All Chapters of เล่ห์รักซ่อนชู้: Chapter 61 - Chapter 70

“แล้วไงล่ะคะ เป็นชู้กับพี่เชยของตัวเองไปแล้วนิคะ แค่มากินข้าวกับผู้ชายคนอื่นมันก็คงไม่เสียหายอะไรมั้งคะ เมื่อก่อนธิชาทำตัวยังไงธิชาก็ทำแบบนั้น พี่คีรินเองก็ควรจะชินนะคะ เพราะอีกหน่อยพี่คงจะได้เห็นธิชาอยู่กับผู้ชายมากหน้าหลายตาเลยล่ะค่ะ” ชลธิชาพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มมุมปากออกมา เพราะเธอจะแกล้งควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้าเลย เธอจะเอาให้เขาไม่กล้ามานอนกับเธอเลยคอยดูเถอะ“ถ้าสองทุ่มแล้วเรายังไม่ถึงคอนโด คืนนี้และวันต่อๆไปพี่สัญญาเลยว่าพี่จะไม่ให้ธิชาก้าวขาออกจากห้องเลย…ถ้าไม่เชื่อก็ลองดู” คีรินพูดเสียงกัดฟันออกมาอย่างกักเก็บความไม่พอใจเอาไว้“โอเคค่ะ ธิชาจะลองดูนะคะ งั้นแค่นี้ก่อนก็แล้วกันนะคะพี่คีริน ธิชาต้องไปทานข้าวกับผู้ชายของธิชาแล้วล่ะค่ะ บาย…” ชลธิชาพูดตอบเขาไปแบบท้าทายอย่างไม่กลัว พร้อมกับพูดยียวนกวนโมโหเขา แล้วเธอก็กดวางสายไปทันที“ไอ้คนบ้า ยังจะมีหน้ามาขู่กันอีกนะ ชิ…ธิชาไม่ยอมให้พี่มาขู่ธิชาอีกหรอก เอาสิ อยากจะขู่อยากจะทำอะไรก็เอาเลย…ธิชาไม่สนใจหรอก” ชลธิชาพูดบ่นออกไปแล้วมองมือถือไปแบบหมั่นไว้ ก่อนจะเดินกลับไปหาพิธานที่นั่งรออยู่ในร้าน“ธิชา! โธ่โว้ย…ยั่วโมโหเก่งจริงๆเลย คืนนี้จะเอาให้ครางเป

“พี่คีรินลืมไปหรือเปล่าคะว่าพี่เป็นสามีของพี่ไหม เพราะฉะนั้นพี่จะมาอ้างสิทธิคิดว่าตัวเองเป็นผัวของธิชาไม่ได้นะคะ แค่นอนด้วยกันอย่าใช้คำว่าผัวหรือเมียกับธิชาเลยค่ะ เพราะคำๆนี้มันเหมาะสำหรับคนที่เขารักกัน ไม่ใช่แค่เอากันเพราะการแก้แค้นหรือว่าแก้เสี้ยนอย่างที่พี่ทำกับธิชา ต่อให้พี่จะเปิดซิงของธิชาก็เถอะค่ะ พี่ก็ยังไม่ใช่ผัวของธิชา…โปรดเข้าใจซะใหม่ด้วยนะคะ ต่อไปจะได้ไม่มาพูดแบบนี้กับธิชาอีก…” ชลธิชาพูดบอกไปแล้วมองหน้าของเขาอย่างไม่เกรงกลัว“แต่ยังไงตอนนี้ธิชาก็เป็นผู้หญิงของพี่ พี่ไม่อนุญาตให้ธิชาไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนอื่น เข้าใจที่พี่พูดไหม” คีรินได้ยินชลธิชาพูดใส่เขามาแบบนั้นเขาก็อึ้งไปเลยทันที เพราะเขาไม่คิดว่าเธอนั้นจะกล้าพูดกับเขาถึงขนาดนี้ นี่เธอไม่แคร์เลยหรือไงกันนะ เขาจึงพูดตอบเธอไปอย่างจริงจัง“ไม่เข้าใจค่ะ และก็จะไม่ทำตามที่พี่คีรินต้องการด้วย พี่ไม่ใช่เจ้าชีวิตของธิชานะคะ ธิชาอยากจะเดทอยากจะไปกับใครมันก็เป็นสิทธิของธิชาค่ะ ธิชาจะใช้ชีวิตยังไงจะทำอะไร พี่ไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจแทน และถ้าธิชาจะคบใครพี่ก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งด้วยเหมือนกันค่ะ ในเมื่อพี่ต้องการที่จะแก้แค้นพี่ไหมพี่ก็ทำไป แ

