Hindi ako sanay sa ganitong presensya sa gabi. Ang lungsod ay kumikislap sa labas, ngunit sa loob ng condo, ang katahimikan ay mabigat—isang tension na parehong nakakaakit at nakakatakot. Si Miguel ay nakatayo sa tabi ko, tahimik, nakatingin sa akin sa paraan na ramdam mo agad—hindi lang simpleng interest, kundi intensity. Controlled, dark, at may bahagyang panganib sa bawat paghinga niya. “Lea,” bulong niya, mababa, halos pabulong lang, “alam mo ba kung gaano katindi ang epekto ng bawat kilos mo sa akin?” Tumango ako, hindi maalis ang tingin sa kanya. “Hindi ko rin alam. Pero ramdam ko.” Ngumiti siya, controlled, at unti-unting lumapit. Hindi niya ako hinawakan agad—hindi pa. Ngunit bawat hakbang niya ay parang humahawak sa paligid ko, sa hangin, sa silid. “Hindi ko gagawin ito basta-basta,” sabi niya, mababa at mabigat, “hindi dahil gusto kong kontrolin ka. Kundi dahil… kailangan kong siguraduhin na wala sa paligid na makakasakit sa’yo.” Ang bawat salita niya ay may hawak na
最終更新日 : 2026-01-29 続きを読む