All Chapters of You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ (จบแล้ว): Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11รู้สึกจี๊ดในใจวันต่อมาพราววลินได้พารามินทร์มาที่ร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังสุดโปรดของเธอ เธอจัดการเลือกชุดกระโปรงและชุดน่ารักเหมาะกับวัยให้กับปัญณพรอยู่หลายชุด แถมยังเลือกเผื่อตัวเองไปอีกสองสามตัว “ทั้งหมดสองหมื่นสามพันสี่ร้อยสิบหกค่ะ”“นี่ครับ”“เดี๋ยวค่ะ ชุดฉันต้องคิดแยกนะคะ”“ไม่เป็นไรครับ ใช้บัตรนี้แหละ”รามินทร์ยื่นบัตรเครดิตให้กับพนักงานอีกครั้ง ทำเอาพนักงานแคชเชียร์ที่รู้จักพราววลินอยู่แล้วยืนมองตาค้างว่า นี่น่ะหรือ ผู้ชายปริศนาที่เป็นข่าวกับดาราสาวตรงหน้า สายเปย์เสียไม่มี“คุณเอาเลขบัญชีมาด้วยนะคะ ฉันจะได้โอนคืน”ออกจากร้านมา เธอก็สะกิดเขาหยิก ๆ แต่เขากลับไม่ฟังเธอเลยแม้แต่น้อย แถมยังเข้าร้านรองเท้าผู้หญิงต่อด้วย“เลือกช่วยผมอีกหน่อยสิครับ”“คุณได้ฟังที่ฉันพูดบ้างไหมคะเนี่ย”“ผมไม่เห็นได้ยินอะไรเลย พูดใหม่สิครับ”ด้วยความสูงที่ต่างกันมากทำให้เขาต้องโน้มตัวก้มลงมาฟังเธอ นี่เขาจะล้อว่าเธอเตี้ยหรือไง“ฉันบอกว่าให้เอาเลขบัญชีมา จะโอนเงินค่าชุดคืน”“โอ๊ย ไม่ได้ยินเลย ก้มตัวนานปวดคอแล้วเนี่ย”เขาทำท่าไม่รู้ไม่ชี้และก่อนที่เธอจะเหวอ ก็มีพนักงานเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม หญิงสา

ตอนที่ 13คู่จิ้น คู่ขวัญ คู่ใจเช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนสาดส่องเข้ามากระทบเนื้อทำให้ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้น ร่างกายแกร่งรู้สึกชาหนึบเพราะตอนนี้บนตัวของเขามีลูกแมวกำลังนอนอยู่ใบหน้าสวยกำลังหลับใหลอย่างไร้เดียงสา มือหนาเข้าประคองและลูบหัวอย่างแผ่วเบา ปากอวบอิ่มยกยิ้มน้อย ๆ ขึ้นให้เห็นว่ากำลังหลับสบาย เขาค่อย ๆ พาตัวเองให้ลุกออกจากโซฟาพร้อมกับอุ้มเธอให้กลับไปนอนบนเตียงนุ่มเนื้อนิ่มกระทบเข้ากับที่นอนเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศทำให้คนนอนรู้สึกสบาย พลิกตัวนอนตะแคงทันทีที่ชายหนุ่มปล่อยตัว รามินทร์มองคนหลับอยู่ด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มทำกิจวัตรประจำวันก่อนจะเดินเข้าครัวเพื่อดูว่า พอจะมีอะไรทำอาหารเช้าให้เธอได้บ้างกลิ่นหอมของอาหารเช้าในตอนสายของวันโชยเข้ามาแตะจมูกมนของพราววลิน หญิงสาวงัวเงียลุกขึ้นนั่งหลับตาอยู่สักพักก็ส่ายหัวเร็ว ๆ ไปมาเพื่อตั้งสติตัวเอง“หอมจัง”เสียงท้องร้องดังขึ้นอย่างไม่อาย สมองสั่งพาร่างงัวเงียเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำก่อนจะเดินออกมาแอบดูว่ารามินทร์กำลังทำอะไรอยู่เขากำลังทำอาหารเช้าให้เธอปากอวบอิ่มยกยิ้ม เธอเดินเข้าไปด้านหลังพร้อมกับสวมกอดเขาเอาไว้“อรุณสวัสดิ์ค่

