You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ (จบแล้ว)

You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ

นวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ

นามปากกาผู้แต่ง : ปทุมวดี

สำนักพิมพ์ : ปทุมวดี

แนว : นิยายรัก โรมานซ์

ตีพิมพ์เป็นหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2567

ออกแบบรูปเล่ม : ปทุมวดี

ช่องทางการติดต่อนักเขียน :

Page Massage in R********e : ปทุมวดี

Instargram page : pratumv_adee

T*****r page : @pratumvadeewri

F******k page : นามปากกา ปทุมวดี

Line : @6070fxri  - Pratumvadee (บัญชีทางการเท่านั้น)

ปกนอก : Lali

ไทโปอักษร : จินไทโป

พิสูจน์อักษร : ปทุมวดี

ข้อบังคับทางกฎหมาย

© นวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ ผู้แต่งขอสงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม มาตรา 15 ภายใต้บังคับมาตรา 9 มาตรา 10 และมาตรา 14 เจ้าของลิขสิทธิ์ย่อมมีสิทธิแต่ผู้เดียว

คำเตือน

นวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ เรื่องนี้เป็นนวนิยายที่อยู่ในเซ็ทความรักของเขา ซึ่งเรื่องแรกในเซ็ทคือ หวนคืนรัก (หัวใจดวงเดิม) เป็นเรื่องราวความรักของนายหัวรามินทร์ เพื่อนสนิทของปฐวีที่เคยเกริ่นไว้นั่นเอง เนื้อหาภายในอาจมีการเอ่ยถึงสถานที่ต่าง ๆ ที่มีอยู่จริง และสถานที่ที่ไม่มีอยู่จริงเพื่ออรรถรสภายในเรื่อง ทั้งนี้ อาจมีคำพูดที่รุนแรง กิจกรรมทางเพศ หรือฉากที่รุนแรงอยู่ในเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์หรือฉากที่มีความรุนแรงทางด้านอารมณ์ ด้วยเหตุนี้ นักเขียนขอความกรุณาให้นักอ่านใช้วิจารณญาณในการอ่านเสพผลงานค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ปทุมวดี

บทนำ

ท่ามกลางความร้อนอบอ้าว ยานพาหนะแล่นผ่านไปมา ฝูงชนเดินกันควักไขว่ที่สถานีรถไฟฟ้า ทั้งนักเรียน นักศึกษาและคนทำงาน

..กรุงเทพมหานคร

            กองถ่ายในสตูดิโอพากันทำงานอย่างขยันขันแข็ง เพราะนางแบบให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี สมกับเป็นมืออาชีพ หญิงสาวสูงร้อยหกสิบแปด ผิวขาวอมชมพู ใบหน้าเฉี่ยวคมที่ยังมีเค้าโครงไทยดูมีเสน่ห์ไม่แพ้กับสไตล์นางแบบของแท้ เธอโพสท่าอย่างชำนาญ

ทำทีมงานกระตือรือร้นว่าวันนี้คงได้กลับบ้านไว

           

“ดีมากครับคุณพราว เหลือเซ็ทสุดท้ายที่ต้องถ่ายนะครับวันนี้”ตากล้องเงยหน้าขึ้นมองหน้าหญิงสาวที่เดินมาตรวจดูรูปของตนเอง “ได้ค่ะ”เธอยิ้มให้

            “น้องพราวขา รับงานละครอีกสักเรื่องดีไหมลูก ไม่เหนื่อยมากหรอกค่ะ แค่นี้กำลังดี”ผู้จัดการเดินเข้ามาหาคนจ้างในขณะที่เธอกำลังให้ทีมงานซับหน้าให้อยู่

            “แต่เดือนนี้พี่พจน์รับงานให้พราวไปสองงานแล้วนะคะ พราวมีธุรกิจที่ต้องดูแลด้วย ไม่อยากเหนื่อยมากค่ะพี่”

            “ว้ายตาย! น้องพราว! อย่าเรียกพี่พจน์สิลูก เรียกพิ้งกี้ค่ะลูกขา”พิ้งกี้ร้องวี้ดว้ายเมื่อได้ยิน

‘พราววลิน’ พูดถึงชื่อเก่าเก็บของนาง

“ขอโทษค่ะพี่พจน์ เอ๊ย! พี่พิ้งกี้”พราววลินยิ้มร่าพูดเล่นหัวเราะคิกคักกับผู้จัดการ

พราววลิน

อาชาภักดิ์ ดาวประดับค้างฟ้าไม่แพ้ จี จีรัณณ์ เธอเข้าวงการมายาตั้งแต่อายุสิบแปดปี โดยมีพิ้งกี้หรือพจน์ผ่านไปเจอในขณะที่เธอกำลังทำงานพาร์ทไทม์อยู่ที่ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมืองกรุง

ช่วงนั้นเป็นช่วงชีวิตของเด็กสาวธรรมดา ๆ ที่ต้องฝ่าฟันแสดงฝีมือ

แสดงความสามารถ เป็นทั้งตัวประกอบ เป็นทั้งนางแบบในงานต่าง ๆ จนจุดสูงสุดได้เป็นถึงนางร้ายและนางเอกมากฝีมือ พร้อมกันนั้นเธอยังเป็นลูกรักของนุชฤดีหรือใครก็ต่างเรียกว่า มาดามนุช เจ้าแม่วงการแฟชั่นโชว์

พร้อมกันนั้นความพยายามที่เป็นเลิศของเธอ ก็ยังทำให้เธอเป็นเจ้าของธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องสำอางแบรนด์ ‘พราว’ หรือตัวย่อว่า ‘PL’ ซึ่งกำลังโด่งดังอยู่ตอนนี้

ชีวิตดีจนผู้คนอิจฉา และจะอิจฉามากกว่านี้ เพราะเธอกำลังจะแต่งงานกับ ‘อาจารย์หมอภูภูมิ

ฉัตรเกล้า’ ที่ทั้งหน้าตาดี ฐานะดีและนิสัยดีราวกับเจ้าชาย

เจ้าหญิงและเจ้าชายคู่กันนั้นถูกแล้ว

            “แล้วสรุปว่าหนูจะรับงานอีกไหม พี่จะได้รีบคอนเฟิร์ม”

หลังจากที่ถ่ายงานเสร็จ ในขณะที่กำลังขับรถกลับนั้น พิ้งกี้ก็หันมาถามคนนั่ง

ข้าง ๆ ที่กำลังไล่เช็คโซเชียลอยู่ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่สายตาเจ้ากรรมของพราววลินก็ดันพบเข้ากับ ‘ข่าวธุรกิจของครอบครัวใหญ่ครอบครัวหนึ่ง’ ทำให้เธอไม่ได้ฟังในสิ่งที่ผู้จัดการได้เอ่ยออกมาเลยแม้แต่น้อย “น้องพราว?”หล่อนเรียก

“คะ?! อะไรนะคะ”

“เป็นอะไรน่ะลูก มีคนก่อดราม่าเหรอ”

“เปล่าค่ะ เมื่อกี้พี่พิ้งกี้ว่ายังไงนะคะ”มือเรียวกดปิดมือถือและปั้นหน้ายิ้ม แต่มันไม่ได้รอดพ้นสายตาของพิ้งกี้จึงทำให้ผู้จัดการเงียบไป ก่อนจะเอ่ยคำถามขึ้นมาอีกครั้ง

“พี่ถามว่าหนูจะไม่รับอีกจริง ๆ ใช่ไหม พี่จะได้แคน[1]”

“อืม..”

“ไม่เอาดีกว่าค่ะ คิวเต็ม”

            “โหย เสียดายอะ แต่ไม่เป็นไรค่ะลูก ไม่รับก็ไม่รับ แล้วนี่จะไปหาคุณหมอสุดที่รักต่อรึเปล่าเอ่ย พี่จะได้ไปส่ง”พิ้งกี้กล่าวด้วยความเสียดายแทน แต่ก็แทรกมาด้วยน้ำเสียงกระเซ้า

            ที่อารมณ์ของพิ้งกี้เปลี่ยนกลับไปกลับมาเช่นนี้ก็เป็นเพราะว่า ต่อให้พราวลินจะไม่รับงานละคร พรีเซนเตอร์ อีเว้นท์หรือเดินแบบเป็นปี ๆ ก็ไม่ได้ทำให้เงินของพราววลินลดลงได้ เพราะหญิงสาวเป็นคนทำมาเท่าไรก็เก็บเสมอ และจัดสรรปันส่วนได้เป็นอย่างดี ทั้งเงินเก็บส่วนตัว เงินสำรองยามฉุกเฉิน เงินในส่วนใช้จ่ายค่าต่าง ๆ และเงินลงทุน เพราะแบบนี้จึงทำให้ภาพลักษณ์ของหญิงสาวดูเพอร์เฟคมาเสมอไม่เคยเปลี่ยน ทำให้รุ่นน้องกว่าครึ่งค่อนในวงการมายายึดถือเธอเป็นแบบอย่างในการจัดการเงินในกระเป๋าตนเอง

