กลับบ้านเรา..รักรออยู่

กลับบ้านเรา..รักรออยู่

last update最後更新 : 2026-02-02
語言: Thai
goodnovel16goodnovel
評分不足
30章節
930閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

ความรักหวาน

ฉลาด

ความรักครั้งแรก

'ฟองจันทร์'สาวบ้านนาที่ได้เข้ามาทำงานในกรุงเทพ ฯ ต้องมีเหตุให้ต้องกลับบ้านเกิด และเธอก็ได้ไปพบกับเขา 'เพชร' เจ้าของปั๊มน้ำมันที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอ

查看更多

第 1 章

ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น

Sleeping with both eyes shut was never an option. Not in this hell hole. St. Cadence’s Orphanage was far from being holy. I was abandoned here when I was born, having no recollection on who was the mutt who left me to live a godforsaken life in this place that was supposed to give me shelter.

England has its perks; I give you that. Sovereignty gives the orphanage good money for clothes, studies and whatever else we might need until we are eighteen and thrown out on the streets.

If we excel in our studies, the top three students get a full scholarship to Oxford University to study whatever we’d like. And I sure as hell will be among those three.

‘Get up, Black. Time for your daily beating section. Best time of my day, watching a hoe like you with your pitiful excuse of a face in the gutter.’

Clarissa. That bitch. She has every boy’s attention, popularity, and hates my guts. Just because her idiot of a boyfriend has a crush on me. She has the IQ of a fly, but cheats on every test by beating me up every day, so her grades are high enough to keep herself in the top three. If she gets less than an A, she breaks a bone of mine. If it’s an A+, I’m safe. An A-... Means she draws blood out of me, which is my current situation. Who would know she wouldn’t be able to memorize her entire presentation regarding Stephen Hawking’s study on black holes?

‘I-I’m s-s-sorry. I-It was n-not...’ I stutter as I am in my underwear on a freezing cold night, with my butt on a shit ton of snow.

‘Was not what, you motherfucking trash of a human being? Able to do a good job? You are absolutely fucking right and now you will pay for it.’

She kicks my face, instantly making a cracking sound, and a bloody trail on the snow, coming right out of my nose. She spits on me as she walks away with her evil spawns laughing maliciously behind her.

‘She will never make that mistake again, Clairy.’ Jess grins while talking as she opens the door for her majesty to walk in.

I can’t help but wonder what I have done in past lives to deserve such a punishment. Why was I left to rot here? What did I do?

As I try to crawl out of the freezing cold, and from the now stained with blood snow, I see Sister Ophelia running towards me with a huge blanket. ‘Late as always, Sister O. Late as always.’ I think as her 70-year-old legs walk as fast as she can towards me.

‘Dear God, girl. Are you trying to get yourself frozen to death? What in heaven’s sake happened to your nose!?’

‘Life happened. Sister Ophelia.’ I reply with blank expression on my face.

‘Don’t you come with your self-pity on me, young lady. Do your thing, Kyla. Do not walk inside that Orphanage with your nose looking like a horror movie makeup.’

I put my nose back into place, and accepted the blanket, turning purple, as my body temperature was giving up, and Sister Ophelia walked me back to my room.

I feel no pain. Not on the outside, at least. They call it CIP, or Congenital Insensitivity to Pain. I can break as many bones as I want, cut myself a thousand times, as deep as I want, but physical pain would never reach me. It was both a gift and a curse. If I got hurt badly, I wouldn’t feel it, and it could kill me.

Clarissa hasn’t managed to do that yet, unfortunately.

