A Love To Remember のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

Lumipas pa ang ilang taon. Mas naging maingay ang bahay nina Robbie at Julia. Hindi na lamang halakhak ng isang bata ang naririnig kundi dalawa na. Ang panganay nilang si Mika ay nagsisimula nang magdalaga mas madalas na nasa harap ng salamin, inaayos ang buhok, at minsan ay mas tahimik kaysa dati. Samantalang ang bunso nilang si Lia ay kabaligtaran masigla, makulit, at palaging may tanong tungkol sa lahat ng bagay.Isang hapon, habang naghahanda si Julia ng meryenda sa kusina, napansin niyang tahimik si Mika sa mesa, hawak ang cellphone ngunit hindi naman talaga nagbabasa.“Anak, okay ka lang?” tanong niya.Hindi agad sumagot si Mika. Ilang sandali pa, saka ito nagsalita.“Ma pwede bang magtanong?”tanong nito sa ina.“Syempre.”sagot ng ina nito.Nagkibit balikat ang dalagita bago marahang nagsalita.“Normal ba na minsan nagagalit ka sa taong mahal mo?”tanong niya.Napahinto si Julia sa paghihiwa ng tinapay. Napangiti siya nang bahagya.“Bakit mo natanong?”tanong niyaUmiling si Mika.

Lumipas pa ang ilang linggo matapos ang gabing iyon. Unti unting naging bahagi na ng araw araw na buhay ni Mika ang pagiging abala sa student council. Minsan ay maaga siyang umaalis ng bahay, dala ang mga papeles at notebook na puno ng plano para sa mga proyekto ng eskwela.Isang Sabado ng umaga, tahimik ang bahay nina Robbie at Julia. Si Lia ay nasa sala, abalang nagkukulay ng drawing habang nanonood ng cartoons. Sa kusina naman, nagkakape si Robbie habang nagbabasa ng balita sa kanyang cellphone.“Nasaan si Ate Mika?” tanong ni Lia habang hindi inaalis ang tingin sa papel.“Maaga siyang umalis, may meeting daw,” sagot ni Julia habang naglalagay ng tinapay sa plato.Napailing si Robbie.“Sabado na Sabado may meeting pa rin?” bulong niya.Napangiti si Julia.“President siya ng student council. Marami talagang ginagawa.” pagpapaliwanag nito.Makalipas ang ilang oras, bumukas ang pinto ng bahay.“Ma! Pa! Nandito na ako!” masiglang sigaw ni Mika.Lumabas agad si Lia mula sa sala at niyak

Kinabukasan ng gabi ay mas naging abala ang buong campus. Papalapit na ang pinakahihintay na Cultural Night, at halos lahat ng estudyante ay may kanya kanyang paghahanda. Sa backstage ng auditorium, hawak ni Mika ang kanyang script habang paulit ulit na binabasa ang opening lines. Naririnig niya ang ingay ng mga estudyanteng papasok na sa loob ng bulwagan.Lumapit si Aaron sa kanya habang inaayos ang kanyang coat.“Kinakabahan ka pa rin?” tanong niya.Bahagyang ngumiti si Mika.“Konti,” sagot niya. “Mas marami kasing tao kaysa sa inaasahan ko.” dagdag pa niya.Sumilip si Aaron sa kurtina ng stage at nakita ang halos punong auditorium.“Normal lang ‘yan,” sabi niya. “Pero tandaan mo, kasama mo ako.”pag papakalma niya kay Mika.Napatingin si Mika sa kanya at bahagyang napangiti.“Salamat,” mahina niyang sabi.Sa kabilang bahagi naman ng auditorium, kakapasok pa lamang nina Robbie, Julia, at Lia. Nakaupo sila sa ikalawang hanay.“Ang daming tao,” bulong ni Lia habang masayang nakatingin

Kinabukasan, tila ibang klase ang pakiramdam ni Mika paggising niya. Hindi na lamang iyon dahil sa matagumpay na Cultural Night, kundi dahil sa mga sandaling ibinahagi nila ni Aaron matapos ang programa.Habang nag aayos siya ng kanyang gamit para pumasok, napansin iyon ni Julia.“Parang ang saya mo ngayon ah,” nakangiting sabi nito habang nagtitimpla ng kape.Bahagyang napahiya si Mika. “Wala naman, Ma. Masaya lang kasi tapos na yung event.”Ngumiti si Julia ngunit hindi na nagsalita. May kung anong nababasa siya sa kilos ng anak na hindi na niya kailangang itanong pa.Pagdating sa eskwela, agad sinalubong si Mika ng kanyang mga kaklase.“Grabe, Mika! Ang galing niyo kagabi!” sabi ng isa.“Oo nga! Parang professional hosts!” dagdag pa ng isa.Napangiti si Mika habang nagpapasalamat. Ngunit hindi niya maiwasang hanapin ang isang pamilyar na mukha sa gitna ng maraming tao.“At eto na siya,” biglang sabi ng kaklase niya sabay turo sa likuran.Paglingon ni Mika, nakita niya si Aaron na p

Lumipas ang mga araw matapos ang simpleng pag-amin at pagsisimula ng panliligaw ni Aaron kay Mika. Hindi man engrande ang naging simula nila, sapat na iyon para sa kanilang dalawa—tahimik, totoo, at puno ng pag-iingat.Sa bawat umaga, mas lalo nang naging espesyal ang kanilang pagkikita. Hindi na lang simpleng “good morning” ang bati nila sa isa’t isa. May kasamang kaunting asaran, minsan ay biro, at madalas ay ngiti na tila ba may sariling kahulugan.Isang Lunes ng umaga, nadatnan ni Mika si Aaron sa gate ng paaralan, nakasandal habang hawak ang dalawang paper bag.“Good morning,” bati ni Aaron, sabay abot ng isa sa kanya.Tiningnan iyon ni Mika. “Ano ‘to?”“Breakfast,” sagot niya. “Alam kong minsan hindi ka na nakakakain sa bahay kapag nagmamadali.”Bahagyang natigilan si Mika. Hindi niya inaasahan iyon. “Hindi mo naman kailangang gawin ‘to.”“Gusto ko,” simpleng sagot ni Aaron.Napangiti si Mika at tinanggap ang pagkain. “Thank you.”Sabay silang naglakad papasok, tahimik ngunit ko