กลับบ้านเรา..รักรออยู่

ฟองจันทร์เลือกที่จะเดินทางกลับบ้านโดยการนั่งเครื่องบิน เพราะที่บ้านเกิดของเธอที่จังหวัดอุดรธานีนั้นมีสนามบิน เมื่อลงเครื่องที่ตัวจังหวัดต่อรถเข้าไปยังหมู่บ้านของเธอก็ราว ๆ 40 กิโลเมตร ถนนหนทางก็สะดวกสบาย อีกอย่างคือของใช้ของเธอก็ขนกลับไปก่อนหน้านั้นเรียบร้อยแล้วเมื่อขึ้นเครื่องและได้ที่นั่งเรียบร้อยเธอก็โทรบอกแม่ว่ากำลังขึ้นเครื่อง และปิดมือถือ ที่นั่งข้าง ๆ เธอเป็นคุณป้าอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับแม่ของเธอ แต่ก็ยังดูแข็งแรง ฟองจันทร์จึงยิ้มให้ท่านเป็นการทักทาย อย่างน้อยก็เพื่อสร้างสัมพันธไมตรี เพราะต้องร่วมทางกันอีกตั้งเกือบชั่วโมง จะว่าไปเธอก็ไม่ค่อยได้นั่งเครื่องบินบ่อย ๆ หรอก มีบ้างก็ตอนที่ไปดูงาน แต่ทุกครั้งจะมีเรลี่นั่งไปด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอโดยสารด้วยเครื่องบินเพียงลำพัง ระหว่างที่เครื่องบินลอยตัวอยู่นั้น เธอก็สังเกตเห็นคุณป้าที่นั่งข้างกันหน้าซีด ๆ และท่านก็บีบแขนเธออย่างแรง "คุณป้าคะ เป็นอะไรรึเปล่า ให้เรียกเจ้าหน้าที่ให้ไหมคะ"ฟองจันทร์ถามท่านอย่างเป็นห่วงปนตกใจ ด้วยไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ แต่ท่านส่ายหัว"ป้าไม่เป็นไรมากหรอกหนู แค่หน้ามืด มียาดมไหมป้าขอยืมหน่อย"แต่

"แม่ ! แม่ ๆๆๆ !"เมื่อฟองจันทร์กลับมาถึงบ้านก็ตะโกนเรียกแม่เสียงดัง ป้านงค์จึงเงยหน้าจากการคัดมะม่วงน้ำดอกไม้ลงในลังกระดาษ ป้านงค์มีที่อยู่ประมาณหนึ่งไร่จึงแบ่งที่สามงานปลูกมะม่วงน้ำดอกไม้ไว้ 20 ต้น ส่วนอีกงานหนึ่งที่เหลือท่านก็ปลูกบ้านหลังเล็็ก ๆ อยู่ ปีนี้มะม่วงให้ผลผลิตดีขายก็คงจะได้เงินก้อนใหญ่ พออยู่ได้แบบสบาย ๆ"มีอะไรเสียงดังเชียว"ถามลูกสาวพลางส่ายหน้าให้กับความม้าดีดกะโหลกของเธอ อายุจะ 30 อยู่รอมร่อยังจะทำตัวเป็นเด็กไปได้ ที่จริงแล้วอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฟองจันทร์คนอื่นเค้ามีลูกมีเต้าไปกันหลายคนแล้ว ตอนที่ฟองจันทร์ยังอยู่กรุงเทพ ฯ ป้านงค์ก็หนักใจอยู่เหมือนกัน กลัวเธอจะใจแตกหอบเอาหลานมาให้เลี้ยงเหมือนตัวอย่างที่มีให้เห็นอยู่ทั่วไป แต่จนถึงวันนี้ก็ยังไม่มีวี่แววแม้กระทั่งคนเข้ามาจีบ ถ้าใครเข้ามาจีบฟองจันทร์ตอนนี้นะ จะรวยจะจนไม่สำคัญ ขอแค่เป็นคนดี ดูแลลูกสาวของป้านงค์ได้ บางทีอาจจะยกให้ฟรี ๆ แถมข้าวให้อีกสักสองกระสอบก็ได้"หนูไปสำรวจลู่ทางมาแล้วแม่ หนูว่าจะเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ ในปั๊มน้ำมันที่อยูติดถนนใหญ่ตรงทางเข้าหมู่บ้านน่ะแม่"บอกกับแม่อย่างตื่นเต้น"ปั๊มนั้นน่ะเหรอ มีที่ว่าง

ฟองจันทร์เริ่มศึกษาหาข้อมูลในการเปิดร้านกาแฟโดยมีเรลี่ที่อยู่กรุงเทพ ฯ คอยให้คำปรึกษา เธอนึกขอบคุณที่ตอนนี้คือยุค 5G ไม่ว่าจะเป็นการเดินทาง การติดต่อสื่อสารล้วนสะดวกสบาย อยู่ไกลกันแค่ไหนก็สามารถพูดคุย เห็นหน้าเห็นตากันได้ ประมาณอาทิตย์นึง โครงการร้านกาแฟของฟองจันทร์ก็เสร็จเป็นรูปเป็นร่าง พร้อมที่จะเปิดร้านได้ ระหว่างที่เธอตกแต่งร้านอยู่ในปั๊มน้ำมันนั้นเธอก็รู้จักคนเพิ่มขึ้น ไม่ว่าจะเป็น ฝนแม่ค้าขายน้ำปั่นคนสวย พี่ดาว แม่ค้าน้ำแข็งใส ป้ามลเจ้าของร้านลาบขมต้มแซบ ป้าสายเจ้าของร้านขายส้มตำ ป้าน้อยเจ้าของร้านขนมจีนน้ำยา ปั๊มน้ำมันแห่งนี้คนพลุกพล่านมาก และแต่ละร้านขายดีเป็นเทน้ำเทท่า แม่ค้าแต่ละคนก็อัธยาศัยดีมาก ๆ ฟองจันทร์บอกกับตัวเองว่าเธอโชคดีที่สุดที่ได้มาเปิดร้านที่นี่ เธอลงทุนกับโปรเจ็คนี้ไปเกือบแสน เหลือเงินเก็บไว้ช็อปปิ้งออนไลน์อีกนิดหน่อย กว่าจะคืนทุนก็คงจะหลายเดือนอยู่ เอาน่าอย่างน้อยบ้านก็ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อล่ะวะ ฟองจันทร์คิดปลอบใจตัวเองให้ฮึกเหิมและแล้วก็ได้ฤกษ์เปิดร้าน ป้านงค์นิมนต์หลวงตาที่วัดมาทำพิธีเปิดร้านให้ด้วย เพื่อความเป็นสิริมงคล เสียดายเรลี่งานยุ่งจึงไม่ได้