She has been my torturer for 10 years now. She’s arrived at the Orphanage malnourished, filled with bruises and a broken left arm. Haven’t spoken to anyone for a year. Until Sister Ophelia took her to the city’s best psychiatrist and he managed to give her the right pills to keep her demons inside. Turns out her parents were heroin addicts and were arrested for drug trafficking, while on their insane trips, they’d beat the shit out of her, and leave her to suffer without any care. Until one day she was able to call for help, and emergency came, as did child’s service and the police. Her parents got 20 years of jail, lost her custody and she... well, did not fall far from the tree. My left arm, my right wrist, my nose (5 times), my right femur, three of my ribs and my left foot were a good example of how sweet she has become. We are the same age. Seven-fucking-teen. Which meant, if she keeps her good scores (if I keep her good scores), she’d follow me to Oxford and keep making my life hell. Blonde hair, green eyes, fit body, every physical characteristic of an angel.

But let’s not forget Lucifer was an angel.

She is a motherfucking psychopath, as she makes lovely smiles and good deeds in front of the sisters and Father Phillips, and is the queen around here. Everybody does what she wants. With threats and blackmail on every single soul in this hellhole, with the exception of Sister Ophelia, whatever she says is law. And that’s the reason my life is worth less than shit.

Lillith, as I like to call her, in honor of the mother of all demons, dates Shawn Jenkins since she got to the Orphanage. She claimed him as hers, to be honest.

Shawn was a basket case, even though he has no recollection of his parents, as he was abandoned just as I was, as a baby. Always picking fights with everyone for no reason, always in detention. He is always wearing long sleeves, even on freaking hot days to hide the scars on his arms as he insists on self-inflicting. When we were five, I asked him why he did that to himself. He said, with the calm of a monk ‘It just feels good.’.

Until we were seven and Clarisse showed up, we were inseparable. He is beautiful, with a charm I have never seen before, even though he insists on his shoulder length hair dyed in black, covering most of his face that gives him a goth look. The orphanage forbids us to have piercings or tattoos, but I’m sure that if we were allowed to have them, he’d have them from head to toe. His blue eyes are not something he can hide, as they are so bright, they could see inside one’s soul. He always had an innocent face, the one that you would follow without questioning. As we grew, he became a 6′3 tall man, with broad shoulders, but as he hates going out in the sun, his skin is pale white. When Clarisse came along, and claimed him as hers, his easy acceptance broke my heart. We never spoke to each other again, his last words to me were ‘Get away from me, you cunt. We were never friends. Never will be.’ We were just seven. Got to thank him, though. He broke me hard enough so no one would ever break me inside again.

But how do I know he fancies me, you ask?

One day, in sophomore year, we were at a Sunday morning mass, and I was wearing a dress Sister Ophelia made just for me. When she gave it to me, she said ‘Magenta is your color, my dear. I couldn’t help myself when I saw this cloth. I knew I had to do something for you.’ It was knee length, with short sleeves and a very high cleavage, but since my breasts were always prominent, and the dress was tight from the hip up, and completely loose from the hip down it perfectly showed my figure.

I always sat in the last row of the church. I hate praying. If God really existed, he wouldn’t have doomed me to a life of hatred and punishment. So, I never said my prayers out loud, only mimicked the words with my lips, making no sound, because he was not worth my benevolence and gratitude.

When Shawn got to church, two minutes late, as usual, the only seat available was the one beside me. ‘Fucking great.’ I thought.

We did not share any looks or any words. The mass ended and I hurried to my room, not to face Clarissa’s wrath for sitting beside her beloved. She could ruin my body as she pleased, but not this dress, it was made for me, by the only person that has ever shown me a hint of affection. But as I walked, seemingly unnoticed, to my room, a hand grabbed my arm and pushed me to an empty broom closet and shut the door, so I couldn’t see who it was and what was happening.

‘I can’t help it. Shit, Ky. Why are you doing this to me?’ As I recognized his voice, before I said anything, he pressed his lips on mine with hunger, and I responded to his touch without noticing, his tongue invading my mouth as if he was dying out of thirst. For me.

The moment lasted 15 minutes. And without being able to speak after we were apart, he just left. My lips were sore, as was my arm, from where he pushed me and held me to kiss me. My body dragged itself to the floor and I just sat there, sobbing for hours until I was able to clean my tears out of my face and get out of that claustrophobic place to get to my room.