ตอนที่ 15ขอขณะเดียวกัน อีกฝั่งหนึ่ง เวลาสี่ทุ่มในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง พยาบาลรุ่นน้องถามพร้อมชะเง้อหน้ามองมือถือของรองหัวหน้าพยาบาลที่กำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่“ดูอะไรอยู่เหรอคะพี่อุ้ย”หล่อนถาม“ก็ดูแถลงข่าวนี่น่ะสิ”ยื่นมือถือให้ “คนใส่สีตีไข่นี่น่าจะโดนฟ้องนะ”“ทำไงได้ ก็คุณพราวเป็นดารานี่คะ มีคนรักก็ต้องมีคนเกลียดเหมือนกันแหละ อีกอย่างเวลามีข่าวที คนเขาก็ให้ความสนใจกันอยู่แล้ว คนพูดมั่ว ๆ คงอยากได้แสงมั้งคะ”หล่อนรับมือถือของอีกฝ่ายมาอ่านพาดหัวข่าวพร้อมกับดูคลิปแถลงของพราววลินก็พอจะร้องอ๋อ เพราะหล่อนได้ดูข่าวนี้ตั้งแต่วันที่ทางสำนักข่าวปล่อยคลิปออกมา ก่อนจะยื่นคืนให้“อีกอย่างคุณพราวเธอเป็นคนใจดี กว่าจะฟ้องทีก็นาน ๆ ครั้ง”“แต่เรื่องนี้มันร้ายแรงอยู่นะ พี่ว่าครั้งนี้น่าจะฟ้องแหละ”“คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ หน้าเครียดเชียว”“อาจารย์”ทั้งรองหัวหน้าและรุ่นน้องต่างพูดขึ้นเป็นเสียงเดียวกัน เพราะจู่ ๆ คนมาใหม่ก็คือคนที่กำลังมีประเด็นอยู่ในคลิปข่าว ทำให้อุ้ยรีบปิดเสียง แต่มันก็ไม่ทันการณ์ ภูภูมิได้ยินคำถามของนักข่าวไปเต็มประตู“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ว่าแต่อาจารย์จะเอากาแฟไหมคะ เดี๋ยวให้น้องไปท

ตอนที่ 17ขาดไม่ได้เช้าวันถัดมาพราววลินเริ่มทำงานตามตารางงานปกติของตนเอง ขณะเดียวกันรามินทร์ก็หายตัวไปจัดการกับลูกค้าที่ตอนนี้กำลังก่อความวุ่นวายอยู่จนพนักงานไม่สามารถควบคุมได้ แต่ครั้งนี้มันกลับไม่เหมือนทุกครั้ง เขารู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างแปลกไป โดยเฉพาะสถานการณ์เมื่อครู่ที่ลูกค้าเองก็ทำตัวแปลก ๆ ใส่จนพนักงานและเขางงไปตาม ๆ กัน “คิดไปเองหรือเปล่า?”“ลูกค้าคนนั้นชื่ออะไรครับ?”แต่ถึงจะพูดว่าตนเองคิดไปเอง แต่ก็ไม่ได้วางใจจึงเอ่ยถามชื่อของอีกฝ่ายตามสิทธิ์เจ้าของรีสอร์ท “เอ่อ..เมื่อกี้เขากำลังจะเช็คอินแต่อยู่ ๆ ก็โวยวายขึ้นมาก่อน น้อง ๆ ก็เลยยังไม่ทันได้ถามชื่อน่ะค่ะ”ผู้จัดการเป็นฝ่ายตอบแทน“แต่ดูท่าจะเป็นคนไทยนะคะ เมื่อกี้หนูได้ยินเขาพูดโทรศัพท์กับใครด้วย พูดไทยชัดมากเลยนะคะ”พนักงานสาวรีบบอก ชายหนุ่มนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ร่างสูงเบนทิศทางไปที่ชายหาด เห็นกองรายการกำลังถ่ายทำกันอยู่จึงเดินมองอยู่ไกล ๆ แต่ก็ไม่พ้นสายตาของทีมงานประจำรายการเข้าจึงชูป้ายบอกกับผู้ดำเนินรายการหน้ากล้องเผื่อจะได้ประเด็นเกี่ยวกับรามินทร์มาบ้าง“เออแล้วไม่นานมานี้ เห็นน้องพราวเล่าเร

ตอนที่ 19เวรกรรม“ก็ดี เพราะพราวเคยพูดแล้วว่าตัวเองจะไม่มีทางยอมความ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็จะไม่ยอมเด็ดขาด”กลางดึกคืนเดียวกัน หญิงสาวเดินไปมาอยู่ที่ระเบียงชั้นสองใกล้กับห้องนอนของรามินทร์ พร้อมกับเสียงของเขาที่ยังดังอยู่ในหัวของเธอตลอดเวลาเธอไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าตัวเองมีความคิดเล็ก ๆ ที่จะทำแบบนั้นจริง ๆ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพราะว่าเด็กในท้องของรุ้งแก้ว แม้เด็กคนนั้นจะเป็นลูกของหมอภูภูมิกับรุ้งแก้ว คนที่แย่งคนรักของเธอก็เถอะ แต่สุดท้ายเพราะคำเตือนของรามินทร์มันก็ทำให้เธอเอนเอียงกลับมาที่ความตั้งใจเดิม“พี่รามนี่เวลาใจดีก็ดีอย่างกับอะไร พอถึงเวลาเด็ดขาดก็เด็ดขาดเป็นบ้าเลย”แต่เธอก็เข้าใจในสิ่งที่เขาบอก ความปลอดภัยย่อมมาเป็นที่หนึ่ง เขาคงจะคิดแบบนั้นถึงได้พูดเตือนสติเธออยู่นัย ๆ หญิงสาวถอนหายใจ ส่ายหน้าน้อย ๆ ให้ตนเองตั้งสติ ในขณะเดียวกันเสียงแจ้งเตือนจากมือถือก็ดังเข้ามา หญิงสาวปัดจอขึ้นลงไปมา แอพข่าวที่เธอเคยติดตั้งไว้แจ้งเตือนข่าวใหม่ล่าสุดขึ้นพร้อมกับพาดหัวข่าวว่า‘มะเร็งในสมองคร่าชีวิต คุณนิเวศ ดุจประการรัตนา ทายาทคนโตผู้สืบทอดตำแหน่งประธานบริษัทของครอบครัว ถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาล