Lahat ng Kabanata ng สายลมรักเมขลา: Kabanata 1 - Kabanata 10

วายุและเมขลาขับรถลงมาจากยอดดอยได้สักพักแล้ว บรรยากาศภายในรถเริ่มเงียบลงหลังจากที่ทั้งคู่แลกเปลี่ยนบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความโล่งใจในการกลับมาคืนดีกันของเมฆินทร์และจารวี แสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าไปแล้ว เหลือเพียงความมืดมิดของหุบเขาที่คืบคลานเข้ามาพร้อมความเงียบสงัด “พี่วายุ... เราทิ้งพวกเขาไว้แบบนี้จะ

"เมาอะไรขนาดนี้ ใครอุ้มไปไหนจะรู้ไหม... เด็กดื้อเอ๊ย" เขาบ่นเบา ๆ อย่างเอ็นดู ขณะที่กำลังจะลุกขึ้น... "ลม!... อยู่กับเมย์ก่อนสิ อย่าเพิ่งไป" แขนเรียวคว้าคอแกร่ง ดึงโน้มร่างเขาลงมาประทับจูบอย่างจู่โจม... วายุเบิกตากว้าง รีบกระชากผลักหญิงสาวให้นอนราบลงบนโซฟา "เมย์! เราเมามากนะ รู้ตัวไหม!

ช่วงบ่ายคล้อยที่ลำธารวายุยังคงรู้สึกถึงความเหนียวเหนอะหนะบนเสื้อตรงแผงอก และใบหน้าของเขาก็ร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า เขามองไปยังเมขลาที่กำลังเดินนำหน้าไปอย่างกระฉับกระเฉงเพื่อตามคำปองและเสี่ยวป้อที่ถือตะกร้าผ้าตรงไปยังลำธารหลังหมู่บ้าน‘ถึงจะเผลอปล่อยน้ำลายใส่เสื้อไปบ้าง... แต่กลิ่นผมเมื

เสียงปิดประตูที่แผ่วเบาจากภายนอก เป็นสัญญาณว่าทั้งสองคนถูกทิ้งให้อยู่กันตามลำพังแล้ว ในห้องหอขนาดเล็กมีเพียงแสงสลัว ๆ จากโคมไฟน้ำมันที่โยนเงาให้เคลื่อนไหวไปตามผนังไม้เมขลาเดินโซเซเข้าไปใกล้ฟูกที่วายุนอนอยู่ ร่างกายของเธออ่อนยวบยาบด้วยฤทธิ์เหล้า มือของเธอสัมผัสใบหน้าเขาอย่างแผ่วเบาเพื่อปลุก“พี่วายุ

เมื่อแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องหอเล็ก ๆ เมขลาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวดตึงรั้งที่ช่องท้องและร่างกายทำให้เธอตระหนักถึงเหตุการณ์เมื่อคืนได้อย่างสมบูรณ์ ความร้อนรุ่มและอ้อมกอดของวายุยังคงฝังแน่นอยู่ทุกอณูเธอรีบพลิกตัวกลับไปหาพื้นที่ว่างข้าง ๆ แต่ฟูกที่เคยมีร่างของวายุนอนอยู่กลับว