“คุณน่ะใส่ชุดไหนก็สวยหมดนั่นแหละ ถ้าคุณไม่ชอบเดี๋ยวก็ไปซื้อเปลี่ยนเอาก็ได้….ส่วนเราจะไปเที่ยวที่ไหนคุณก็รอดูเอาก็แล้วกัน…มา…ผมขออุ้มลูกหน่อย…คิดถึงจะแย่แล้ว…”ภัคพลพูดไปแล้วก็เข้าไปหาเธอแล้วก็รับลูกชายมาอุ้มอย่างคิดถึง“งั้นคุณอุ้มลูกไปนั่งรอในรถเถอะค่ะ เดี๋ยวแม่บ้านเอากระเป๋ามาเขาจะได้มาเห็นหน้าตาของคุณ…” แพรไหมพูดบอกไปขณะที่ปล่อยลูกให้เขาอุ้มไป“โอเค…” ภัคพลพยักหน้าเข้าใจ แล้วเขาก็อุ้มลูกเดินกลับไปขึ้นรถอย่างว่าง่าย ก่อนจะเล่นหยอกเย้ากับลูกชายตัวน้อยอย่างชอบใจส่วนแพรไหมก็รอแม่บ้านเอากระเป๋ามาเธอก็บอกให้แม่บ้านยกกระเป๋าใส่ท้ายรถให้เรียบร้อย โชคดีที่รถของภัคพลมันฟิลม์มืดทำให้แม่บ้านพวกนี้ไม่ได้เห็นหน้าตาของภัคพล พอเสร็จแล้วเธอก็ไปขึ้นรถแล้วก็เอาลูกมาอุ้ม แล้วภัคพลก็ขับรถออกไปพอขับรถออกมาได้สักพักภัคพลก็ขับรถขึ้นทางด่วนแล้วก็มุ่งตรงไปยังเขตชานเมืองที่มันเขียนว่าชลบุรีเธอก็หันไปถามเขาทันที“นี่คุณจะพาฉันกับลูกไปชลบุรีเหรอคะ” แพรไหมเอ่ยถามออกไป เพราะมันต้องใช่แน่ๆ ไม่งั้นเขาจะพาเธอมาทางนี้ทำไมกันล่ะ“อืม…ผมจะพาคุณกับลูกไปเที่ยวพัทยาสักคืน…และถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากให้เรานอนที่พัทยากันสักคื