That was two years ago. Not a word was spoken between us. He kept ignoring me as usual, as if it never happened.

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
30 章節
ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น
"กลับมาอยู่กับแม่นะลูก" คำพูดนี้ยังก้องอยู่ในหัวของเธอ แม้ว่าเธอจะวางสายจากแม่นานแล้วก็ตาม"เอาไงดีวะเนี่ย" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอกำลังจะได้รับการโปรโมทเพื่อเลื่อนตำแหน่ง เงินเดือนก็กำลังจะขึ้น สิ่งที่เธอฝันกำลังจะเป็นจริง เงินเดือนเหยียบแสนกระเป๋าแบรนด์เนม และการไปเที่ยวต่างประเทศ เพียงแค่รอสิ้นสุดไตรมาสนี้ สิ่งต่าง ๆ ที่เธอหวังและอดตาหลับขับตานอนเขียนโปรเจ็คมาเป็นแรมเดือน เสนอ และผ่านการพิจารณา ใช่แล้วเธอจะได้เลื่อนตำแหน่งและเงินเดือนก็จะเพิ่มขึ้นแต่...ทุกอย่างต้องหยุดชะงักลงเพราะ.. คำพูดประโยคนั้นของแม่ "กลับมาอยู่กับแม่นะลูก ถ้าไม่กลับมาแม่จะแต่งงานใหม่"อกอีแป้นจะแตก แม่นะแม่ พ่อก็เสียไปตั้งนานแล้วไม่เห็นวี่แววว่าจะมีแฟนใหม่เลย แต่พอลูกกำลังจะเจริญก้าวหน้า แม่ก็ดันจะมาเสียคนเอาตอนนี้ตอนที่อายุเยอะแล้ว อุตส่าห์ฝากฝังกับป้าข้างบ้านไว้อย่างดิบดี ไม่ได้เรื่องเลยเอายังไงดี คิดซิคิดซิ คาปูชิโน นอนหมุนตัวไปสามตลบบนที่นอนขนาดห้าฟุต "โอ๊ยหัวจะปวด"จะเลือกกตัญญูหรือกระเป๋าแบรนด์เนมดีหว่า แต่จะว่าไปแล้วเธอก็จากบ้านมาตั้งแต่อายุ 15 มาเป็นสาวโรงงาน ดิ้นรนเรียนต่อจนจบปริญญาตรี จนได้เลื่อนขั้
閱讀更多
ตอนที่ 2 กลับบ้านกันเถอะ
ฟองจันทร์เลือกที่จะเดินทางกลับบ้านโดยการนั่งเครื่องบิน เพราะที่บ้านเกิดของเธอที่จังหวัดอุดรธานีนั้นมีสนามบิน เมื่อลงเครื่องที่ตัวจังหวัดต่อรถเข้าไปยังหมู่บ้านของเธอก็ราว ๆ 40 กิโลเมตร ถนนหนทางก็สะดวกสบาย อีกอย่างคือของใช้ของเธอก็ขนกลับไปก่อนหน้านั้นเรียบร้อยแล้วเมื่อขึ้นเครื่องและได้ที่นั่งเรียบร้อยเธอก็โทรบอกแม่ว่ากำลังขึ้นเครื่อง และปิดมือถือ ที่นั่งข้าง ๆ เธอเป็นคุณป้าอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับแม่ของเธอ แต่ก็ยังดูแข็งแรง ฟองจันทร์จึงยิ้มให้ท่านเป็นการทักทาย อย่างน้อยก็เพื่อสร้างสัมพันธไมตรี เพราะต้องร่วมทางกันอีกตั้งเกือบชั่วโมง