“แหม รู้ใจจังเลยค่ะ วันนี้พี่ภูอยู่เวรด้วย เดี๋ยวพราวซื้อข้าวไปให้ด้วยดีกว่า”

“ได้เลย จัดไปค่ะคุณน้อง”

            สาวเจ้าก้าวเท้าลงจากรถพร้อมกับถุงผ้าใส่อาหาร มือเรียวยกมือขยับแว่นดำเล็กน้อย ผมยาวสลวยลอนใหญ่ปลิวไสวเบา คอระหงเชิดใบหน้าตรง อกผายไหล่ผึ่งสมส่วน รองเท้าส้นเข็มสีแดงจรดลงบนพื้นทีละก้าว การเดินสมกับเป็นมีอาชีพ

            ผู้คนที่เธอเดินผ่านมองเหมือนคุ้นตา คนจำได้ก็หันไปมองโปสเตอร์โฆษณาของโรงพยาบาลสลับกับตัวจริง แต่ก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปขอถ่ายรูปด้วย เพราะคิดว่า หญิงสาวคงมีธุระที่ต้องจัดการเป็นส่วนตัว

            “สวัสดีค่ะ”

           

เสียงของหญิงสาวดังขึ้นที่เคาท์เตอร์หน้าแผนกตรวจโรคเฉพาะทางของโรงพยาบาลเอกชน รองหัวหน้าพยาบาลประจำเคาท์เตอร์เงยหน้าขึ้นมอง จากแววตาที่ยังเนือย ๆ เพราะความเหนื่อยล้าจากการเข้าเวรอยู่ก็ตาลุกวาวรีบลุกขึ้นยืนทันที

           

“คุณพราววลิน!”เสียงตกใจปนดีใจของรองหัวหน้าพยาบาลสาวทำให้พราววลินยิ้มให้ทันควันปนกับเลิกคิ้วแปลกใจพร้อมกับถอดแว่นตากันแดดออก

“เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะ”เธอถาม

            “คุณพราววลินจริง ๆ ด้วย”

            “เรียกพราวก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกเต็มยศขนาดนั้นหรอก”

            “โอ๊ย! ทำตัวไม่ถูกเลยค่ะ คือ..คือ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ”

“ได้ค่ะ มาถ่ายได้เลย”แม้จะนิ่งค้างไป แต่ก็เอ่ยอนุญาต รองหัวหน้าพยาบาลสาวจึงรีบวิ่งออกมาหาคนที่โดนขอถ่ายรูป พอถ่ายเสร็จก็นึกขึ้นได้ว่า พราววลินคงมีธุระกับอาจารย์หมอของตน “คุณพราวมาหาอาจารย์ภูใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ พี่ภูอยู่หรือเปล่าคะ พอดีพราวเอาข้าวเย็นมาให้”

“อยู่ค่ะอยู่ แหม วันนี้โชคดีจริง ๆ ค่ะ ที่ได้เจอคุณพราวตัวเป็น ๆ ตอนที่คุณพราวมา อุ้ยคลาดกับคุณพราวตลอดเลย อุ้ยน่ะชอบคุณพราวม๊ากมากเลยค่ะ อ้อ! ละครที่คุณพราวเล่นไป อุ้ยดูแล้ว สนุกมากเลยนะคะ เล่นได้ร้ายสะใจอีช้อยมาก เอ...ว่าแต่เมื่อไรคุณพราวจะรับงานละครอีกเหรอคะ”ว่าไปก็พาคนที่ตนชื่นชอบเดินไปที่ห้องของอาจารย์หมอภูภูมิ

