11. Travis

By evening, kumpleto na kaming dalawampu sa GV Confrontation House. Kung may lugar sa buong village na ginawa talaga para sa mga dramatic na eksena, ito na iyon. Malaki. Mahal. At sobra sa pagiging extra. Sa harap pa lang ng bahay, halatang hindi ito ordinaryong hangout place. Modern glass walls, marble floors, at mga ilaw na parang nasa luxury resort ka. Sa loob, bumungad agad ang malawak na lounge area na halos kasing laki ng isang penthouse. May mga leather couches na mas mahal pa kaysa sa kotse ng karamihan sa mga tao.Sa isang sulok ay ang sleek na bar, kung saan nakaayos ang mga bote ng alak na parang mga sundalong naka-line up para sa inspection. Sa likod naman ay ang floor-to-ceiling glass wall na nakaharap sa swimming pool. Kita mula doon ang city lights na kumikislap sa gabi.Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit kami narito. Ang tunay na sentro ng lugar ay ang massive round glass table sa gitna ng lounge. Dalawampung upuan ang nakapalibot dito. Dalawampung miyembro ng GV. D

12. Raine

Hindi ko dapat siya pinipinta. Pero heto na naman siya. Travis Villaflor stared back at me from the canvas, half-finished, messy strokes of charcoal and oil capturing the sharp line of his jaw and those infuriating eyes that always seemed to look right through me.Mas madiin kong hinagod ang brush sa canvas. Bakit ko pa rin siya iniisip? Bakit parang kahit saan ako tumingin… siya pa rin ang nakikita ko? Kahit matapos ang lahat. Kahit matapos ang mga sinabi niya sa akin. Kahit matapos ang paraan ng pagtingin niya sa akin noong gabing iyon na parang isa lang akong maruming bagay na dumikit sa ilalim ng sapatos niya.Huminga ako nang nanginginig at umatras ng kaunti mula sa painting.Pathetic.Iyon ang totoong salita para sa akin. Pinipinta ko pa rin ang lalaking dumurog sa akin. I was stuck in my depressing thoughts, nang may kumatok sa pinto. Hindi ako lumingon. “Come in.” Dahan-dahang bumukas ang pinto. May narinig akong mga yabag. Mabigat. Pamilyar. May kung anong humagupit sa dibdib

13. Travis

I deserved every word he said. Every single one. Ang pagtayo sa loob ng studio ni Raine ay parang pagtayo sa mismong kaluluwa niya. May mga painting sa lahat ng sulok. May mga sketch na nakakalat sa mesa. At sa gitna ng lahat ng iyon ay isang canvas. Ang mukha ko ang nakatingin pabalik sa akin. Humigpit ang dibdib ko sa sakit. Sa kabila ng lahat…Pinipinta niya pa rin ako.Bakit? Bakit may isang taong tulad niya na patuloy pa ring iniisip ang isang taong tulad ko? Pagkatapos ay lumingon siya. At nang makita niya ako…halos sirain ako ng galit sa mga mata niya. “Get out!” The words hit me like a bullet. But I couldn’t leave. Not this time. Not again. My legs moved before my brain could stop them. Hinila ko siya at niyakap ng mahigpit.At doon ay tuluyan nang nabasag ang lahat sa loob ko. “Fuck… baby… I miss you.” Magulo at desperado ang mga salitang lumabas sa aking bibig. “I fucking miss you.”God. I had missed him so much it felt like my lungs were collapsing every day without him. “I

14. Raine

Ang makita si Travis Villaflor na nakaluhod sa harap ko ay isang bagay na hindi ko kailanman naisip na mangyayari sa buong buhay ko. The man kneeling before me didn’t look like the powerful heir everyone feared and admired. He looked… broken. His shoulders were slumped, his hands trembling slightly, and his head bowed as if the weight of the world had finally crushed him. Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, si Travis Villaflor ay mukhang isang talunang sundalo na nawalan ng lahat. At sa kabila ng lahat ng ginawa niya o ng ginawa ko ay parang may nadurog sa puso ko.Hindi ko namalayan na tumutulo na pala ang luha ko hanggang sa lumabo ang paningin ko. God. Bakit ang sakit makita siyang ganito? This was the same man who had once stood so tall, so arrogant, so confident that the world seemed to bend around him. The same man who used to smirk down at me like he owned every breath I took. But now he looked like someone who had nothing left. Someone who had no one to lean on.

15. Travis

Nang dumikit ang katawan ni Raine sa akin, naputol ang pisi ng pagtitimpi ko. Matigas na matigas na ang ari ko, tumitibok sa sobrang pangangailangan. Parang bawat ugat sa katawan ko ay buhay na buhay, parang may kuryenteng dumadaloy sa buong sistema ko at nakatutok lang iyon sa isang bagay. Him. Raine Montemayor. Mine. Fuck, sobrang namiss ko ‘to. Namiss ko siya.Namiss ko kung paano tumutugon ang katawan niya sa akin na parang ginawa kami para sirain ang isa’t isa sa pinakamasarap na paraan. Bago pa siya makapagsalita, mabilis ko siyang pinadapa sa kama. Napasinghap si Raine ng mahina. At ang simpleng tunog na iyon ay parang nagpa-init ng dugo ko.Agad kong hinawakan ang balakang niya, mahigpit ang pagkakahawak. Perpekto ang pakiramdam niya sa ilalim ko. Mainit. Totoo. Buhay.Sandali akong napatitig sa kanya. Sa kurba ng likod niya. The way his muscles contract while waiting. Sa paraan ng bahagyang pag-angat ng pwet niya, na parang alam na ng katawan niya kung ano ang gagawin ko. Fuck

16. Raine

For a while, we just lay there. Our bodies tangled together in the sheets, skin still warm and slightly damp with sweat, breaths slowly returning to normal. The room was quiet except for the soft hum of the air conditioner and the steady rhythm of our breathing.Niyakap ako ni Travis mula sa likod. Nakapatong ang kamay niya sa dibdib ko, mainit ang palad niya sa balat ko na parang doon siya kumakapit na parang kailangan niyang maramdaman ang tibok ng puso ko. Thump.Thump. Thump.Bahagya akong gumalaw sa ilalim ng kumot, tamad na nag-stretch. Masakit ang katawan ko sa pinaka-makasalanang paraan na posible. Ang balakang ko. Ang mga hita ko. Lalo na ang pwet ko. God. Talagang sinira ako ni Travis kanina. Pero kahit ganoon, parang proud pa ako sa sarili ko.May pilyong ngiti akong ngumiti habang iginalaw ko ang pwet ko pabalik sa kanya. Ang ari niya, na medyo lumalambot na, ay bahagyang gumalaw. Sa likod ko, narinig kong natawa si Travis. “You're going to be the death of me, you know that?