All Chapters of เธอที่เขาไม่โปรด: Chapter 31 - Chapter 40

พอตกดึกอากาศก็เริ่มหนาว โรสรินจึงเดินลงมาพร้อมกับผ้าห่มผืนหนาแล้วก็หมอนอีกหนึ่งใบ เพราะทนสงสารคนตัวโตที่นอนขดอยู่ศาลาริมน้ำไม่ไหวประกอบกับที่มะปรางไปบอกเล่าเกี่ยวกับรอยยุงกัดตามร่างกายของชายหนุ่ม ยิ่งทำให้โรสรินอดเพิกเฉยไม่ได้ ที่เธอทำไปไม่ใช่เพราะใจอ่อนให้มังกร แค่เห็นแก่เพื่อนมนุษย์ร่วมโลกกันก็เท่านั่นแหละ“โรสออกมาข้างนอกทำไมดึกๆ อากาศมันเย็นมากนะ”มังกรลุกพรวดไปประชิดร่างอุ้ยอ้ายของว่าที่คุณแม่อย่างรวดเร็ว แค่เห็นเธอเดินเข้ามาใกล้หัวใจที่เคยห่อเหี่ยวก็กลับมาเต้นแรงอีกครั้งถือว่าเด็กมะปรางทำงานได้ดีเกินคาด เขาคงต้องตบรางวัลให้มากกว่านี้สักหน่อยแล้ว“มะปรางมาบอกว่าคุณโดนยุงกัด โรสเลยเอาผ้าห่มมาให้ เมื่อไหร่คุณจะกลับบ้านคุณไปสักทีคะ รู้ไหมว่าสิ่งที่คุณกำลังทำมันสร้าง ‘ภาระ’ ให้คนอื่น”เธอมาเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เขากำลังทำมันไร้ประโยชน์แล้วเตรียมจะหันหลังกลับเข้าบ้านเมื่อพูดจบ แต่กลับถูกผู้ชายเอาแต่ใจคว้าตัวเข้าไปกอดไว้แน่น มังกรซบหน้าลงบนแผ่นหลังบางที่เขาพึ่งจะสังเกตเห็นว่าจริงๆ โรสรินตัวเล็กแค่นิดเดียว ทั้งๆ ที่เธอกำลังตั้งท้องลูกของเขาอยู่ฝ่ามือใหญ่ลูบวนไปบนหน้าท้องนูนแผ่วเบา ก่

เมื่อคุณหญิงปรานีได้เคลียร์ใจกับโรสรินทุกอย่างแล้วก็เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกไปลูกหนึ่ง แต่ยังเหลืออีกหลายลูกมากนักที่ทับถมนางอยู่ไม่ว่าปรานีจะขอร้องอย่างไร โรสรินก็ไม่มีทางกลับไปอยู่บ้านพร้อมกับนาง ลูกสะใภ้คนนี้ช่างใจแข็งยิ่งนัก คราวนี้ลูกชายนางคงได้เจอศึกหนักของแท้“แม่ช่วยพูดเต็มที่แล้วนะมังกร แต่โรสรินใจแข็งเหลือเกิน คราวนี้ลูกต้องพยายามเองแล้วแหละ”ก่อนคุณหญิงปรานีจะขึ้นรถกลับนางก็ไม่ลืมหันมาย้ำกับลูกชายอีกครั้ง โรสรินเป็นผู้หญิงอ่อนนอกแข็งใน ต่อให้ชีวิตต้องเจอเรื่องราวเลวร้ายมามากแค่ไหน หญิงสาวแข็งแกร่งคนนี้ก็จะยืนหยัดขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง นั่นเป็นสิ่งที่ปรานีรู้ดีมาตลอด“ผมรู้อยู่แล้วละครับแม่ แล้วผมก็ไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาดผมจะเอาลูกแล้วก็เมียคืนมาให้ได้”ที่พูดกับมารดานั้นไม่เกินจริงเลย ต่อให้ต้องรออีกเป็นปีหรืออีกหลายๆ ปี มังกรก็จะอยู่ตรงนี้ ต้องมีสักวันสิที่แม่ของลูกจะให้อภัยเขา“แม่ก็ไม่มีทางให้ลูกยอมแพ้เด็ดขาด อย่างไงมังกรก็ต้องเอาลูกสะใภ้แล้วก็หลานของแม่กลับมาให้ได้นะ ไม่อย่างนั้นแม่จะตัดลูกออกจากกองมรดก”“ไม่มีวันนั้นครับแน่นอนครับ ถ้าแม่ตัดผมออกจากกองมรดกแล้วผมจะเอาอะไรเลี

โรสรินยังคงดำเนินชีวิตเหมือนเดิมทุกอย่างแม้อายุครรภ์จะเข้าสู่เดือนที่เจ็ดแล้วก็ตาม ถึงจะลำบากไปบ้างในบางเรื่องเพราะหน้าท้องที่ขยายใหญ่ขึ้น ถือว่ายังดีที่มีมังกรคอยช่วยเหลือดูแลเอาใจใส่เธออย่างเสมอต้นเสมอปลายไม่ใช่ว่าโรสรินไม่เคยหวั่นไหวกับมังกรเลยตลอดระยะเวลาที่เขาทำดีด้วย แต่เธอแค่ต้องพยายามหักห้ามใจตัวเองอย่างหนัก เพื่อไม่ให้เผลอไผลลงไปติดกับดังที่เขาวางเอาไว้“โรสพี่นับออเดอร์ลูกค้าที่จะมารับหน้าบ้านครบแล้ว ให้พี่ยกออกไปวางข้างนอกเลยไหม”เสียงมังกรดึงสติของโรสรินกลับมา พอเข้าใจคำถามเธอก็พยักหน้าตอบ ร่างสูงหอบหิ้วขนมออกมาวางเรียงหน้าบ้านเพื่อรอลูกค้านึกแล้วก็ขำตัวเองใครจะไปคิดว่านายมังกร รัตนไพลศาล ที่มีตำแหน่งเป็นถึงรองประธานบริษัท นั่งจับปากกาเซ็นเอกสารก็ได้รับเงินทีเป็นร้อยล้านบาท จะต้องมายืนขาแข็งนับขนมตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อแลกกับเงินค่าจ้างวันละสี่สิบบาท“วันนี้ออกมาเอาแต่เช้าเลยนะครับป้าจันทร์”มังกรทักทายลูกค้าเจ้าประจำที่มารับขนมเป็นเจ้าแรก ชายหนุ่มหน้าหล่อกลายเป็นที่ชินตาของลูกค้าทุกคนที่แวะเวียนกเข้ามาซื้อขนมและตั้งแต่มีพ่อหนุ่มคนนี้มาช่วยก็ไม่มีใครกล้ากล่าวหาโรสรินว่าเป็

ตลอดระยะเวลาที่โรสรินนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล มังกรคอยดูแลเอาใจใส่เธอชนิดที่ว่าไม่เข้าใกล้คำว่าขาดตกบกพร่องเลยสักนิดคุณท่านทั้งสองเสนอให้จ้างพยาบาลพิเศษเพื่อมาผลัดเปลี่ยนกับมังกรแต่เขาปฏิเสธ แล้วยืนกรานว่าเขาดูแลเธอเพียงคนเดียวได้ ซึ่งโรสรินพิสูจน์แล้วว่ามังกรทำอย่างนั้นได้จริงๆ และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการรักษาเธอจะได้เลิกนอนนิ่งๆ เหมือนผักเฉาๆ เสียที พ่อของลูกออกไปจัดการเรื่องเอกสารและค่ารักษาพยาบาลต่างๆส่วนโรสรินมีหน้าที่แค่รอมองไปรอบๆ ห้องที่เคยใช้นอนพักรักษาตัวอยู่นานนับเดือนเป็นครั้งสุดท้าย ไม่มีมุมไหนที่เธอจำไม่ได้ ห้องพักฟื้นสำหรับคนไข้วีไอพีในโรงพบาลเอกชนสุดหรูโรสรินไม่กล้าจินตนาการเลยว่าค่ารักษาจะแพงหูฉี่แค่ไหน แต่เอาเถอะตอนนี้โรสรินไม่กลัวแล้วเพราะมีพ่อของลูกอยู่ข้างๆจังหวะที่โรสรินกำลังหวนคิดถึงอดีตอยู่นั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของคนที่เธอคุ้นหน้าเป็นอย่างดี คุณผู้หญิงและคุณท่านมาหาเธอที่โรงพยาบาลแทบทุกวัน ส่งข้าวส่งน้ำด้วยตัวเองไม่เคยขาด “พ่อกับแม่มารับกลับบ้าน เตรียมตัวกันเสร็จหรือยังแล้วเจ้ามังกรละ”“เตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณมังกรกำลัง

หนูน้อยภาคินน์วัยแปดขวบ…ณ งานสังคมงานหนึ่งคับคั่งไปด้วยผู้คนมากมาย แขกเหรื่อที่มาร่วมงานล้วนมีแต่บรรดาลูกผู้ลากมากดี แต่โรสรินในตอนนี้ค่อนข้างชินชาและทำตัวกลมกลืนไปกับคนพวกนี้เสียแล้ว เพราะหลายปีมานี้มังกรมักจะควงเธอแล้วก็หอบหิ้วเอาลูกชายตัวน้อยไปออกงานด้วยเสมอทว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนต้องสนใจในตอนนี้! หญิงสาวกำลังสอดสายตาหาลูกชายจอมซนในวัยแปดขวบ ซึ่งเมื่อครู่ยังเห็นวิ่งเล่นกับเด็กคนอื่นๆ อยู่เลย แต่ตอนนี้กลับหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้โรสรินจะเข้าไปถามสามีก็เกรงใจ ในเมื่อมังกรกำลังติดพันธ์อยู่ในวงสนทนากับบรรดานักธุรกิจท่านอื่นๆ หญิงสาวเลยต้องเดินตามหาลูกชายเอง “คินน์ลูก!!!” คนเป็นแม่ตะโกนเรียกลูกชายด้วยโทนเสียงที่ไม่เบานัก เพราะเสียงดนตรีในงานค่อนข้างดังพอสมควร เธอจึงไม่ตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนแถวนั้น“แม่ครับดูน้องสิ น่ารักไหมครับ”เด็กชายภาคินน์หันไปยิ้มแฉ่งให้มารดา แล้วชี้ชวนให้ดูเด็กหญิงตัวน้อยในรถเข็นที่เขาหายมาเล่นด้วยพักใหญ่แล้ว โรสรินเดินเข้าไปใกล้แล้วส่งยิ้มอย่างเกรงใจให้ผู้เป็นแม่ของเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารัก“โรสต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ให้ปล่อยลูกชายมารบกวนคุณกับลูก” “ไม่ได้รบ