            “พราวยังไม่ค่อยมีเวลาเลยค่ะ แต่พอแต่งงานก็ไม่น่าจะได้ทำงานตรงนี้ต่อแล้ว...เอ่อ แต่ว่าพราวลืมซื้อขนมมาฝากพวกพี่ ๆ เลย ขอโทษนะคะ ไว้วันหน้าพราวจะซื้อมาฝาก แล้วก็ขอบคุณที่เดินมาส่งนะคะ”พราววลินยิ้มสดใสและก้มหัวให้เล็กน้อยเป็นการขอบคุณ

ทำให้คนตรงหน้ารู้สึกประทับใจในตัวของคนที่เจ้าหล่อนมองเป็นไอดอลคนนี้มากขึ้น

แต่เมื่อมาถึงจนรองหัวหน้าพยาบาลสาวลาลับสายตาไป ยังไม่ทันที่พราววลินจะได้เคาะประตูห้องตรวจ บานประตูก็ถูกเปิดออกมาเสียก่อน ทำให้พราววลินชะงักมือและมองคนที่กำลังจะเดินออกมา และผู้หญิงคนนี้ก็ ‘เป็นคนที่เธอรู้จักดี’

‘รุ้งแก้ว ดุจประการรัตนา’

‘น้องสาวคนละแม่’ หรือ ‘ลูกเมียน้อย...ของพ่อเธอ’

“พี่พราว”

“ใครเป็นพี่เธอ”

พราววลินสวนกลับแทบจะทันที สายตาของเธอเปลี่ยนไปจากที่เป็นมิตรกลับมีแต่ความเย็นชาให้กับหญิงสาวตรงหน้า ทำให้รุ้งแก้วหน้าถอดสี แต่ก็กลับมายิ้มให้พี่สาวต่างแม่เหมือนไม่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่

“คุณพราวมาหาอาจารย์เหรอคะ เชิญเลยค่ะ อาจารย์อยู่ด้านใน”น้องสาวต่างแม่ปรับสรรพนามการเรียกให้เป็น ‘ปกติ’ อย่างทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ซึ่งมันเป็นสิ่งเดียวที่

พราววลินพึงพอใจมากที่สุดเท่าที่รุ้งแก้วจะทำได้ เพราะตั้งแต่เกิดมาจนจำความได้ พราววลินเป็นพี่สาวคนโตของบ้านดุจประการรัตนาและบ้านอาชาภักดิ์ หญิงสาวคนสวยนั้น เมื่ออยู่กับน้อง ๆ เธอจะมีนิสัยอ่อนโยนและเป็นพี่สาวที่รักน้อง ๆ ของตนเองทุกคน แต่คนที่พราววลินไม่เคยพึงพอใจเลยก็คือรุ้งแก้ว เหตุผลก็มีอยู่เพียงข้อเดียวเท่านั้นนั่นก็คือ

รุ้งแก้วเป็นลูกเมียน้อย...ผู้หญิงที่มาแย่งพ่อของหญิงสาวไป

พราววลินไม่เคยภูมิใจและพึงพอใจอะไรในตัวของรุ้งแก้วแม้แต่น้อย

ไม่ว่ารุ้งแก้วจะทำดีแค่ไหนก็ตาม

แต่การปรับสรรพนามและน้ำเสียงของรุ้งแก้วในคราวนี้ มันทำให้ความรู้สึกเอะใจบางอย่างของพราววลินเริ่มทำงาน แม้ว่านี่จะเป็นอาชีพและหน้าที่ที่รุ้งแก้วต้องกระทำก็ตาม

แต่มารดาของผู้หญิงคนนี้เป็นเมียน้อยพ่อของเธอ ทั้งพ่อของเธอและแม่ของรุ้งแก้วทำให้คำว่าครอบครัวของเธอและน้องชายอีกสองคนต้องพังพินาศไปต่อหน้าต่อตา ต่อให้เป็นคนละคน แต่สันดานเมียน้อยมันต้องตกมาถึงลูกบ้างล่ะ

‘พอ ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องเก่านะพราว’

แต่ด้านดีก็ทำให้พราววลินถอนหายใจออกมา หญิงสาวคนสวยปรับสีหน้าให้เป็นปกติและเดินผ่านน้องสาวต่างแม่เข้าไปหาคนรักที่กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่

เธอทำราวกับว่า รุ้งแก้วเป็นอากาศธาตุไปเสียอย่างนั้น

“พี่ภูคะ พราวเอาข้าวเย็นมาให้ นี่! ของโปรดของที่รักทั้งนั้นเลย”

“พราว!”

