All Chapters of เธอที่เขาไม่โปรด: Chapter 21 - Chapter 30

โรสรินยังคงยืนคุยอยู่กับชายหนุ่มที่ขับรถมาส่งถึงหน้าบ้าน โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคมคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่พวกเขาทั้งสองด้วยแววตาไม่พอใจมังกรอุตส่าห์รีบกลับมาหลังจากรู้ตัวว่ามีข่าวเท็จและภาพหลุดของเขากับพลอยปภัส ทั้งที่ความจริงพวกเขาแค่มีงานต้องทำร่วมกันเท่านั้นแล้วสิ่งแรกที่มังกรนึกถึงเลยคือโรสริน ชายหนุ่มตั้งใจจะรีบกลับมาอธิบายความจริงให้เธอฟัง แต่สุดท้ายกลับต้องมาเห็นภาพน่าหงุดหงิดแทนโรสรินไม่เคยใส่ใจหรือเสียใจเรื่องของเขาเลย เธอยังมีอารมณ์ไปยืนส่งยิ้มให้ชายอื่นได้อย่างหน้าชื่นบาน สิ่งที่มังกรคิดไว้ไม่ผิดมือขวาของบิดาเขาก็คือมีเป้าหมายใหม่ของโรสรินนั่นเอง… ปากก็บอกรักแต่แท้จริงโรสรินแค่ต้องการจะจับผู้ชายรวยๆ สักคนเท่านั้นแหละเจ้าของใบหน้าหวานซึ่งขณะนี้เต็มไปด้วยความหวั่นวิตก ค่อยๆ เปิดประตูห้องเข้ามาในห้องนอน โรสรินคิดไม่ออกจริงๆ ว่าควรจะไปทางไหน ลำพังแค่เธอคนเดียวไม่มีปัญหา ทว่าตอนนี้มันไม่ใช่ ในท้องเธอกลับมีอีกชีวิตหนึ่งซุกซ่อนอยู่“หายคันขึ้นมาบ้างไหมละ พอฉันไม่อยู่ก็ออกไปลอยหน้าลอยตากับชู้เลยนะ” เพราะใช้อารมณ์เป็นที่ตั้ง มังกรจึงพูดแบบนั้นออกไปโดยไม่ยั้งคิด“ คุณมังกร!

หญิงสาวหอบเอาหัวใจอันแสนบอบช้ำพร้อมกับลูกในท้อง ขึ้นรถโดยสารประจำทางจากกรุงเทพฯ ข้ามมาไกลหลายจังหวัดเป็นระยะทางมากกว่าสี่ร้อยกิโลเมตร เพื่อมาลงยังจุดหมายปลายทางซึ่งก็คือ ‘จังหวัดพิจิตร’เป็นที่ที่เธอตัดสินใจเอาชีวิตมาตายเอาดาบหน้า แท้จริงแล้วโรสรินเป็นคนพิจิตรตั้งแต่กำเนิด ทั้งป้าและมารดาของเธอต่างก็เกิดที่นี่ หญิงสาวเลยคิดว่ามันน่าจะเหมาะแก่การเริ่มตั้นใหม่กันสองคนกับลูกน้อย“ขอโทษนะคะป้า แถวนี้พอจะมีห้องเช่าไหมคะ”และสิ่งแรกที่โรสรินต้องหาเลยคือที่ซุกหัวนอน ถึงจะเป็นจังหวัดบ้านเกิดจริงแต่เธอก็ไม่เคยได้มาสัมผัสหรือมาเยือนเลยสักครั้งตั้งแต่จากไป ส่วนบ้านของตัวเองจริงๆ ตอนนี้ก็ไม่มีสักหลังตอนเด็กๆ ป้าเคยเล่าให้ฟังว่าแม่ของเธอได้เอาที่เอาทางที่มีไปขายใช้หนี้พนันหมดแล้ว “ลองเดินเข้าไปถามคนในตลาดอีกนิดนะนังหนู ป้าเคยได้ยินว่าข้างในมีคนปล่อยเช่า”“ขอบคุณค่ะป้า” โรสรินเดินข้ามาเรื่อยๆ ตามที่ป้าคนเมื่อครู่บอก ที่นี่คือ ‘อำเภอบางมูลนาก’ เป็นหนึ่งในสิบสองอำเภอของจังหวัดพิจิตร โรสรินเลือกที่จะฝากชีวิตเอาไว้ที่อำเภอนี้ก็เพราะมีแหล่งอำนวยความสะดวกครบครัน ใกล้ทั้งโรงพยาบาล โรงเรียน ตลาด หรือแม้