"พี่ฟองอย่าพึ่ง ๆ ถ่ายรูปก่อน"ฝนตีมือฟองจันทร์เบา ๆ เป็นการปรามก่อนที่ฟองจันทร์จะหยิบปลาหมึกย่างเข้าปากเพราะต้องการจะถ่ายรูปอัพลงโซเชียล ฟองจันทร์จึงนึกได้หยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาถ่ายรูปบ้าง ที่จริงแล้วเธอก็ชอบทำอะไรแบบนี้เหมือนกันเวลาที่ไปกินไปเที่ยวกับเรลี่ แต่พอมาอยู่ที่นี่แล้วเธอไม่ได้ไปไหนเลย และอีกอย่างไม่ค่อยมีเวลาว่างด้วย เธอจึงลืมนึกถึงข้อนี้ไปสองสาวถ่ายรูปจนพอใจและอัพลงโซเชี่ยลจนครบทุกแพล็ตฟอร์มนั่นแหละถึงได้ลงมือจิบเบียร์และเมาท์มอยกันต่อ "พี่ฟองเล่าเรื่องเกี่ยวกับกรุงเทพ ฯ ให้ฟังหน่อย" กระดกเบียร์ไปหลายแก้วแล้วฝนชักมึนและเกิดอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับเมืองกรุงขึ้นมา จึงขอให้ฟองจันทร์เล่าให้เธอฟัง"ทำไม ฝนอยากไปเหรอ"พูดจบก็ยกเบียร์ขึ้นกระดกจนหมดแก้ว รินเบียร์เพิ่มให้ตัวเองและเติมให้ฝนด้วย"ก็อยากไปนะพี่ แต่ไม่มีใครอยู่กับพ่อกับแม่ ใหนจะน้องอีก"ฝนบอกกับฟองจันทร์เชิงระบายมากกว่า"กรุงเทพ ฯ น่ะ ตามที่พี่ไปอยู่มาสิบกว่าปีนะ มันก็ดีแหละ สอนประสบการณ์อะไรหลาย ๆ อย่างให้พี่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของความอดทน ความมีระเบียบวินัย และที่สำคัญเราต้องเพิ่มศักยภาพและต้องพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ

"เรลี่ ตกลงสงกรานต์นี้แกจะมาเที่ยวหาฉันหรือเปล่า หยุดตั้งหลายวันไม่ใช่เหรอ"ฟองจันทร์วีดีโอคอลหาเรลี่ซึ่งเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว"ไปสิ ไปอยู่แล้ว ว่าแต่มีอะไรน่าเที่ยว ตอนแรกฉันกะว่าจะไปเที่ยวเชียงใหม่นะเนี่ย แต่ทนคิดถึงแกไม่ไหว ไปเที่ยวอุดรก็ได้""ดีมากเพื่อนเลิฟ อุดรบ้านฉันมีที่เที่ยวเยอะแยะ สาธยายไม่หมดหรอก แค่อำเภอหนองวัวซอนี่ก็เที่ยวไม่หวาดไม่ไหวแล้ว"โฆษณาบ้านตัวเองเสียหน่อย ให้อิเรลี่น้ำลายหกเล่น ๆ"หรือแกจะไปคำชะโนดมั้ยล่ะ อำเภอบ้านดุงไม่ไกลมาก สายมูต้องมาที่นี่เลยนะแก""เออ ! จริงด้วย 'คำชะโนด' ฉันอยากไปนานแล้ว บ้านแกนี่ของดีเยอะจริงว่ะ" ฟองจันทร์เดินผิวปากออกมาจากบ้านอย่างอารมณ์ดี เพราะอีกไม่กี่วันก็จะได้เจอหน้าเพื่อนรักอย่างเรลี่แล้ว ถ้าไปเที่ยวเดี๋ยวเธอจะชวนฝนไปด้วย แต่ไม่รู้ว่าฝนจะสะดวกไปด้วยหรือเปล่า เพราะต้องปิดร้านไป แต่ยังไงก็คงต้องลองชวนดู"ทำไมวันนี้ดูอารมณ์ดี มีหนุ่มมาจีบหรือไง"ป้านงค์อดแซวลูกสาวไม่ได้"แม่ขา..ไม่ต้องมีคนมาจีบหนูก็อารมณ์ดีตลอดอยู่แล้ว"พูดจบก็เดินไปกอดเอวแม่อย่างประจบ"แม่ สงกรานต์นี้เพื่อนหนูที่กรุงเทพ ฯ เค้าจะมาเที่ยวบ้านเรานะ""ก็ดีสิ มากันกี่