จะว่าไปเธอก็ไม่ค่อยได้นั่งเครื่องบินบ่อย ๆ หรอก มีบ้างก็ตอนที่ไปดูงาน แต่ทุกครั้งจะมีเรลี่นั่งไปด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอโดยสารด้วยเครื่องบินเพียงลำพัง ระหว่างที่เครื่องบินลอยตัวอยู่นั้น เธอก็สังเกตเห็นคุณป้าที่นั่งข้างกันหน้าซีด ๆ และท่านก็บีบแขนเธออย่างแรง "คุณป้าคะ เป็นอะไรรึเปล่า ให้เรียกเจ้าหน้าที่ให้ไหมคะ"ฟองจันทร์ถามท่านอย่างเป็นห่วงปนตกใจ ด้วยไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ แต่ท่านส่ายหัว"ป้าไม่เป็นไรมากหรอกหนู แค่หน้ามืด มียาดมไหมป้าขอยืมหน่อย"แต่
閱讀更多
ตอนที่ 3 สำรวจลู่ทาง
วันนี้ฟองจันทร์อยู่ว่าง ๆ จึงขับมอร์เตอร์ไซค์คันเก่าของพ่อไปสำรวจลู่ทางทำมาหากินในหมู่บ้าน จะเอาเสื้อผ้ามาขายเธอก็ยังไม่รู้สไตส์การแต่งตัวของหนุ่ม ๆ สาว ๆ ในละแวกนี้ จะเป็นแม่ทีมขายครีมเธอก็พูดไม่เก่ง จะเป็นแม่ค้าตลาดนัดก็ยังไม่รู้จะขายอะไร จะเป็นยูทูปเปอร์ ก็ยังคิดคอนเทนต์ไม่ออก ไอ้จะให้อยู่เฉย ๆ รอขอตังค์แม่ก็คงจะไม่ไหว ต้องหาอะไรทำไม่งั้นง่อยรับประทานแน่ เธอขี่รถวนรอบหมู่บ้านหลายรอบ พลางคิดว่าหมู่บ้านของเรานี่ก็ใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย ระหว่างนั้นก็เกิดอาการคอแห้งขึ้นมา จึงมองหาร้านขายน้ำ ก็เจอร้านขายน้ำปั่นกับร้านขายน้ำแข็งใสตั้งอยู่เคียงกันในปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง เธอจึงแวะเข้าไปและสั่งน้ำ"สวัสดีค่ะ น้ำมะพร้าวปั่นแก้วนึงค่ะ"พร้อมกับยิ้มทักทายแม่ค้าไปด้วย แม่ค้าเป็นสาววัยรุ่นอายุน่าจะไม่เกินยี่สิบหน้าตาสะสวย"ได้จ้า รอสักครู่นะจ๊ะ"ฟองจันทร์จึงนั่งลงที่โต๊ะตัวที่ตั้งอยู่ภายในร้าน พร้อมกับสำรวจตรวจตราบริเวณนั้นไปด้วย เพราะเธอเกิดปิ๊งไอเดียขึ้นมา ขี่รถวนรอบหมู่บ้านก็หลายรอบแล้ว ยังไม่เห็นมีร้านกาแฟเลยสักร้าน ตอนที่อยู่กรุงเทพ ฯ เธอเคยใช้เวลาว่างหลังเลิกงานไปเรียนสูตรชงกาแฟเพราะเป็นคนชอบ
閱讀更多
ตอนที่ 4 เจรจาธุรกิจ
