All Chapters of You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ: Chapter 1 - Chapter 10

You are my everything ความรักของเขา...คือเธอนวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอนามปากกาผู้แต่ง : ปทุมวดีสำนักพิมพ์ : ปทุมวดีแนว : นิยายรัก โรมานซ์ตีพิมพ์เป็นหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2567ออกแบบรูปเล่ม : ปทุมวดีช่องทางการติดต่อนักเขียน :Page Massage in ReadAwrite : ปทุมวดีInstargram page : pratumv_adeeTwitter page : @pratumvadeewriFacebook page : นามปากกา ปทุมวดีLine : @6070fxri - Pratumvadee (บัญชีทางการเท่านั้น)ปกนอก : Laliไทโปอักษร : จินไทโปพิสูจน์อักษร : ปทุมวดีข้อบังคับทางกฎหมาย© นวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ ผู้แต่งขอสงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม มาตรา 15 ภายใต้บังคับมาตรา 9 มาตรา 10 และมาตรา 14 เจ้าของลิขสิทธิ์ย่อมมีสิทธิแต่ผู้เดียวคำเตือนนวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ เรื่องนี้เป็นนวนิยายที่อยู่ในเซ็ทความรักของเขา ซึ่งเรื่องแรกในเซ็ทคือ หวนคืนรัก (หัวใจดวงเดิม) เป็นเรื่องราวความรักของนายหัวรามินทร์ เพื่อนสนิทของปฐวีที่เค

ตอนที่ 2สงสัยณ ย่านเอกมัยที่คุ้นตาของเหล่าดารานักแสดง ดวงตาสวยมองไปรอบ ๆ บริเวณร้านสังสรรค์ร้านหนึ่ง บาร์แห่งนี้ถูกตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นโทนเทาดำทั้งตึก เป็นบาร์สำหรับคนที่ต้องการดื่มแต่ไม่เสียงดังมากนัก ผู้คนที่รู้จักต่างเรียกว่า ‘บาร์อินโทรเวิร์ด’“วันนี้ต้องมาถ่ายแบบที่บาร์นี้เหรอคะพี่พิ้งกี้”“ใช่ค่ะ เห็นเขาบอกว่าชุดคราวนี้ต้องใช้โลเคชั่นนี้นะคะ แต่พี่ว่ามันก็สวยดีนะน้องพราว น่าจะเป็นบาร์เปิดใหม่ได้ไม่นาน”“แหมพี่พิ้งกี้ รู้ขนาดนี้เชียวนะคะ”“แน่นอน แถวนี้พี่เซียน”พราววลินส่ายหน้ายิ้มน้อย ๆ ให้กับผู้จัดการของเธอ หญิงสาวมองไปรอบ ๆ อีกครั้งก่อนจะเดินตามพิ้งกี้เข้าไป เพราะเธอไม่เคยเข้าผับหรือบาร์อะไรพวกนี้เลย แต่พวกบาร์หรูก็อาจจะมีบ้าง แต่ก็ต้องเป็นโอกาสสำคัญ ๆ อย่างวันเกิดของเพื่อนสนิทหรือวันเกิดของหมอภูภูมิเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีแล้วแค่เวลาไปเที่ยวแบบปกติ เธอยังไม่มีเวลาได้ไป นับประสาอะไรกับการเที่ยวกลางคืนกันล่ะ ถึงสไตล์เธอจะเป็นแบบ Sexy Girl อย่างไร แต่นั่นก็แค่ภาพลักษณ์ภายนอกอยู่ดี ชีวิตจริงตอนเธออยู่คนเดียวก็ไม่ต่างจากยายเพิ้งผมฟูเท่าไรหรอกขาเรียวเดินเข้ามาภาย

ตอนที่ 4วันแต่งงาน“หน็อย หมอภูนะหมอภู หล่ออย่างเดียวแต่นิสัยแย่จริง ๆ เสียดายความหล่อมาก!”หลังจากที่สงบจิตสงบใจได้แล้ว พราววลินก็ขอตัวกลับโดยมีรามินทร์ขับรถตามมาส่งเธอทีหลัง และเธอก็ตัดสินใจโทรหาพิ้งกี้ทันทีที่ถึงคอนโดพร้อมกับเล่าทุกอย่างให้ผู้จัดการส่วนตัวฟังเท่านั้นแหละ พิ้งกี้ก็ก่นด่าหมอภูภูมิไฟแลบโดยที่พราววลินนั่งเงียบฟังอย่างเดียว แต่ปฏิกิริยาของพราววลินมันน่ากลัวเกินไป การที่พราววลินไม่โวยวาย ไม่พูดอะไรสักคำ ทั้ง ๆ ที่เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก ๆ นี่มันแปลกมากจริง ๆ“แล้วแบบนี้จะให้พี่เดินเรื่องยกเลิกงานแต่งงานเลยไหม? ดูท่าพยาบาลคนนั้นจะอยากเป็นตัวจริงของหมอภูมากเลยนะ ถ้ามันรักกันก็ปล่อยให้มันรักกันไปเถอะ เดี๋ยวเวรกรรมก็ตามทันพวกมันเอง ไม่พ่อแม่หมอภูก็ครอบครัวดุจประการรัตนานั่นแหละที่จะจัดการเอง”พิ้งกี้พยายามปลอบใจและไม่พูดชื่อของรุ้งแก้วตามที่พราววลินเคยบอกเอาไว้ แม้ว่าสิ่งที่นางบอกมันจะดูให้พราววลินยอมเหมือนนางเอกละครไปสักหน่อย แต่พราววลินเป็นคนสาธารณะ จะจัดการอะไรเอาสะใจตัวเองมันก็ยาก ผลกระทบบางอย่างมันจะตกมาอยู่ที่หญิงสาว แม้มันจะเล็กน้อยมากแต่ก็ถือว่ากระทบกับชื่อเสี