ณ เวลาทุ่มครึ่ง…คีรินก็ขับรถฝ่ารถติดมาจนถึงบ้านของชลธิชาก็ปาเข้าไปเกือบชั่วโมงกว่าเลยทีเดียว พอเขาจอดรถแล้วเขาก็เอากระเป๋าทำงานของเขาลงมาด้วย เพราะเสื้อผ้าของเขานั้นมีอยู่ในห้องนอนของแพรไหมอยู่แล้ว เนื่องจากเขามานอนที่นี่ทุกอาทิตย์อยู่แล้ว ดังนั้นเขาไม่จำเป็นต้องขนอะไรมาด้วยเลย จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในบ้านทันที “อ่าวคีริน…มาได้ยังไงล่ะเนี่ย ก็ไหนยัยไหมบอกว่าเราติดงานไง” พานทองพูดออกไปแล้วก็มองอย่างแปลกใจที่เห็นลูกเขยของเธอเดินเข้ามาในบ้าน เพราะเธอไม่คิดว่าคีรินจะมาเวลานี้“สวัสดีครับแม่ คุณพ่อ… พอดีผมรีบเคลียร์งานน่ะครับคุณแม่ เสร็จแล้วผมก็รีบตามไหมกับลูกมาเลยครับ” คีรินยกมือไหว้พานทองและชลเทพไปพร้อมกับพูดอธิบายออกไป ทั้งสองก็พยักหน้ารับไหว้แล้วทำหน้างงๆออกมา“หึ…? นี่ยัยไหมไม่ได้บอกเราเหรอเนี่ยว่าไม่ได้มานอนที่บ้านแม่คืนนี้แล้ว แต่จะมานอนพรุ่งนี้แทน แล้วนี่ยัยไหมได้บอกเราไหมว่าไปเที่ยวพัทยากับเพื่อนเขาน่ะ” พานทองทำหน้าแปลกใจแล้วก็เอ่ยถามลูกเขยของเธออย่างอยากรู้“ไม่ครับ เมื่อเช้าเขาบอกว่าเขาจะมานอนที่บ้านของคุณพ่อคุณแม่ ผมก็เลยบอกเขาว่าผมอาจจะไม่ได้ไปนอนด้วยเพราะติดงาน ผมก็ไม่คิดว่

ด้านคีรินที่ทานอาหารอยู่กับพ่อแม่ของชลธิชากำลังเสร็จนั้นเขาก็เห็นข้อความของเขาเด้งขึ้นมา เขาก็หยิบมาดูเห็นว่าเป็นข้อความจากชลธิชาเขาก็แลสายตามองพ่อแม่ของเธอ แล้วก็เปิดอ่านข้อความจากชลธิชาทันที คีรินอ่านแล้วก็ถึงกับกัดฟันแน่นเลยทีเดียว เพราะนอกจากเธอจะไม่เชื่อฟังเขาแล้ว เธอยังกล้ามาต่อว่าเขาว่างี่เง่าอีก“มีอะไรหรือเปล่าคีริน…” ชลเทพเอ่ยถามออกไป เมื่อเห็นลูกเขยดูโทรศัพท์แล้วก็ทำหน้ามึนตึงอย่างนั้น เขาก้คิดว่าบางทีอาจจะมีเรื่องเกิดขึ้นกับลูกเขยของเขาหรือเปล่า“อ่อ พอดีผมมีงานด่วนเข้ามาน่ะครับ งั้นผมขอตัวขึ้นห้องก่อนก็แล้วกันนะครับคุณพ่อคุณแม่…” คีรินเงยหน้าขึ้นมาตอบไปแล้วก็ยิ้มให้ทั้งสองไป ถ้าเขาออกไปตามชลธิชาตอนนี้เขาก็คงคว้าน้ำเหลวเพราะไม่รู้ว่าเธอนั้นจะไปเที่ยวที่ไหน ถ้าถามเธอก็คงไม่บอกหรอก เขาก็คงต้องยอมรอเธอที่บ้านนี่เท่านั้น“งั้นก็ไปทำงานเถอะจ้ะ…เสร็จแล้วก็พักผ่อนซะนะ…” พานทองพูดเสริมออกไป เพราะไม่อยากจะให้ลูกเขยโหมทำงานหนักจนเกินไป“ครับคุณแม่ งั้นผมขอตัวเลยนะครับ…” คีรินพูดตอบรับไปแล้วเขาก็ลุกขึ้นแล้วก็เดินออกจากห้องอาหารไปทันที เพราะเขาจะต้องหาที่ที่เขาสามารถโทรไปหาชลธิชาได้“