งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกราแต่ after party ยังคงอยู่ ร่างสูงลากเก้าอี้เปิดสวิสซ์โคมไฟข้างเตียงมานั่งดื่มเบียร์กินลมชมวิวอยู่ติดบานหน้าต่างบนห้องพักหอคอยป้อมปราการสำรองที่สร้างเสร็จติดกับบ้านต้นไม้คนเดียว เลยยังไม่มีใครสามารถขึ้นมาได้โดยไม่ได้รับอนุญาต เหล่าบอดี้การ์ดที่เหลือต่างก็แยกย้ายกลับเข้าที่พักถิ่นฐานบ้างก็ขอดื่มต่อยันหว่างตรงโซนลานงานเพราะไหน ๆ วันพรุ่งนี้ป๋าทินประกาศออกคำสั่งเรียบร้อยว่าคือวันพักผ่อน ยกเว้นเสียแต่บางรายที่ต้องทำมาหากินหรือเตรียมออกเรือข้ามฟากไปซื้อเครื่องใช้ในตัวเกาะแลจันทร์ กลิ่นแป้งกระดังงาคละคลุ้งฟุ้งมาก่อนตัว ทินกรวางแก้วเบียร์แล้วหันไปทักทายร่างเล็กที่แก้มแดงแจ๋มีมงกุฎดอกไม้ประดับสวมบนหัวทุย ดูจากทรงแล้วเหมือนจะโดนรับน้องเล่นจนเมากรึ่มแต่คงครองสติเดินตรงมาหาเขาราวกับภาพย้อนอดีตเมื่อห้าปีก่อนที่บาร์ร้านเจ๊นา เพียงแต่กาลเวลามันทำคนเติบโตและช่ำชองประสบการณ์ “เธอขึ้นมาได้ไงเนี่ย” “พี่ขุนเขาบอกว่าพี่ชอบแอบมาอยู่ที่นี่” เสียงทะเลคลื่นซัดเข้าฝั่ง ยาหยีขึ้นคร่อมนั่งตักหันหน้าเข้าหาคนพี่ก้มมองไล่ตั้งแต่ดวงตาสีเทาลามถึงริมฝีปากบางเฉียบ ไม่รู้อีกคนแกล้งเมาหรือแค

เขาเบี่ยงความสนใจเลิกพูดเรื่องชวนปวดหัวแล้วขอตัวหยุดกิจกรรมอ้อยอิ่งกลางคัน ลมเย็น ๆ พัดผ่านหน้าสวยและพวงแก้มกลมวิวทะเลยามดึกที่มีแสงจันทร์สาดตกกระทบระยิบระยับดังดวงดาวกำลังร่ายรำบนท้องทะเลลึก วงแขนมัดกล้ามใหญ่เท่าหัวเข้าสวมกอดคนน้องจากด้านหลัง คางได้รูปวางลงบนไหล่ออดอ้อนเหมือนหมายักษ์ตัวใหญ่กำลังง้อเจ้าของ ไม่ใช่เพราะไม่ไว้ใจแต่ทินกรรู้นิสัยอีกฝ่ายดีว่าคุณนักร้องคนเก่งมีมุมบ้าบิ่นแค่ไหนดีสุดคือการไม่ทำให้อีกฝ่ายทำอะไรบุ่มบ่าม หากพลีพลามไปสุดท้ายอาจเกิดอันตรายขึ้นกับตัวยาหยีเอง บางทีการปิดปากเงียบคือสิ่งที่ดีที่สุดในตอนนี้เพื่อการสืบรูปคดีจะยังราบรื่น เขายังไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่นยิ่งมีการเข่นฆ่าเพื่อประกาศศักดาระหว่างสองแก็ง แถมข่าวล่าสุดยังมีหนอนบ่อนไส้ในองค์กรยังลอยนวลบนเกาะ หมากเกมที่เขาวางเดิมพันเอาไว้จึงสำคัญจนมันต้องแลกกับการปิดบังอีกคนไปก่อน ความเงียบกลืนกินคนทั้งคู่บนประภาคารหรู รสสุคนธ์ไม่มีท่าทีจะแกะมือกาวตราช้างยี่ห้อฮังเลให้ออกพ้นตัว แต่เขาก็แอบอึดอัดที่ชายผู้เคยเป็นอันที่รักและกำลังหวนรีเทิร์นความสัมพันธ์ดันมีเบื้องลึกเบื้องหลังซ่อนเร้นเรื่องราวของพวกแก็งเยว่ที่กำลัง

คนสองคนนอนกกกอดกันบนเตียงนุ่มของหอพักประภาคารสูงหลังเสร็จสิ้นกิจกรรมเข้าจังหวะอย่างหนักหน่วง ถึงเป็นเซ็กส์แค่ภายนอกแต่ก็เผลอทำกันยันเกือบหว่าง ร่างเล็กนอนทับแขนแกร่งสะลืมสะลือด้วยความอ่อนเพลีย ฮังเลนอนมองคนน่ารักหลับตาพริ้มเลยอดใจไม่ได้ที่จะหอมพวงแก้มนิ่มไปหนึ่งฟอดใหญ่แล้วดึงผ้าห่มคลุมอีกคนไว้ไม่ให้เธอจ๋าหนาว “ทำไมพี่ฮังไม่นอนล่ะ ไม่ง่วงหรอ…” คนตัวเล็กหรี่ตาปรือถามเสียงอ่อยเมื่อเห็นร่างสูงยังนอนมองเขาไม่วางตา ยาหยีสังเกตมาหลายคืนแล้วว่าทุกครั้งที่เรานอนด้วยกันมักจะเป็นคุณป๋าทินกรนั้นตื่นก่อนเพื่อเฝ้านอนมองเขาพร้อมบอกอรุณสวัสดิ์แทบทุกเช้าเสมอ ฮังเลล่ะอยากซื้อเวลาทั้งชีวิตมานอนมองหวานใจไปวัน ๆ มันคงเป็นความสุขเล็กน้อยที่เหมือนรางวัลชีวิตของเขายามรู้สึกเหนื่อยล้า ยาหยีจึงเป็นยาใจความสดใสของชายวัยสามสิบตอนต้นแบบเขาที่แต่ละวันแบกรับเรื่องราวห่าเหวมากมายสารพัดสารภี หากพี่ป๋าคืออาทิตยาของบ้านหมิงแล้วไซร้ รสสุคนธ์ต้นนี้ก็เปรียบดั่งดวงดาราที่เปล่งแสงสว่างไสวภายในหัวใจเพียงหนึ่งเดียวของนายทินกร “ตาเธอสวย พี่ชอบนอนมองตาเธอ มันสีฟ้าเหมือนตาฝรั่ง” “พูดเวอร์ หยีเพิ่งลืมตาเหอะ” “ดีแล้วพี่จะ

