Todos los capítulos de A Love To Remember : Capítulo 21 - Capítulo 30

Kinabukasan, nagising si Robbie sa katahimikang hindi na bago, ngunit mas mabigat. Walang tunog ng kumukulong kape. Walang mahinang yabag ni Julia sa kusina. Ang liwanag na pumapasok sa bintana ay pareho pa rin, ngunit parang may kulang parang may umalis na bahagi ng tahanan kasama ng isang taong minahal niya nang buo. Sa mesa, may iniwang sulat. Hindi mahaba, Hindi dramatiko, Hindi rin galit. "Robbie, Hindi ako aalis dahil galit ako. Umalis ako dahil kailangan kong iligtas ang sarili ko bago tuluyang mawala. Hindi ko alam kung babalik pa ako. Pero sana, piliin mong maging ama hindi dahil kailangan, kundi dahil tama." saad ni Julia sa sulat. Hindi niya namalayan na nakaupo na pala siya sa sahig, hawak ang papel na parang huling hibla ng isang buhay na unti-unting napigtas. Wala nang luha. Naubos na iyon kagabi. Ang natira na lang ay pagod at isang responsibilidad na hindi niya kayang takasan. Makalipas ang ilang araw, bumalik siya sa ospital. Hindi dahil may tumawag. Hindi dahil ma

Tahimik na humilom ang mga sugat hindi sa biglang pagkawala ng kirot, kundi sa dahan dahang pagtanggap na ang sakit ay bahagi rin ng paghilom. Sa paglipas ng panahon, natutunan ni Robbie ang sining ng pagiging tapat sa sarili ang umamin sa pagkukulang, ang hindi takasan ang pananagutan, at ang yakapin ang buhay na pinili niyang panindigan. At si Julia hindi rin siya nanatiling anino ng isang lumipas na pag ibig. May mga umagang ginising siya ng sariling tapang, hindi na ng pangungulila. Sa una, mabagal ang mga hakbang niya, parang natatakot pang mag-ingay sa sariling mundo. Ngunit kalaunan, natutunan niyang buksan ang mga bintana ng tahanang minsang iniwanan ng katahimikan. Bumalik siya sa mga bagay na minahal niya bago pa siya naging “tayo” pagsusulat sa mga hapon, paglalakad nang walang direksiyon, pagtawa sa sarili kapag may nasusunog na niluluto. May isang araw na hindi niya inaasahan isang imbitasyon sa isang maliit na pagtitipon, mga kaibigang matagal nang hindi niya nakikit

Nanatiling tahimik si Julia sa tabi ng kama. Tinitigan niya si Robbie ang lalaking minsang naging parte ng kanyang puso, ngayo’y tila isang aninong hinihingal sa pagitan ng pagsisisi at pangungulila. Payat na ang mukha nito, namumutla, at ang dating matapang na mga mata ay puno ng takot at panghihinayang. Hindi niya inabot ang kamay nito. Hindi rin siya umatras. Nanatili lamang siya roon, nakatayo sa pagitan ng nakaraan at kasalukuyan. “Julia…” mahinang bulong ni Robbie, halos hindi marinig. “Akala ko… hindi ka na darating.”saad niya Napapikit si Julia. “Hindi ako pumunta para manatili,” sagot niya, kalmado ngunit may bigat. “Pumunta ako para malaman kung bakit.” muling saad nito. Napabuntong hininga si Robbie. Parang sa paghinga niyang iyon, kasabay na lumabas ang lahat ng matagal niyang kinimkim. “Sinubukan kong kalimutan ka,” pag amin niya. “Sinubukan kong buuin ang pamilyang sinira ko. Pero bawat gabi… ikaw ang hinahanap ng puso ko. Ikaw ang nawawala.” paliwan

Dahan-dahan siyang kumalas sa halik ni Robbie. Nilingon niya ito, hinaplos ang kanyang pisngi na tila ba gusto niyang kabisaduhin muli ang bawat detalye ng mukha nito. “Robbie…” mahina niyang bulong. “Ayokong puro emosyon lang. Ayokong sa sandaling ito lang tayo matapang.” Huminga nang malalim si Robbie. Ramdam niya ang panginginig ng kamay ni Julia habang hawak niya ito. Hindi ito pagtanggi kundi paghingi ng kasiguraduhan. “Hinding hindi na kita lolokohin,” mariin niyang saad. “Hindi ko na kayang mawala ka ulit. Kung kailangan kong magsimula sa pinaka ibaba para lang maibalik ang dating tayo, gagawin ko.” Napapikit si Julia. Ang mga salitang iyon ang matagal na niyang gustong marinig ngunit mas mahirap pa ring ibigay ang buong tiwala. “Hindi sapat ang mahal kita, Robbie,” mahinahon niyang sagot. “Kailangan kong makita. Kailangan kong maramdaman araw araw.” Sa halip na sumagot agad, niyakap siya ni Robbie mahigpit ngunit maingat. Hindi na ito gaya ng dati na puno ng pagmamay ari

Lumipas ang ilang buwan mula nang muling magkaayos sina Robbie at Julia. Ang kanilang tahanan ay puno ng halakhak at payapang sandali, ngunit tulad ng lahat ng relasyon, may mga bagong hamon na unti unting sumulpot sa kanilang buhay.Isang hapon, habang nag aayos si Julia ng mga gamit sa sala, tumunog ang telepono ni Robbie. Tumango siya nang makita ang pangalan ng kaibigan mula sa trabaho, ngunit ang tono sa boses ng kausap ay seryoso.“Robbie kailangan kitang kausapin tungkol sa proyekto,” sabi ng kausap. “Mahalaga ito at medyo delikado.” dugtong pa niya.Huminga si Robbie. Alam niyang kailangan niyang maglaan ng oras at atensyon sa trabaho, ngunit naramdaman din niya ang bahagyang pangamba. “Oo, naiintindihan ko. Ayusin ko lang ang bahay at babalik ako sa tawag mo.”saad niya.Pagkatapos ng tawag, lumapit si Julia at hinawakan ang braso niya. “Ano’ng problema?” tanong niya sa asawa.“Wala naman talagang problema pero may bagong responsibilidad ako sa trabaho. Malaki ang pressure,”