"แม่ ! แม่ ๆๆๆ !"เมื่อฟองจันทร์กลับมาถึงบ้านก็ตะโกนเรียกแม่เสียงดัง ป้านงค์จึงเงยหน้าจากการคัดมะม่วงน้ำดอกไม้ลงในลังกระดาษ ป้านงค์มีที่อยู่ประมาณหนึ่งไร่จึงแบ่งที่สามงานปลูกมะม่วงน้ำดอกไม้ไว้ 20 ต้น ส่วนอีกงานหนึ่งที่เหลือท่านก็ปลูกบ้านหลังเล็็ก ๆ อยู่ ปีนี้มะม่วงให้ผลผลิตดีขายก็คงจะได้เงินก้อนใหญ่ พออยู่ได้แบบสบาย ๆ"มีอะไรเสียงดังเชียว"ถามลูกสาวพลางส่ายหน้าให้กับความม้าดีดกะโหลกของเธอ อายุจะ 30 อยู่รอมร่อยังจะทำตัวเป็นเด็กไปได้ ที่จริงแล้วอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฟองจันทร์คนอื่นเค้ามีลูกมีเต้าไปกันหลายคนแล้ว ตอนที่ฟองจันทร์ยังอยู่กรุงเทพ ฯ ป้านงค์ก็หนักใจอยู่เหมือนกัน กลัวเธอจะใจแตกหอบเอาหลานมาให้เลี้ยงเหมือนตัวอย่างที่มีให้เห็นอยู่ทั่วไป แต่จนถึงวันนี้ก็ยังไม่มีวี่แววแม้กระทั่งคนเข้ามาจีบ ถ้าใครเข้ามาจีบฟองจันทร์ตอนนี้นะ จะรวยจะจนไม่สำคัญ ขอแค่เป็นคนดี ดูแลลูกสาวของป้านงค์ได้ บางทีอาจจะยกให้ฟรี ๆ แถมข้าวให้อีกสักสองกระสอบก็ได้"หนูไปสำรวจลู่ทางมาแล้วแม่ หนูว่าจะเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ ในปั๊มน้ำมันที่อยูติดถนนใหญ่ตรงทางเข้าหมู่บ้านน่ะแม่"บอกกับแม่อย่างตื่นเต้น"ปั๊มนั้นน่ะเหรอ มีที่ว่าง
閱讀更多
ตอนที่ 5 เจรจาธุรกิจ (ต่อ)
วันนี้ฟองจันทร์ตื่นแต่เช้าเพราะแม่ปลุกตั้งแต่ไก่โห่ ป้านงค์บอกกับลูกสาวว่ามาอยู่บ้านเราจะเหลวไหลขนาดไหนก็เหลวไหลไป แต่สิ่งที่แม่ขออย่างเดียวคืออย่าตื่นสาย เต็มที่ไม่เกินหกโมงเช้า ฟองจันทร์จึงต้องรีบแหกขี้ตาลุกขึ้นมาจัดการธุระส่วนตัว เสร็จแล้วก็มารอใส่บาตรที่แม่เตรียมสำรับกับข้าวไว้ให้แล้ว ใส่บาตรเสร็จก็ช่วยแม่คัดมะม่วงแยกลูกดีลูกเสีย ลูกเล็กลูกใหญ่ไว้ เพราะวันนี้สาย ๆ จะมีคนมารับ ฟองจันทร์ปฏิบัติหน้าที่อย่างแข็งขัน กว่าจะเสร็จก็เกือบแปดโมงเช้า เหลือบมองโทรศัพท์เผื่อเจ้าของปั๊มน้ำมันโทรมาก็ยังไม่มีวี่แวว ถ้าสิบโมงของวันนี้ยังไม่ได้รับการติดต่อมาเห็นทีเธอจะต้องเข้าไปสอบถามด้วยตัวเอง เมื่อคิดได้ดังนี้ก็ลงมือกินข้าวกินปลาเอาแรงไว้ กับข้าวฝีมือแม่นี่อร่อยสุด ๆ ไปเลย "แม่ไปวัดก่อนนะ อยู่บ้านดี ๆ อย่าซนล่ะ"ป้านงค์กำชับลูกสาวก่อนจะหิ้วตะกร้าใบเล็กที่มีกับข้าวอยู่ในนั้น พร้อมทั้งขวดน้ำและแก้วน้ำใบเล็กเอาไว้สำหรับกรวดน้ำออกจากบ้านไป ฟองจันทร์หน้ามุ่ย นี่แม่ลืมไปหรือเปล่าว่าเธอน่ะอายุ 30 แล้ว ไม่ใช่เด็กสามขวบเหมือนเมื่อก่อน คิดอะไรเพลิน ๆ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอรีบคว้าโทรศัพท์มาและ
