Semua Bab กลับบ้านเรา..รักรออยู่: Bab 21 - Bab 30

เมื่อถอดเสื้อผ้าของฟองจันทร์ออกเรียบร้อย เขาก็โน้มตัวลงไปหาเธอ ปากของเขาประกบลงที่ยอดปทุมถันสีชมพูที่ตั้งตระหง่านท้าทายมือและปากของเขา ฟองจันทร์ดันหัวของเพชรออกแต่เขาก็รวบมือของเธอไปไว้เหนือหัว ใช้มือข้างหนึ่งจับแขนทั้งสองข้างของเธอไว้ ทำให้เธอต้องแอ่นอกขึ้นราวกับว่าต้องการจะรองรับการดูดกลืนยอดสีชมพูจากปากของเขา ถึงตอนนี้ฟองจันทร์ก็หมดสิ้นเรี่ยวแรงที่จะขัดขืนเขาอีกต่อไปเพชรรู้สึกปวดหนึบที่แก่นกลางกายจนแทบจะทนไม่ไหว มองดูร่างเล็กที่อ่อนระทวยใต้ร่างของเขาอย่างหลงใหล สองมือสัมผัสเธอแทบจะทุกตารางนิ้ว"สวยจริง ๆ ฟองจันทร์"พึมพำเสียงแหบพร่าชิดริมใบหูเธอ ฟองจันทร์ส่ายหน้าปรือตาขึ้นมองเพชร "ฟอง...ฟอง"พึมพำออกมาจากลำคอเพราะตอนนี้ความรู้สึกของเธอมันบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไรกันแน่ มันทรมานราวกับต้องการอยากจะปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกมา เพชรประกบริมฝีปากกับเธออีกครั้ง และส่งนิ้วร้ายกาจเข้าไปสำรวจยังปากทางรักหวานฉ่ำที่ตอนนี้อุดมชุ่มชื้นไปด้วยน้ำแห่งรักของเธอ ฟองจันทร์สะดุ้งเฮือกทั้งเจ็บและเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน เมื่อเห็นว่าช่องทางรักของเธอพร้อมแล้วสำหรับเขา เพชรก็ดุนดันตัวตนอันใหญ่โตของเขาเข้าสู่ช่

"อะแฮ่ม ! หนูพลาดอะไรไปรึเปล่าเอ่ย"ฝนเห็นท่าทางของฟองจันทร์และเพชร ก็ให้สนใจใคร่รู้ แต่เท่าที่มองดูและประเมิณด้วยสายตาแล้ว จะต้องมีเรื่องอะไรดี ๆ เกิดขึ้นแน่นอนทั้งคู่เพชรและฟองจันทร์จึงหันไปตามเสียง"ฝน นั่งก่อนสิ จัดร้านเสร็จแล้วเหรอ ?"ฝนจึงนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับฟองจันทร์ "ไปล่ะ เดี๋ยวให้คนเอารถมอร์เตอร์ไซค์มาให้"เพชรพูดจบก็ลุกขึ้นและเดินออกไป เพื่อเข้าไปที่สำนักงานในปั๊มน้ำมัน"จัดเสร็จแล้วจ้ะพี่ อ๊ะ ๆ ดูสนิทกันแปลก ๆ"ฝนเห็นท่าทางของฟองจันทร์แล้วก็อดแซวไม่ได้ "หนูพลาดอะไรไปเนี่ย เล่ามาให้หมดนะ ไม่งั้นไม่ยอมจริง ๆ ด้วย"ฟองจันทร์ยิ้มอย่างมีความสุข "พี่กับคุณเพชรจะแต่งงานกัน""ห๊ะ ! อะไร พี่ฟองกับคุณเพชรจะแต่งงานกัน"ฝนพูดออกมาเสียงดัง น่าจะเรียกว่าตะโกนมากกว่า จนพ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นหันมามองที่พวกเธอเป็นตาเดียว"เบา ๆ สิฝน เห็นมั้ยคนเค้ามองกันหมดแล้ว"ฟองจันทร์เตือนฝน เธอจึงรู้ตัวเอามืออุดปากตัวเองไว้"อังไอ เอ้ามา (ยังไง เล่ามา)"ฟองจันทร์ได้แต่ขำกับท่าทางของฝน แก่นเซี้ยวซะจริง ๆ น้องสาวคนนี้ เห็นฝนตั้งใจฟังและอยากรู้ เธอจึงเล่าให้ฝนฟังทุกอย่างว่าสองสามวันที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ

ฟองจันทร์ตื่นตีสี่เป็นเรื่องปกติป้านงค์ก็เช่นกัน วันนี้เธอไม่ได้ไปเปิดร้านกาแฟเพราะป้านงค์บอกว่าจะต้องเตรียมการอะไรหลายอย่างมาก การ์ดงานแต่งคงพิมพ์ไม่ทัน ป้านงค์จึงใช้วิธีการตามแบบสมัยโบราณก็คือการไปหาที่บ้านของคนที่สนิทหรือผู้หลักผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือและบอกกล่าวท่านว่าจะมีงานแต่งงาน อยากให้ไปเป็นเกียรติและผูกข้อไม้ข้อมือให้ลูกให้หลานหน่อย ป้านงค์ให้ฟองจันทร์ตระเวณขับมอร์เตอร์ไซค์พาท่านไปบอกกล่าวคนนั้นคนนี้ตลอดช่วงเช้า ส่วนช่วงบ่ายก็ให้ผู้เฒ่าผู้แก่มาเย็บบายศรีสู่ขวัญ เตรียมของ 'สมมา' หรือของรับไหว้ ซึ่งทางอีสานส่วนมากจะเป็นพวก ผ้าขาวม้าไหม ซิ่นไหม โสร่งไหม เป็นต้น ส่วนกับข้าวเลี้ยงแขกนั้นก็ได้บรรดาแม่ครัวแถวบ้านมาช่วยโดยไม่ต้องว่าจ้าง เพราะป้านงค์เวลาที่มีบุญมีงาน ไม่ว่าจะเป็นงานบวช งานแต่ง หรือแม้กระทั่งงานศพ ท่านก็ไปช่วยไม่เคยขาด ถึงเวลามีงานบ้านตัวเองบ้างทุกคนจึงเต็มใจมาช่วยอย่างเต็มที่พวกผู้ชายและคนหนุ่ม ๆ ก็ช่วยกันมากางเต๊นท์ผ้าใบ จัดโต๊ะ จัดเก้าอี้ โชคดีที่บริเวณบ้านของฟองจันทร์มีพื้นที่กว้างขวางกับข้าวกับปลาที่ใช้เลี้ยงแขกนั้น ในงานแต่งแบบนี้ส่วนมากจะเป็นลาบ ไม่ลาบหมูก็ลาบวั