“ขอบคุณนะคะที่รัก รู้ใจพี่ที่สุด”อาจารย์หมอกลับมามีรอยยิ้มบนใบหน้าอีกครั้งเมื่อได้เห็นว่าคนรักเดินทางมาหาถึงที่ ชายหนุ่มสูงร้อยแปดสิบห้า ลุคสมาร์ท ผิวขาวใยบัว ใบหน้ามนราวพระเอกลิเกแต่ก็มีความตี๋เพราะมีเชื้อจีน ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานพร้อมกับเดินเข้ามาหอมแก้มของหญิงสาวคนรัก ทำให้พราววลินรีบตีเขาเบา ๆ ด้วยความเขิน

“พี่ภู! เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอกค่ะ”

“ไม่มีใครเห็นหรอกครับที่รัก”

“เออ! วันหยุดนี้เราไปดูแบบการ์ดงานแต่งงานกันดีไหม”เขาว่าก่อนดึงเก้าอี้ให้

พราววลินนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตน “ขอบคุณค่ะ อืม..ก็ได้นะคะ แต่พราวอาจจะต้องไปไหว้หลวงตาก่อน พี่ภูจะไปกับพราวไหมคะ”พูดถึง ‘หลวงตาปราบปริญ’ ผู้มีศักดิ์เป็นคุณตาแท้ ๆ ของเธอ

“ไปสิ พี่จำได้ว่าไม่ได้ไปหาท่านมานานแล้ว ถือโอกาสนิมนต์ท่านด้วยเลย”

....

ตะวันรุ่งยามเช้าที่วัดใกล้กับริมฝั่งแม่น้ำสายใหญ่ ชาวบ้านระแวกวัดเดินเข้าออกทำบุญกันเป็นประจำ นักท่องเที่ยวเดินขึ้นที่ท่าน้ำฝั่งท่าเรือจ้าง เพื่อมาชมความงามของวัดวาอารามและมาทำกิจกรรมกับครอบครัวที่ชุมชนแหล่งรวมความรู้และวัฒนธรรม

“พี่ไข่นุ้ย ถือดี ๆ สิพี่ เดี๋ยวนายหัวเขาก็ว่าเอาหรอก”เสียงหญิงสาวอายุยี่สิบแปดบอกกับคนอายุมากกว่าสองปีเป็นภาษาใต้ ในมือของ ‘ไข่นุ้ย’ และหญิงสาวถือสังฆทานเต็มทั้งสองข้าง ตัวเดินโยกเยกไปมาเพราะความหนักจากของในมือ

“เออ รู้แล้วน่า แล้วนายหัวอยู่ไหน”ไข่นุ้ยมองหาเจ้านาย

“น่าจะอยู่กับพระท่านข้างในนะพี่ เราเข้าไปกันก่อนเถอะ ค่อยไปเดินหาทีหลัง”

สองลูกจ้างพยักหน้าให้กันพร้อมเดินเข้าไปหาเจ้านายซึ่งเดินเข้าไปในวัดก่อนหน้านั้น พอเดินเข้าไปแล้วก็พบว่า นายหัวลูกครึ่งของตนกำลังพูดคุยอยู่กับเจ้าอาวาสอยู่ที่ศาลาการเปรียญ

ชายร่างสูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตร อายุสามสิบแปดปี หน้าคมลูกครึ่งไทย-สเปน

หุ่นดีสมส่วน ผิวแทนแต่ไม่มากนัก อกผายไหล่ผึ่งบุคลิกดี ดูรู้ว่าผ่านการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี และกิริยาท่าทางก็เข้ากับทรงผมปอมปาร์ดัวและการแต่งกาย เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนพร้อมกางเกงยีนส์สีเข้มและรองเท้าคัทชูหนังสีน้ำตาลเข้มราคาแพง

“ปีนี้แม่ไม่ได้มา ก็เลยฝากผมมาทำบุญแทนครับหลวงตา”เขากล่าวกับเจ้าอาวาสวัดหรือหลวงตาปราบปริญ ผู้ซึ่งในอดีตเป็นเพื่อนรักคุณตาของเขาที่เสียชีวิตไปแล้วกว่าสิบปี