閱讀更多
ตอนที่ 6 เปิดร้าน
ฟองจันทร์เริ่มศึกษาหาข้อมูลในการเปิดร้านกาแฟโดยมีเรลี่ที่อยู่กรุงเทพ ฯ คอยให้คำปรึกษา เธอนึกขอบคุณที่ตอนนี้คือยุค 5G ไม่ว่าจะเป็นการเดินทาง การติดต่อสื่อสารล้วนสะดวกสบาย อยู่ไกลกันแค่ไหนก็สามารถพูดคุย เห็นหน้าเห็นตากันได้ ประมาณอาทิตย์นึง โครงการร้านกาแฟของฟองจันทร์ก็เสร็จเป็นรูปเป็นร่าง พร้อมที่จะเปิดร้านได้ ระหว่างที่เธอตกแต่งร้านอยู่ในปั๊มน้ำมันนั้นเธอก็รู้จักคนเพิ่มขึ้น ไม่ว่าจะเป็น ฝนแม่ค้าขายน้ำปั่นคนสวย พี่ดาว แม่ค้าน้ำแข็งใส ป้ามลเจ้าของร้านลาบขมต้มแซบ ป้าสายเจ้าของร้านขายส้มตำ ป้าน้อยเจ้าของร้านขนมจีนน้ำยา ปั๊มน้ำมันแห่งนี้คนพลุกพล่านมาก และแต่ละร้านขายดีเป็นเทน้ำเทท่า แม่ค้าแต่ละคนก็อัธยาศัยดีมาก ๆ ฟองจันทร์บอกกับตัวเองว่าเธอโชคดีที่สุดที่ได้มาเปิดร้านที่นี่ เธอลงทุนกับโปรเจ็คนี้ไปเกือบแสน เหลือเงินเก็บไว้ช็อปปิ้งออนไลน์อีกนิดหน่อย กว่าจะคืนทุนก็คงจะหลายเดือนอยู่ เอาน่าอย่างน้อยบ้านก็ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อล่ะวะ ฟองจันทร์คิดปลอบใจตัวเองให้ฮึกเหิมและแล้วก็ได้ฤกษ์เปิดร้าน ป้านงค์นิมนต์หลวงตาที่วัดมาทำพิธีเปิดร้านให้ด้วย เพื่อความเป็นสิริมงคล เสียดายเรลี่งานยุ่งจึงไม่ได้
閱讀更多
ตอนที่ 7 สับสน
เพชรกระโดดขึ้นรถหกล้อดั๊มพ์คันประจำของเขา ซึ่งวันนี้มีงานรับเหมาถมที่ 200 เที่ยวชิว ๆ เป็นโครงการของเทศบาลที่ต้องการปรับปรุงพื้นที่สาธารณะซึ่งว่างอยู่ให้เป็นสนามกีฬา ไว้เพื่อให้เด็กและเยาวชนมาใช้สำหรับเล่นกีฬาหรืออกกำลังกาย ซึ่งบังเอิญว่าอยู่ใกล้กับปั๊มน้ำมันของเขา เพชรจึงรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ เพราะจะได้กินกาแฟเจ้าอร่อย เขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างอารมณ์ดี พลางนึกอนาถตัวเองอยู่ในใจ ผู้หญิงที่ตัวเองชอบอยู่ใกล้แค่นี้แต่เขากลับไม่กล้าคุยกับเธอ ได้แต่เฉียดไปเฉียดมาสั่งกาแฟวันหนึ่งสองสามแก้ว เพียงเพราะต้องการเห็นหน้าเธอเท่านั้น ไม่ไหว ๆ ขืนกินกาแฟวันละสองสามแก้วแบบนี้นอกจากจะนอนไม่ค่อยหลับแล้ว เบาหวานจะขึ้นเอาน่ะสิ ไม่ได้เขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ยิ่งได้ยินข่าวว่าร้านของเธอกำลังถูกพูดถึงปากต่อปากว่า กาแฟอร่อย บริการประทับใจ และที่สำคัญแม่ค้าสวย ทำให้พวกข้าราชการหนุ่ม ๆ ในอำเภออยากลองมาชิมกาแฟที่ร้านของเธอ ไม่ว่าจะเป็นผู้กอง ครูใหญ่ หรือแม้กระทั่งปลัดอำเภอ ก็เคยมาอุดหนุนร้านเธอกันทั้งนั้น แต่เขาจะทำยังไงดีล่ะ ยังคิดไม่ออกเลย"เอสเย็น เข้ม ๆ แก้วนึง"เสียงเข้มสั่งเมนูเดิมซึ่งฟองจันทร์ก็
閱讀更多
ตอนที่ 8 สังสรรค์
"พี่ฟองอย่าพึ่ง ๆ ถ่ายรูปก่อน"ฝนตีมือฟองจันทร์เบา ๆ เป็นการปรามก่อนที่ฟองจันทร์จะหยิบปลาหมึกย่างเข้าปากเพราะต้องการจะถ่ายรูปอัพลงโซเชียล ฟองจันทร์จึงนึกได้หยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาถ่ายรูปบ้าง ที่จริงแล้วเธอก็ชอบทำอะไรแบบนี้เหมือนกันเวลาที่ไปกินไปเที่ยวกับเรลี่ แต่พอมาอยู่ที่นี่แล้วเธอไม่ได้ไปไหนเลย และอีกอย่างไม่ค่อยมีเวลาว่างด้วย เธอจึงลืมนึกถึงข้อนี้ไปสองสาวถ่ายรูปจนพอใจและอัพลงโซเชี่ยลจนครบทุกแพล็ตฟอร์มนั่นแหละถึงได้ลงมือจิบเบียร์และเมาท์มอยกันต่อ "พี่ฟองเล่าเรื่องเกี่ยวกับกรุงเทพ ฯ ให้ฟังหน่อย" กระดกเบียร์ไปหลายแก้วแล้วฝนชักมึนและเกิดอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับเมืองกรุงขึ้นมา จึงขอให้ฟองจันทร์เล่าให้เธอฟัง"ทำไม ฝนอยากไปเหรอ"พูดจบก็ยกเบียร์ขึ้นกระดกจนหมดแก้ว รินเบียร์เพิ่มให้ตัวเองและเติมให้ฝนด้วย"ก็อยากไปนะพี่ แต่ไม่มีใครอยู่กับพ่อกับแม่ ใหนจะน้องอีก"ฝนบอกกับฟองจันทร์เชิงระบายมากกว่า"กรุงเทพ ฯ น่ะ ตามที่พี่ไปอยู่มาสิบกว่าปีนะ มันก็ดีแหละ สอนประสบการณ์อะไรหลาย ๆ อย่างให้พี่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของความอดทน ความมีระเบียบวินัย และที่สำคัญเราต้องเพิ่มศักยภาพและต้องพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ
閱讀更多
ตอนที่ 9 ชิดใกล้
ฟองจันทร์แอบมองเพชรเป็นระยะ ๆ จนเขารู้ตัวว่าเธอแอบมองเขา จึงหันหน้ามาเผชิญหน้ากับเธอ"มีอะไร"ถามเธอเสียงเข้มอีกแล้ว"มะ ไม่มีอะไร มองเฉย ๆ"ตะกุกตะกักตอบเขาไป"รถยนต์ มันขับยากไหมอ้ะ"เธอก็เลยเฉไฉถามเขาไปอีกเรื่อง ลดความอึดอัดของบรรยากาศภายในรถ"ไม่ยากหรอก อย่าบอกนะว่าคุณขับไม่เป็น"ถามเธออย่างแปลกใจ ไม่น่าเชื่อว่าฟองจันทร์จะขับรถไม่เป็น ดูท่าทางของเธอแล้วเพชรไม่อยากจะเชื่อเลย"ใช่ ขับไม่เป็น ขับเป็นแต่มอเตอร์ไซค์""ขับไม่ยากหรอก เอางี้ไหมล่ะ ถ้าว่างผมจะสอนให้""จริงเหรอคะ แต่..