และแล้วก็ถึงวันแต่งงาน เรลี่ปลุกสาว ๆ ตั้งแต่ตีสามเพื่อลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งหน้าทำผม ส่วนในครัวก็กำลังวุ่นวาย เพราะบรรดาแม่ครัวต่างก็กำลังเตรียมกับข้าวกับปลาไว้ต้อนรับแขก เสียงสับหมูสับไก่ เสียงโขลกน้ำพริก ผสมปนเปกัน ป้านงค์ปลาบปลื้มใจมากที่มีคนมาช่วยงานเยอะขนาดนี้ งานทุกอย่างออกมาราบรื่นดีมาก เสร็จงานแล้วคงต้องตบรางวัลให้แม่ครัวอย่างงามทุกคนในหมู่บ้านต่างออนซอนป้านงค์และลูกสาวที่ได้ค่าดอง (สินสอด)แพง ก็มีแซว ๆ ขำ ๆ กันเล่น ๆ ว่าป้านงค์เลี้ยงลูกด้วยอะไรถึงได้ค่าดองแพงขนาดนี้ ส่วนป้านงค์ก็ได้แต่ยิ้มแฉ่ง"ฉันก็เลี้ยงด้วยข้าวนี่แหละ"ป้านงค์บอกอย่างภูมิใจ ไม่นานกับข้าวกับปลาก็แล้วเสร็จ เหล้ายาปลาปิ้งพร้อมสรรพ ป้านงค์ทุ่มงบไม่อั้นแขกเหรื่อทุกคนต้องอิ่มหนำสำราญ"ตาสีเอ๊ยวันนี้วันแต่งงานของลูกแล้วนะ แกต้องอวยพรและคอยคุ้มครองลูกของเราด้วย"ป้านงค์จุดธูปบอกกล่าวแก่สามีผู้ล่วงลับด้วยความปลาบปลื้มใจ "เพชรแต่งตัวเสร็จหรือยังลูก"ป้าอรเข้ามาตามลูกชายถึงในห้องนอนเพราะกลัวลูกชายจะลุกไม่ไหว เมื่อคืนเพชรดื่มหนักไปหน่อย เพราะเพื่อน ๆ ที่เรียนวิศวะรุ่นเดียวกับเขาต่างหอบลูกจูงเมียมาร่วมงานแต่งเขาทุกคน เ

เมื่อใส่บาตรกันเสร็จแล้วฟองจันทร์ก็มาปลุกเรลี่ เพื่อเตรียมตัวเก็บข้าวของกลับกรุงเทพ ฯ เพราะเที่ยวบินของเรลี่ได้รอบเที่ยง กินข้าวกินปลาเสร็จแล้วเพชรก็ขับรถพาสองสาวไปที่สนามบิน "แล้วมาใหม่นะเร"ฟองจันทร์บอกเพื่อนที่เธอรักที่สุดเสียงสั่น"มาแน่นอน แต่คงเป็นตอนรับขวัญหลานโน่นแหละ ไปนะคุณเพชร ดูแลนังฟองดี ๆ ด้วย"ฝากฝังหรือสั่งเสียก็ไม่แน่ใจ"เท่าชีวิต"เพชรรับปากเรลี่เสียงหนักแน่น เรลี่จึงได้วางใจเดินเข้าเกตไป ฟองจันทร์ใช้สายตาส่งเพื่อนจนแผ่นหลังของเรลี่ลับสายตา เพชรโอบไหล่ฟองจันทร์พาเดินออกมาที่รถ"แวะใหนมั้ยเดี๋ยวพี่พาแวะ"ฟองจันทร์พยักหน้า ของที่ร้านขาดหลายอย่างไม่ว่าจะเป็นแก้วพลาสติก ถุงและหลอด เธอคิดระหว่างเดินจูงมือกันไปขึ้นรถ เมื่อเข้าไปในรถและขับออกมาจากสนามบินเพื่อแวะซื้อของที่แหล่งรวมสินค้าสำหรับอุปกรณ์การชงกาแฟ"พี่ไม่อยากให้ฟองขายกาแฟอีกเลย"แต่ก็ช่วยเธอถือของและเลือกของอย่างขันแข็ง"อ้าวทำไมล่ะคะ เป็นผู้หญิงต้องทำมาหากินสิ ถ้าเกิดถูกสามีทิ้งจะได้ไม่อดตาย"ฟองจันทร์ก็ตอบเขาไปตามความนึกคิดของตัวเอง"พี่ไม่มีวันทิ้งฟอง"บอกเธอเสียงดัง และยังพูดต่ออีก"แต่พี่เป็นห่วงถ้าเกิดว่า