โต๊ะทำงานมีเอกสารและแฟ้มวางอยู่ประปรายก่อนที่สายตาจะปะทะเข้ากับหนังสือนิยายปกภาพสไตล์สีน้ำที่เขาเคยเห็นมันวางขายตามท้องตลาด ‘ดาวเดือนหงายที่สองแสนไมล์์’ คือหนึ่งในหนังสือนวนิยายเล่มโปรดที่ยาหยีเคยชอบอ่าน จนสามารถคิดไอเดียเขียนเพลงในซิงเกิลที่สี่ของเขา เป็นเรื่องราวเล่าถึงเด็กน้อยที่ชื่อว่า ‘เคน’ มนุษย์ธรรมดาผู้ตกหลุมรักโนวาเทวดาบุตรชายของเทพแห่งดวงจันทร์ ทั้งสองพบกันครั้นตอนเคนได้ช่วยเหลือโนวาตอนยานสะเก็ตดาวตกมายังดาวโลกตอนมนุษย์ทำการทดลองส่งจรวดบังเอิญชนเข้ากับมิติหลุมดำของแดนเทพ เคนหลงรักความงามของโนวาแม้อีกฝ่ายจะเห็นเขาเป็นแค่สหาย ไม่นานพอเทพเจ้าพาโนวากลับดาวจันทร์ พวกเขาจะสามารถกลับมาเจอกันอีกได้ก็ต่อเกิดสุริยุปราคาเต็มดวงทุกห้าสิบปี แน่นอนอายุขัยมนุษย์ช่างแสนสั้นการได้พบกันในรอบห้าสิบปีมันยาวนานเกินไปสำหรับเคน เด็กหนุ่มจึงวาดฝันไต่เต้าเติบโตมาเป็นนักบินอวกาศเพื่อทดลองสร้างยานเพื่อตามหาประตูทะลุมิติบนดวงจันทร์ แต่ยานอวกาศดันขัดข้องรุนแรงเกิดระเบิดระหว่างเดินทาง ก่อนร่างกายตัวน้อยจะแตกสลายสายตาของเคนที่มองดวงจันทร์จากระยะไม่กี่พันไมล์ทำเพียงอธิษฐานครั้งสุดท้ายแค่ปรารถนาอยากเฝ้า

เป็นเวลากว่า 5 สัปดาห์ที่ยาหยีพักพิงอาศัยอยู่บนเกาะแลตะวัน บรรยากาศช่วงปลายวัชสานฤดูทำให้อากาศไม่ร้อนเท่าไร และแล้วบาดแผลตามร่างกายก็หายดีปกติสุขเหลือเพียงรอยแผลเป็นทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า ฟังดูอาจน่าเบื่อที่ตลอดเกือบสองเดือนเขาไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนนอกเหนือสถานที่ในเกาะ แต่ข้อดีคือแลตะวันเป็นมีพื้นที่ขนาดใหญ่จึงมีอะไรทำแก้เหงาอีกทั้งตัวเขายังได้เพื่อนเพิ่มมาอีกสองคน โดยเฉพาะกะทิและไข่มุกที่พวกเราเปิดใจพูดคุยใช้เวลาปรับจูนจนกลายเป็นเหมือนเพื่อนพี่น้องกันแท้ ๆ ไปแล้ว หลังช่วงพิธีต้อนรับยาหยีเข้าสู่ครอบครัวชาวอารัญอย่างเป็นทางการ นิสัยปรับตัวง่ายทำให้ร่างเล็กก็รู้สึกว่าเขาสนิทสนมกับพวกชาวบ้านรวมถึงเหล่าบอดี้การ์ดบนเกาะมากขึ้น พื้นเพตัวเขาเป็นคนติดดินจึงไม่เคยกลัวความลำบากหรือติดหรูอยู่สบาย เราต่างพึ่งพาอาศัยกันแบบคอยเกื้อหนุนช่วยเหลือซึ่งกันและกันไม่มีกำแพงหรืออคติส่วนตัวเกี่ยวกับเรื่องชาติตระกูลมาคอยขวางกั้นดังเช่นแต่ก่อน กรณีเคสคดีล้วนมีความคืบหน้าไปในทางบวก เรื่องคนถูกฆ่าตายยัดใส่กระสอบเริ่มมีเบาะแสเพิ่มเติมสาวถึงกลุ่มจ้างวานฆ่าในท้องถิ่น ทินกรมอบเงินเยียวยาแสดงความรับผิดชอบต่

All Chapters of สืบแสงดาว (Dara Darling): Chapter 31 - Chapter 35

30

31

32

33

34