Todos los capítulos de A Love To Remember : Capítulo 31 - Capítulo 35

Lumipas ang ilang buwan matapos tuluyang makabalik si Robbie sa kanilang tahanan. Unti unting bumalik sa dati ang ritmo ng kanilang buhay mga umagang sabay nagkakape, paghahatid sa anak nila sa eskwela, at mga gabing sabay na naghuhugas ng pinggan habang nagkukuwentuhan.Ngunit isang umaga, habang nag aayos si Julia ng mga papeles sa mesa, napahinto siya. Ilang araw na niyang napapansin ang kakaibang pagod sa sarili. Hindi iyon simpleng puyat. May kakaibang hilo. May mga sandaling bigla siyang napapaupo.“Okay ka lang?” tanong ni Robbie nang makita siyang napahawak sa upuan.Ngumiti siya. “Pagod lang siguro.”Pero hindi kumbinsido si Robbie.Kinabukasan, habang nasa trabaho ang asawa, dumaan si Julia sa isang klinika. Hindi niya alam kung ano ang inaasahan niya takot ba o pag asa?Ilang minuto ang lumipas na tila isang oras sa kabagalan.Lumabas ang nurse na may dalang maliit na papel.“Congratulations po.”saad nito sa kanya.Parang tumigil ang mundo ni Julia.Pag uwi niya ng bahay, t

Lumipas pa ang ilang buwan matapos mahalal si Mika bilang student council president. Mas naging abala ang kanyang mga araw. Madalas na siyang may meeting sa eskwela at kung minsan ay gabi na nakakauwi.Isang hapon, habang nagluluto si Julia sa kusina, napansin niyang tahimik na naman si Mika habang nakaupo sa mesa.“Anak, pagod ka ba?” tanong niya.Umiling si Mika ngunit halatang may iniisip.“Ma pwede bang magkwento?” mahina niyang sabi.Ngumiti si Julia. “Syempre naman.”Huminga nang malalim si Mika bago nagsalita.“May isang kaklase kasi ako si Aaron. Madalas kaming mag usap dahil sa mga project sa student council.” paliwanag niya.Hindi agad nagsalita si Julia. Nakikinig lang siya.“Minsan parang masaya ako kapag kausap ko siya. Pero minsan naman naiirita ako,” dagdag ni Mika.Napangiti si Julia.“Normal lang iyon,” sabi niya. “Kapag may taong mahalaga sa’yo, halo halo talaga ang nararamdaman mo.” dagdag pa niya.Napakunot ang noo ni Mika.“Ma ibig bang sabihin nun crush ko siya?”

Isang hapon matapos ang klase, nakaupo si Mika sa ilalim ng malaking puno sa loob ng campus habang hawak ang kanilang script. Katabi niya si Aaron na tahimik ding nagbabasa.“Ready ka na ba sa opening lines mo?” tanong ni Aaron habang nakangiti.Bahagyang natawa si Mika.“Ready naman pero kinakabahan pa rin ako,” sagot niya.“Bakit? Ikaw pa?” biro ni Aaron. “Student council president ka na, host ka pa. Sanay ka na sa harap ng maraming tao.”dagdag pa nito.Napailing si Mika.“Iba kasi ‘pag ganito. Parang mas personal,” paliwanag niya.Tumango si Aaron na tila naiintindihan ang ibig niyang sabihin.“Kung kinakabahan ka, isipin mo na lang na nagkukuwento ka lang sa mga kaibigan mo,” sabi niya.Napangiti si Mika.“Salamat,” sabi niya.Nagpatuloy sila sa pag practice ng script. Paminsan minsan ay napapatawa sila kapag nagkakamali sa linya o kapag nagbibiro si Aaron para gumaan ang kanilang pakiramdam. Makalipas ang ilang sandali, biglang nagsalita si Aaron.“Pwede ba akong pumunta sa bahay