ห้องอาหารวันนี้ครึกครื้นแตกต่างไปจากทุกวัน ทุกคนดูมีความสุขเนื่องจากเร็วๆ นี้กำลังจะมีงานมงคลของเพชรเกิดขึ้นในไม่ช้า รวมทั้งจะมีเด็กตัวน้อยๆ ออกมาให้พวกผู้ใหญ่ได้ชื่นชมเหลือแต่มังกรที่ครุ่นคิดเรื่องราวอยู่ในหัวคนเดียวเงียบๆ โดยไม่สนใจฟังเสียงสนทนารอบข้าง พอของหวานถูกนำมาเสิร์ฟคำแรกที่ตักเข้าปาก ก็ทำให้ชายหนุ่มคิดถึงหน้าหวานของใครบางคนขึ้นมาไอศกรีมกะทิยังถูกตักกินอยู่เรื่อยๆ เพราะรสชาติของมันคุ้นปากจนมังกรต้องหันไปถามป้าสายบัว“ป้าบัวครับไปซื้อไอติมนี่มาจากไหน” กลายเป็นว่าทุกคนที่โต๊ะอาหารต่างหันมาให้ความสนใจกับคำถามของมังกรไปด้วย เพราะรสชาติของไอศกรีมนั้นดีมากจริงๆ“เอ่ออ คือว่าโรสทำทิ้งไว้น่ะค่ะ หลายกล่องเชียวป้าก็พึ่งเห็นวันนี้เลยรองเอามาขึ้นโต๊ะดู”คำตอบของป้าสายบัวทำให้มังกรฉุกคิดถึงคำขอครั้งหนึ่งของตัวเองได้ โรสริรทำตามที่เขาขอไว้ทุกอย่างจริงๆ แต่ตอนนี้เธอไม่อยู่ให้เขาขออะไรได้อีกแล้ว“ครับ” น้ำเสียงคนถามเบาลงคลายกำลังผิดหวัง“นั่นสิผมว่าจะถาม ตั้งแต่มาถึงผมยังไม่เห็นคุณโรสเลย”คุณหญิงปรานีรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดี คุณหิรัญเห็นจึงต้องเป็นฝ่ายตอบแทน

ช่วงสายของวันโรสรินหอบหิ้วเอาวัตถุดิบที่ซื้อมาจากตลาดสำหรับเตรียมทำขนมในวันพรุ่งนี้ เดินอุ้ยอ้ายเข้ามาในซอยบ้านอย่างเคยทว่ายังไม่ทันเดินไปถึงประตูรั้วก็เป็นอันต้องหยุดชะงัก หน้าบ้านของเธอตอนนี้มีชายหนุ่มร่างสูงโปรงที่โรสรินคุ้นหน้าเป็นอย่างดี กำลังยืนชะเง้อคอเหมือนมองหาอะไรอยู่ซึ่งเป็นคนที่โรสรินคิดว่าไม่ควรเจอมากที่สุดในชาตินี้ ชายหนุ่มคนนั้นทำให้เธอหวาดหวั่นจนมือไม้ทั้งสองข้างสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวจับใจ สุดท้ายข้าวของในมือที่ถือมาก็ร่วงหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น“โรส! โรสริน” ร่างบางเตรียมจะหันหลังหนีแล้วเดินกลับไปยังทิศทางเดิม ก็เป็นอันต้องหยุดชะงักยืนขาแข็งทื่อแทน เพราะคนใจร้ายคว้าตัวเธอไว้แล้วดึงเข้าไปกอดอย่างหน้าด้านๆ“นี่! ปล่อนนะ!”อ้อมกอดอุ่นจากด้านหลังกักกั้นโรสรินไว้ไม่ให้เธอหนีไปไหนได้ มังกรมาที่นี่ทำไม? เขาต้องการอะไรจากเธอ? ความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นภายในหัวใจดวงน้อยๆ“โรสรู้ไหมว่าตลอดหลายเดือนพี่ตามหาโรสไม่หยุดเลยนะ ทำไมถึงไม่บอกพี่ว่าเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน”อะไรนะ? โรสรินฟังไม่ผิดใช่ไหม มังกรกำลังแทนตัวเองว่า ‘พี่’ กับเธองั้นเหรอ เขาจะทำแบบนี้ไปทำไมในเมื่อเธอไม่ต้องก

มังกรนอนไม่หลับไม่ได้นอนแทบทั้งคืน เพราะไม่คิดว่าระเบียงริมน้ำในตอนดึกจะหนาวเหน็บถึงเพียงนี้ ทั้งที่เขานอนอยู่ภายใต้หลังคาหยดน้ำค้างไม่ได้กระเด็นโดนกายเลยสักเม็ดทำให้ความทรงจำเมื่อครั้งเก่าก่อนที่เขาเคยทำไว้กับโรสรินหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด มังกรเคยไล่หญิงสาวออกไปนอนนอกระเบียงที่ไม่มีแม้กระทั่งหลังคาปกคลุม หรือให้ผ้าห่มติดมือออกไปสักผืน ถ้าเทียบกับสิ่งที่เขาเผชิญอยู่ตอนนี้ถือว่าน้อยมากขณะเดียวกันไฟในตัวบ้านถูกเปิดจนสว่างไปทั่วทั้งหลัง มังกรดีดตัวลุกขึ้นเพราะคิดว่าอาจจะเกิดเหตุอะไรกับโรสรินและลูก ทว่ากลับไร้เสียงร้องขอความช่วยเหลือใดๆ มีเพียงเสียงที่ดังเล็ดลอดออกมาจากฝั่งครัวมังกรดูเวลาที่นาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ ซึ่งมันบ่งบอกว่าขณะนี้เป็นเวลาแค่ตีสามครึ่ง แล้วโรสรินรีบตื่นขึ้นมาทำอะไรตอนนี้ เวลานี้เป็นเวลาที่มนุษย์เราควรจะนอนหลับพักผ่อนสิแต่ถึงกระนั้นมังกรก็ทำได้แค่นั่งลืมตาโพลงฟังเสียงเมียอยู่ห่างๆ ความรู้สึกงุนง่วงหายไปเป็นปลิดทิ้ง ทั้งที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน หรือจริงๆ ตั้งแต่เมื่อคืนวานเลยด้วยซ้ำจวบจนฟ้าใกล้สว่างมังกรถึงได้เห็นร่างอุ้ยอ้ายเดินออกมาจากเรือน เธอหอบหิ้วถุงขนมที่ถูกจัดไว