“อนุโมทนาบุญกับโยมแม่ด้วยนะ ว่าแต่โยม ๆ เป็นอย่างไรกันบ้างล่ะนี่ อยู่สบายดีกันทุกคนไหม”เสียงแหบแก่ของเจ้าอาวาสสิริอายุแปดสิบแปดปีเอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบของครอบครัวที่คุ้นเคยกันมานาน

“ทุกคนสบายดีครับหลวงตา พ่อกับแม่ไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าที่สเปน ตอนนี้ยังไม่กลับเลยครับ สงสัยจะอยู่ยาว ส่วนยายปัทท์ตอนนี้ใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วล่ะครับ”กล่าวถึงน้องสาวเพียงคนเดียว ผู้ซึ่งเป็นลูกหลงของบิดาและมารดา

‘ปัทท์’ หรือ ‘ปัญณพร อันตานิดา’ เด็กสาวอายุสิบแปดปีบริบูรณ์ ปัญณพรเป็นลูกหลงของ ‘อันโตนิโอ’ และ ‘นิรดา’ ซึ่งตอนนี้ทั้งคู่อายุเข้าเลขหกแล้ว

บิดาชาวสเปนและมารดาชาวไทยมีเขาตั้งแต่อายุยี่สิบห้าปี ทั้งสองคนพยายามที่จะมีลูกอีกคนมาตลอด เพราะอยากให้ลูกชายได้มีน้องชายหรือน้องสาวสักคน แต่มันก็ไม่สำเร็จ จนกระทั่งทั้งคู่อายุสี่สิบห้าปี ความพยายามนั้นก็ประสบผลสำเร็จได้ลูกสาวตัวน้อย ๆ ออกมาให้ชื่นใจ แต่กว่าจะมีได้ ลูกชายคนโตก็อายุไปกว่ายี่สิบปีแล้ว แทนที่จะโตไล่เลี่ยกัน

กลับกลายเป็นว่า ลูกชายต้องมาเลี้ยงน้องสาวที่แทบจะเป็นลูกแทน

“นายหัวครับ สังฆทานครับ”ไข่นุ้ยและ ‘หนูเล็ก’ ค่อย ๆ เดินเข่าเข้ามาอย่างสำรวมและดันของทำบุญเข้ามาให้กับผู้เป็นเจ้านาย หลังจากนั้นเจ้าอาวาสก็ได้กระทำการประกอบกิจการกุศลให้กับ ‘นายหัวอดิศร’ ผู้เป็นตาของ ‘นายหัวรามินทร์ อันตานิดา’ หรือ

‘นายหัวราม’

“หลวงตาคะ”แต่ทันทีที่กล่าวอาราธนาจบ ญาติโยมชายหญิงคู่หนึ่งก็พากันเข้ามาหาท่าน เสียงหญิงสาวเอ่ยเรียกหลวงตาปราบปริญด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า ทำให้หนูเล็กหันไปมองคนมาใหม่และใช้มือแตะสะกิดไข่นุ้ยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จนรามินทร์หันไปมองลูกน้องของตน

“อะไรของแกยายหนูเล็ก”ไข่นุ้ยถาม “ดาราพี่ ดารา!”กระซิบตอบด้วยความตื่นเต้น

“เจริญพรโยมพราว โยมหมอภู”หลวงตายิ้มให้

นายหัวรามินทร์ยังคงมองค้างอยู่ที่คนมาใหม่ครู่หนึ่งก่อนจะตั้งสติได้ว่าที่นี่ คือ

วัดวาอารามก็สะบัดหัวเล็กน้อย แต่การกระทำของเขาก็สามารถดึงความสนใจจากพราววลินไปได้มาก หญิงสาวและชายหนุ่มมองหน้ากันอยู่สักพักก็หันกลับมาหาเจ้าอาวาสเช่นเดิม

ส่วนนายหัวรามินทร์ก็ลากลับออกไปเพราะมีธุระต้องไปคุยกับหุ้นส่วนต่อ

ผู้ชายคนนี้หน้าคุ้นจัง กลับกันพราววลินก็มีอะไรในใจ เธอคิดและพยายามนึกว่าเคยเจอที่ไหนแต่ก็โดนภูภูมิสะกิดเรียกสติให้กลับไปมองคนที่ตนมาเยี่ยม

[1] แคนเซิล (ยกเลิก)