สายลมรักเมขลา のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ริมธารและความบริสุทธิ์ของเด็กน้อยยามเย็นหลังพระอาทิตย์ลับเหลี่ยมเขา วายุ เมขลา และเสี่ยวป้อ เดินลงไปยังลำธารที่ไหลเอื่อย ๆ ข้างหมู่บ้าน ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับอาบน้ำวายุนั่งอยู่บนโขดหินริมน้ำเพื่อล้างและทำความสะอาดบาดแผลที่แขน ส่วนเมขลาและเสี่ยวป้อสนุกกับการเหยียบน้ำอยู่ใกล้ ๆ ทั้งสามคนดูสนิทสนมกันอ

แสงจันทร์สาดส่องลงมาอย่างบางเบาผ่านช่องหน้าต่างไม้ ณ ห้องหอในคืนสุดท้าย วายุและเมขลานั่งอยู่บนฟูก ต่างคนต่างห่มผ้าไว้จนถึงเอว เมขลาตัดสินใจทำลายความเงียบและความอึดอัดที่เกิดขึ้นมาตั้งแต่ตอนเช้า“พี่วายุคะ” เมขลาเรียกเสียงเบา “ตกลงจะบอกเมย์ได้รึยังคะ ว่าคุยอะไรกับพ่อจ๋ายและผู้นำชุมชน... ดูจริงจังมาก”

เมื่อล้อรถสองแถวเริ่มหมุนเคลื่อนตัวออกมา หัวใจของ เมขลา ก็เหมือนถูกบิดจนแหลกสลาย ความใจหาย เข้ามาแทนที่ทุกอณู ความทรงจำในช่วงเวลาที่เธอต้องฝากชีวิตไว้ในหมู่บ้านชนเผ่าแห่งนั้น มันฝังลึกลงไปกลางใจเกินกว่าจะเป็นแค่ ‘การเอาตัวรอด’ เธอพยายามบดขยี้และ กดความรู้สึกทั้งหมดไว้ ใต้เปลือกตา หันสายตาออกไปยังวิว

เธอกัดฟันไว้แน่น หันหลังกลับ “พี่จะกลับเลยไหมคะ? ถ้ายังไม่กลับพี่ก็ไปพักห้องพี่เมฆก่อนก็ได้ค่ะ เมย์ก็จะได้โทรบอกที่บ้านด้วยว่าตอนนี้เมย์อยู่บ้านที่เชียงใหม่”“แล้วยังอยากให้พี่อยู่ไหม? หรือต้องการให้พี่ไปเดี๋ยวนี้เลย?” เขาตะโกนตามหลังด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือหญิงสาวกลืนน้ำตาลงคอ พร้อมกับคำตอบที่ฝืนใ

ขณะที่วายุนั่งนิ่งมองเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยคราบอย่างหมดอาลัยตายอยาก เขาส่ายหัวช้า ๆ ด้วยความเหนื่อยหน่าย แต่แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“ให้ตายสิ… เล่นไปหนึ่งชุดเลยนะเมย์” เขาพึมพำกับตัวเองวายุรีบเดินไปที่ห้องของเมฆินทร์ เพื่อจัดการตัวเองอย่างเร่งด่วน เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อย วายุก็กลับมาอุ้มเม