝนตกตลอดสัปดาห์ สำนักข่าวหลายแห่งยืนพูดรายงานข่าวป่าวประกาศแทบทุกช่องจนกลายเป็นข่าวแพร่สะพัดทั่วประเทศ บรรดาแฟนคลับ เซเลปดาราศิลปินวงการบันเทิง เหล่าอินฟูลฯ และบุคคลทั่วไปร่วมใจแห่กันแสดงความเห็น อวยพรขอให้เจอตัวของนักร้องหนุ่มในเร็ววันกระทั่ง #ตามหายาหยี ฮิตติดเทรนด์อันดับหนึ่งบนโลกอินเทอร์เน็ต ทางด้านผู้จัดการส่วนตัวสาวประเภทสองอย่างนาย เม็ดทราย ป

ขุนเขาเดินเข้ามานั่งข้างเตียงคนไข้ แววตาเปลี่ยนโหมดคลั่งรักสดใสแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งแผ่พลังงานจริงจังจนคนรอบตัวต้องย้ายถิ่นฐานทำงานตามหน้าที่ตนไม่ยืนวนรบกวนเวลาตรวจสอบของมือขวาป๋าทินอดีตตำรวจสายสืบมือฉมัง “น้องหยีพี่ขอถามหน่อยสิ ตอนนี้ข่าวการออกมาตามหาน้องนอกเมืองกำลังดังระดับประเทศ เราคงเป็นพวกคนดังระดับแนวหน้าประมาณนั้นสินะ” “ถ้าเอาตามตรงก็ใช่ครับ” “น้องโดนสึนามิพัดใช่ไหม แล้วเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นมันเกิดอะไรขึ้นครับ พอทบทวนความทรงจำเล่าข้อมูลเบื้องต้นเพื่อเป็นประโยชน์ต่อรูปคดีได้รึเปล่าเผื่อมีเจ้าหน้าที่เขาถามมา” “….ผมขี่เจ็ทสกีเล่นรอบเกาะแลจันทร์ครับ จริง ๆ มันคือความผิดผมเองที่คะยั้นคะยอขอเจ้าของร้านเจ็ทสกีออกขี่เรือตอนฟ้ามืดครึ้มมัวดิน สักพักก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนภัยพิบัติบนหอคอยดังสนั่นรอบชายเกาะ พี่เจ้าของร้านเธอโทรมาแจ้งว่าพายุไซโคลนเคลื่อนตัวตรงเขตแลตะวันที่ผมเผลอขับเลยจากเขตแลจันทร์ไกลพอสมควร ผมเห็นพายุลูกใหญ่พัดมาด้วยความเร็วสูง...ผมพยายามสตาร์ทเรือแต่เหมือนน้ำมันเรือหมดจึงรีบบอกพี่เจ้าของร้านแต่ก็ไม่ทันดันโดนพายุหมุนพัดปลิวตกน้ำก่อน….หัวของผมกระแทกขอนไม้จากนั้นผมน่าจ

‘แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก’ คนทั้งคู่ยืนหอบเหนื่อยหายใจหอบถี่ ยาหยีพยุงคนพี่ชวนกันนั่งพักเก้าอี้พลาสติกข้างถนนตรงแถวป้ายรถเมล์เก่า เขากุมท้องนิ่วหน้าเล็กน้อยปล่อยให้คุณน้องชายข้างห้องสอบถามอาการเบื้องต้นจ้อแจ้ “พี่โอเคไหมเนี่ย” “เธอล่ะโอเคป่าว” “ผมโอเค พวกมันไม่ได้แอ้มผมหรอก” รสสุคนธ์เอาหลังมือเช็ดเหงื่อรอบคอตัวเอง พลางเหลือบสังเกตเห็นคนข้างกายใช้มือกุมตรงท้องว่ามีเลือดไหลซึมเปรอะเสื้อยืดสีดำ ยาหยีจึงช่วยคลำขอเช็คดูแผลร่างสูงและเมื่อเปิดเสื้อก็เห็นร่องรอยมีดบาดขนาดย่อมยาวเกือบหกเซ็นประดับบนลอนกล้ามซิคแพคบริเวณสะเอวสอบ “ตายจริง นี่พี่โดนตรงท้องด้วยหรอ” “อื้อ แค่ถาก ๆ ” “ถากก็บ้าละพี่ ไหนผมขอดูอีกที” ฮังเลพิงกำแพงอิฐมองคุณน้องข้างห้องกำลังพินิจพิเคราะ์รอยแผลด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งช็อกตะลึงในความสามารถของคนตัวเล็กทั้งรู้สึกขอบคุณที่ยอมต่อสู้เพื่อปกป้องเขา แม้พวกเราเคยมีคุยกันแค่เพียงประปรายเท่านั้น ดวงตาคมเฉี่ยวหลบสายตาเมื่อยาหยีจับได้ว่าเขากำลังเผลอมองหน้าอีกฝ่ายนานเกินไป เขากระแอไอพร้อมเอ่ยคำชมขณะเสมองโฟกัสถังขยะสีเขียวแทน “เธอสู้เก่งจัง” “เก่งจงเก่งจังอะไรเล่า ผมก็แค่เรียนเอาเ