เย็นวันนั้นผมกลับถึงบ้านเร็วกว่าปกติ พนักงานบัญชีกับแม่บ้านกลับไปแล้ว ส่วนน้องชายผมบอกว่าวันนี้จะนอนที่ไซต์งานเพราะอยากเร่งงานให้เสร็จเร็วขึ้น ทำให้บ้านเงียบ มีเพียงแสงสีส้มจากโคมหน้าบ้านที่เปิดรอไว้ ผมยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงรถของฝ้ายเลี้ยวเข้ามา เสียงเครื่องยนต์คันเดิม เสียงที่ผมจำได้แม่นยำกว่าที่คิดผมออกไปรอรับก่อนที่เธอจะดับเครื่องด้วยซ้ำ ไม่ใช่เพราะรีบ แต่เพราะไม่อยากอยู่คนเดียวกับความคิดตัวเองนานเกินไป ฝ้ายลงจากรถพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเล็ก เธอยิ้มทันทีที่เห็นผม รอยยิ้มแบบที่ไม่ต้องระวัง ไม่ต้องเผื่อใจ เหมือนเธอไม่เคยสงสัยเลยว่าที่ตรงนี้จะเปลี่ยนไปผมรับกระเป๋ามาจากมือเธอ ถามคำถามเดิม ๆ ที่ถามกันทุกครั้งว่าเหนื่อยไหม ทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ฝ้ายตอบว่าเหนื่อยนิดหน่อย แต่ดีใจที่ได้กลับมา คำว่า “กลับมา” ทำให้ผมรู้สึกแปลก เหมือนมีอะไรบางอย่างในตัวผมไม่สมควรอยู่ในประโยคนั้นเธอเดินเข้าบ้านเหมือนคนที่ไม่เคยจากไป บ้านยังเป็นบ้านหลังเดิม แต่ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองยังเป็นคนเดิมหรือเปล่า ฝ้ายมองผมแล้วบอกว่าผมดูเหนื่อย ผมตอบไปตามสคริปต์ที่ใช้ประจำ ว่าเป็นเรื่องงาน เดี๋ยวก็หาย เ
Last Updated : 2026-01-21
LOGIN