ตอนที่ 6หนังตะลุง“คลุมสักหน่อยเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่สบาย”รามินทร์นั่งลงข้าง ๆ เหมือนอย่างทุกครั้ง ในเวลาที่เธอเศร้า เขาจะอยู่ตรงนี้เสมอ“แต่ถ้าง่วง คุณก็ควรจะไปนอนในบ้าน ไม่ใช่ตรงนี้นะ”แต่ความอบอุ่นนั้นก็ไม่วายมีเสียงดุจากคนตัวกว่าตามมา พราววลินยิ้มน้อย ๆ ให้กับคนแก่ขี้บ่นข้าง ๆ ก่อนจะตอบกลับ “ใครบอกคุณคะว่าฉันง่วง?”“ก็ผมเห็นคุณนั่งหลับตาอยู่ นึกว่าง่วงนอน แล้วอีกอย่าง ที่นี่ไม่ได้มีแค่เราที่อยู่สองคนนะครับ ออกมานั่งคนเดียวแบบนี้มันไม่เหมาะ”“แต่คุณบอกว่าที่นี่ปลอดภัย เพราะงั้นฉันจะนั่ง จะนอนยังไงก็ต้องได้สิ”“ก็จริง ที่นี่ปลอดภัย แต่ถ้าไม่สบายขึ้นมามันจะแย่เอานะ”“แล้วคุณก็ไม่ได้ป้องกันตัวเองขนาดนั้นด้วย เกิดมีเสือสิงห์ที่ไหนเห็นเข้าก็คงจะไม่ดี”เขามองตรงไปที่ใบหน้าของเธอ ไม่กล้าแม้แต่จะมองอย่างอื่นที่ต่ำลงไป แต่พราววลินกลับรู้ความหมายของอีกฝ่าย เธอจึงได้ทีแกล้งเขาต่อ“แถวนี้ก็น่าจะมีนะ เสือสิงห์น่ะ”รามินทร์ขมวดคิ้วมอง ดวงตาสวยของหญิงสาวยังคงมองตรงมาที่เขา ทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าคนที่พราววลินหมายถึงคือตัวเขาเอง“ผมไม่ใช่เสือ ไม่ใช่สิงห์ ผมเป็นแค่แมวน้อยน่ารักต่างหาก”“แล้วแมวน้อยเป็นแมวจ

ตอนที่ 8สั่นไหวกรุงเทพมหานครพราววลินรีบสับเท้าเดินเข้ามาในโรงพยาบาลอย่างรีบร้อน โดยที่เธอไม่ได้สนใจคนรอบข้างที่กำลังมองดูหรือถ่ายคลิปเธออยู่เลยแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือ หลวงตาปราบปริญที่กำลังนอนให้น้ำเกลืออยู่ตอนนี้“แม่คะ พี”“พราว”บุษบาลุกขึ้นยืนและรีบเดินเข้าไปกอดลูกสาว สักครู่หนึ่งรามินทร์ก็เดินตามเข้ามาที่ทำแบบนี้ก็เพื่อไม่ให้เป็นจุดสังเกต เพราะดูจากท่าทางแล้ว ข่าวของเธอคงยังไม่ได้ซาไปมากนัก หากมีข่าวว่าเดินเข้าโรงพยาบาลมาพร้อมกับผู้ชายที่ไหน พราววลินจะถูกครหาจากคนนอกได้“คุณราม”“สวัสดีครับคุณน้า”“หลวงตาเป็นยังไงบ้างคะแม่”“ยังทรง ๆ ตัวอยู่ แม่ใจไม่ดีเลยพราว”“แม่ไม่ต้องกลัวนะคะ พราวจะหาหมอที่เก่งที่สุดมารักษาหลวงตาเองค่ะ”“แม่ขอโทษนะที่ทำให้ลูกลำบาก”“แม่ แม่ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกค่ะ เรื่องเจ็บเรื่องป่วย ยังไงเราทุกคนก็ต้องช่วยกันดูแลอยู่แล้ว”เธอกอดปลอบมารดาอีกครั้ง เวลานี้คนที่มีสติที่สุดในครอบครัวคงจะมี แค่พราววลินเท่านั้นหญิงสาวผละออกจากมารดา เธอเดินเข้าไปหาหลวงตาปราบปริญและยืนอยู่ในระยะที่เหมาะสม “หลวงตาคะ”เสียงของหลานสาวดังขึ้นข้างหู หลวงตาปราบปริญลื