All Chapters of The Billionaire's Marriage Deal: Chapter 91 - Chapter 100

Hindi ako natulog. Hindi dahil sa takot—kundi dahil malinaw na malinaw ang isip ko. May mga gabing ang pagod ay hindi antok ang dala, kundi linaw. At sa liwanag ng madaling-araw, alam ko na kung ano ang susunod kong gagawin. Sa conference room ng legal floor, mag-isa akong umupo. Walang executive assistant. Walang security. Walang Miguel. At iyon ang punto. Sa mesa sa harap ko ay nakalatag ang mga file na matagal ko nang hawak pero piniling huwag galawin. Mga pangalan na protektado ko noon. Mga galaw na alam kong sisira sa tahimik na balanse ng industriya. “Kung gagawin ko ’to,” bulong ko sa sarili ko, “may masasaktan na hindi na makakabangon.” Ngunit may mas malala pa roon—ang hindi paggawa ng kahit ano. Tumunog ang intercom. “Ms. Alvarado,” sabi ng legal counsel ko. “Confirmed na. May internal breach. Senior level.” Hindi ako nagulat. “Pangalan,” sagot ko, diretso. Sandaling katahimikan. “Catherine Vale.” Parang may malamig na hangin na dumaan sa dibdib ko. Si Cather

Tatlong buwan. Iyon ang lumipas mula nang huli silang mag-usap nang hindi kailangan ng dahilan. Hindi ito iyong uri ng distansyang puno ng galit. Hindi rin ito iyong romantikong pananahimik na umaasang may babalikan. Ito ay katahimikang praktikal—parang dalawang taong parehong alam na kung magpapatuloy sila sa parehong ritmo, pareho silang mawawala. Si Lea ay nagbago ng iskedyul. Mas kaunting public appearances. Mas kaunting interviews. Mas maraming closed-door decisions. Hindi dahil humina siya—kundi dahil natutunan niyang hindi lahat ng laban ay kailangang may audience. Ang kumpanya ay mas tahimik ngayon. Mas maingat. Mas disiplinado. Ang mga sugat ay hindi na lantad, pero ramdam pa rin sa ilalim ng balat. At si Miguel— Hindi na siya bumalik agad. Lumipad siya. Nagtrabaho bilang consultant, hindi bilang strategist na nasa sentro ng kapangyarihan. Sa unang pagkakataon, wala siyang hawak na board vote, walang pangalan sa headlines. At doon niya naramdaman kung gaano

Tatlong buwan matapos ang katahimikan, ang mundo ay tila nag-ikot nang walang pahinga. Hindi na sila pareho ng dati, at ramdam iyon sa bawat galaw. Si Lea ay nasa kanyang office, nakaharap sa mga reports ng kumpanya. Tahimik ang paligid, pero alam niya na may paparating na unos—hindi lang sa negosyo, kundi sa relasyon nila ni Miguel. Tumunog ang phone. Miguel: May emergency meeting sa headquarters. 2 hours. Walang delay. Tumango siya, bagama’t alam niyang hindi niya ito makakalimutan. Hindi ito ordinaryong meeting. Ito ay tungkol sa isang client—isang malaking merger na puwede ring sirain ang reputasyon nila kung hindi maayos ang galaw. Sa parking lot, nagkita sila sa unang pagkakataon sa tatlong linggo. Hindi magkadikit. Hindi rin nagkatinginan. Ngunit parehong alam nilang may tensyon na hindi na mapapahupa sa simpleng “good morning.” “Ready ka?” tanong ni Miguel, diretso. “Always,” sagot niya. Hindi siya nagbiro. Hindi siya naglagay ng pabalat. Ito ay trabaho. At ngayo

Tatlong linggo matapos ang kanilang tahimik na breakthrough, ramdam na ramdam ni Lea ang bigat ng mundo sa kanyang balikat. Ang kumpanya ay patuloy sa paglaki, ngunit mas komplikado ang mga proyekto. May bagong client na demanding at may istriktong deadline. At sa unang pagkakataon, ramdam niya na hindi siya puwede umasa kay Miguel sa lahat. Hindi dahil ayaw niyang tumulong siya—kundi dahil parehong kailangan nilang hawakan ang sariling hangganan. “Lea,” sabi ni Miguel sa isang quick call habang nasa elevator siya, “may bagong request ang client. Kailangang ma-revise ang entire presentation sa loob ng tatlong oras.” Tumango siya kahit alam niyang hindi niya iyon mapapansin sa screen niya. “Understood. I’ll handle it.” “Hindi iisa ang labang ito,” sagot niya, mababa ang boses. “Kunin natin ang pinakamabilis na paraan, at sabay nating ayusin ang final draft.” Tahimik na nag-click ang elevator door. Ramdam ni Lea ang bigat ng presensya ni Miguel—kahit wala siya sa tabi niya. Pagpa

Ang lungsod ay tahimik, ngunit sa loob ng office, ramdam ang tensyon. Ang client issue ay nalutas na, ngunit may bagong email mula sa board—isang internal audit na may malaking stakes. Hindi maliit, hindi madali. Lea ay nakaupo sa desk niya, hawak ang cup ng kape, sinusuri ang bawat detalye ng report. Ramdam niya ang bigat sa dibdib, hindi dahil sa trabaho, kundi dahil sa presensya ni Miguel sa kabilang dulo ng office. Hindi siya lumapit, hindi rin siya nagsalita. Ngunit ramdam niya ang focus nito—hindi sa kanya, kundi sa kanya kasabay ng focus sa trabaho. “Lea,” sabi ni Miguel, malapit sa kanya ngunit may maliit na espasyo, “gusto kong maging honest. Hindi tungkol sa work, hindi tungkol sa kumpanya… tungkol sa atin.” Tumigil siya sa ginagawa niya, huminga nang malalim. “Okay,” sabi niya sa wakas. “Makikinig ako.” Ngumiti siya nang bahagya—hindi malaki, hindi pilit, totoo lang. “Tatlong buwan na tayo sa ganitong… rhythm,” bulong niya. “Hindi tayo nagmadali, hindi rin tayo nagk