ไม่เอาดีกว่า ฟองเกรงใจ"ออกจากหมู่บ้านของฟองจันทร์กับเพชรมาประมาณ 10 นาที ก็มาถึงหมู่บ้านของฝน "บ้านของฝนหลังใหนคะ"ถามเขา แต่เพชรไม่ตอบ เขาขับเข้าไปเรื่อย ๆ เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา กี่เลี้ยวฟองจันทร์ก็จำไม่ได้ จนกระทั่งมาจอดที่บ้านไม้สองชั้นหลังหนึ่งที่อยู่ค่อนข้างไกลออกมาทางทุ่งนาเพชรก็จอดรถ แต่ไม่ได้ดับเครื่อง เขาเปิดประตูรถและเดินเข้าไป ไฟในบ้านยังไม่ปิด เสียงหมาในบ้านเห่า และคนในบ้านก็เดินออกมา"อ้าว..พ่อเพชร ไปไงมาไง เข้ามาก่อน"ผู้ชายคนหนึ่งอายุน่าจะไม่เกิน 45 ปีน่าจะเป็นพ่อของฝนเปิดประตูรั้วออกมา"พี่สอน
閱讀更多
ตอนที่ 10 ยังไงดี
"เรลี่ ตกลงสงกรานต์นี้แกจะมาเที่ยวหาฉันหรือเปล่า หยุดตั้งหลายวันไม่ใช่เหรอ"ฟองจันทร์วีดีโอคอลหาเรลี่ซึ่งเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว"ไปสิ ไปอยู่แล้ว ว่าแต่มีอะไรน่าเที่ยว ตอนแรกฉันกะว่าจะไปเที่ยวเชียงใหม่นะเนี่ย แต่ทนคิดถึงแกไม่ไหว ไปเที่ยวอุดรก็ได้""ดีมากเพื่อนเลิฟ อุดรบ้านฉันมีที่เที่ยวเยอะแยะ สาธยายไม่หมดหรอก แค่อำเภอหนองวัวซอนี่ก็เที่ยวไม่หวาดไม่ไหวแล้ว"โฆษณาบ้านตัวเองเสียหน่อย ให้อิเรลี่น้ำลายหกเล่น ๆ"หรือแกจะไปคำชะโนดมั้ยล่ะ อำเภอบ้านดุงไม่ไกลมาก สายมูต้องมาที่นี่เลยนะแก""เออ ! จริงด้วย 'คำชะโนด' ฉันอยากไปนานแล้ว บ้านแกนี่ของดีเยอะจริงว่ะ" ฟองจันทร์เดินผิวปากออกมาจากบ้านอย่างอารมณ์ดี เพราะอีกไม่กี่วันก็จะได้เจอหน้าเพื่อนรักอย่างเรลี่แล้ว ถ้าไปเที่ยวเดี๋ยวเธอจะชวนฝนไปด้วย แต่ไม่รู้ว่าฝนจะสะดวกไปด้วยหรือเปล่า เพราะต้องปิดร้านไป แต่ยังไงก็คงต้องลองชวนดู"ทำไมวันนี้ดูอารมณ์ดี มีหนุ่มมาจีบหรือไง"ป้านงค์อดแซวลูกสาวไม่ได้"แม่ขา..ไม่ต้องมีคนมาจีบหนูก็อารมณ์ดีตลอดอยู่แล้ว"พูดจบก็เดินไปกอดเอวแม่อย่างประจบ"แม่ สงกรานต์นี้เพื่อนหนูที่กรุงเทพ ฯ เค้าจะมาเที่ยวบ้านเรานะ""ก็ดีสิ มากันกี่
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status