All Chapters of พันธนาการแห่งจิตวิญญาณภาค 2: Chapter 41 - Chapter 50

"มันกล้าเอาเนไป" เขากัดฟันแน่นด้วยแววตาพิโรธพร้อมพิฆาตทุกสิ่งที่นำตัวภรรยายอดดวงใจของเขาไป พลันหันหน้าหนีออกไปมองบรรยากาศรอบๆโรงแรมที่เขาอยู่ บรรดาตึกสูงนั้นไม่สามารถสกัดกั้นแรงน้ำโหจากตัวเขาได้เลยแม้แต่น้อย ขณะที่อีเมอร์สันเอง แม้จะโกรธเคืองแต่เขายังคงรักษาภาพพจน์นิ่งเฉยอย่างสุภาพได้ดีรวมถึงอีริคผู้เป็นพ่อร่วมด้วย"คงต้องการให้นายไปที่นั่น ถึงได้จับทั้งแม่นายและน้องสาวไปด้วย" โครว์ซึ่งนั่งบริเวณโซฟาเอ่ยขึ้น พลางมองใบหน้าวิกเตอร์ผู้แสดงความกลัดกลุ้มสูงสุด"เนดูแลตัวเองได้ ที่เราต้องห่วงคือการตามหาสถานที่ที่พวกมันเอาตัวเธอไปไว้..." อีเมอร์สันยืนยันเรื่องที่เขาสัมผัสได้จากพละกำลังทางกายของเธอ เพราะอย่างน้อยมันทำให้เขาวางใจว่าเนราจะไม่ถูกทำร้ายหากได้ใช้พลังที่มีอยู่ในระดับสูงได้อย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องพะวงกับผลกระทบทางด้านร่างกาย"เนตั้งครรภ์ ไหนจะพลังที่มีลิมิตการใช้ ทำไมคุณยังยืนยันว่าเนใช้พลังได้ทั้งที่รู้จักตัวตนเนมากกว่าใคร" สเวนค้านขึ้นหัวชนฝาด้วยความเป็นห่วงภรรยา"สเวน หยุดเสียมารยาทได้แล้ว ท่านอีริคเองก็นั่งอยู่ในที่นี้ด้วย..." ผู้เป็นพ่อชายแย้งขึ้นเมื่อเห็นท่าทีเอาอารมณ์เป็นที่ตั

เสียงร้องของวิกเตอร์คำรามกระแทกไปทั่วผืนป่าจนร่างหมาป่าหมายรุมซัดเซไปคนละด้าน ไม่รอช้าทั้งวิกเตอร์ อาเรย์ พร้อมโรนาร์ดร่วมมือกันกำจัดหมาป่าเหล่านั้นทันที โดยเฉพาะหมาป่าที่ได้รับวัคซีนจากการทดลองครั้งล่าสุดของบารอสหรือมือขวาคนสนิทของบารอสไป ทั้งสามยอมรับว่าการวิจัยเพิ่มสมรรถภาพทางกำลังให้แก่หมาป่าสายพันธุ์นอกเหนือจากไดร์วูลฟ์ได้ประสบผลสำเร็จ พละกำลังของมันเรียกได้ว่าเทียบเท่ากับไดร์วูลฟ์ปกติที่ยังไม่ปรับเปลี่ยนเป็นร่างแท้จริงก็ว่าได้"เหตุผลที่ผมหักหลังท่าน เพราะไม่ยอมรับเรื่องที่ทำให้ผู้นำอย่างท่านต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจมนุษย์เสมอมา... โรนาร์ดเอ่ยขึ้นด้วยร่างหมาป่าที่พยายามกดอารมณ์พลุ่งพล่านราวกับสุนัขเข็ดฟันหาสิ่งระบาย ถึงแบบนั้นน้ำเสียงกลับสำนึกผิดพร้อมล้มขาทั้งสี่ลงเชิงเคารพบุคคลตรงหน้า ที่ตั้งแต่แรกเขาก็ไม่เคยหมายจะเอาชีวิตวิกเตอร์ เพียงแต่ต้องการรวมกำลังคนล้มอำนาจเท่านั้น... ผมอยากให้เรากลับไปดังยุคสมัยที่ยังคงแบ่งแยก ปัญหาดูถูกการแบ่งชนชั้น สายตาเหยียดหยาม หรือแม้แต่การจับพวกเราไปทดลองโดยมนุษย์ คงไม่เกิดขึ้น... แววตาหมาป่าตรงหน้าวิกเตอร์ดูเศร้าลงถนัด ขณะที่อาเรย์ถอยก้าวไปอยู่หลังวิ

"แย่แล้วครับ ตอนนี้ดาวเทียมอีกดวงพบการเคลื่อนไหวของการชาจน์พลังงาน คลาดว่าจะโจมตีในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า... เสียงจากเจ้าหน้าที่คนหนึ่งทางต้นสายทำให้สเวนหุบก้าวลงหันกลับไปหน้าจอการสื่อสาร และสถานที่ที่ทำให้เขาถึงกับชะงักคือ... เป้าหมายจากระบบที่เราสามารถเข้าถึงได้ พิกัดอยู่ที่ซิลเวียครับ""สเวน..." วิกเตอร์ขานชื่อเรียกลูกชายหลังสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่ชายหนุ่มกักเก็บไว้ วินาทีนี้มันถูกปลดไม่รู้ว่าปราการที่เท่าไร ชั้นไหน ที่สเวนต้องล็อคอานุภาพเพื่อปกปิดพลังแท้จริง เขาจำได้ว่าสเวนปลดมันหมดแล้วเมื่อตอนเกิดเหตุที่หมู่บ้าน ไหนเลยยังมีตราล็อคพลังกำลังเคลื่อนตัวจากการปลดอีก มันยิ่งกว่าการสามารถกลายร่างอยู่ในสภาพไดร์วูลฟ์ร่างสูงสุดได้ แสงสว่างหรือรัศมีรอบตัวก็ประจักษ์มากกว่าเดิม ด้านโครว์เองคิดไม่ต่างกัน ซ้ำเขายังไม่เคยเห็นรัศมีรอบกายสเวนจะฉายมากขนาดต้องกระพริบตามอง ไม่ใช่ว่าสเวนไม่เคยปลดพลังวิญญาณตนเองเขาเคยทำ แต่คงเป็นเพียงส่วนหนึ่งที่ชายหนุ่มไขออกมาร่างสูงพุ่งตัวผ่านกระจกภายในห้องรับแขกซึ่งแตกเป็นเสี่ยงด้วยรัศมีรอบกาย อีเมอร์สันผู้สัมผัสพลังจากนอกโลกไม่ต่างกับสเวนหลังปลดปราการความสามารถ

"พวกเราจะไปด้วยครับ" จาเว็คพร้อมบลัดเดินเข้ามา สเวนสำรวจสภาพจาเว็คซึ่งเชื่อมต่อแขนฟื้นฟูร่างกายจนแล้วเสร็จ อย่างอดเป็นห่วงไม่ได้ ซึ่งการใช้เวลารักษาแผลฉกรรจ์ชิ้นส่วนร่างกายหลุดขาดอย่างรวดเร็ว เกิดกับหมาป่าไม่กี่ตนนักที่จะมีพลังวิญญาณสูงพอจะฟิ้นฟูตนเอง และพลังส่วนหนึ่งต้องสูญเสียไปกับการรักษามากเป็นแน่ จะให้คนสนิทที่นับถือกันเป็นเพื่อนพี่น้องไปเสี่ยงตายในสภาพไม่สมบูรณ์เขาทำไม่ได้"พวกนายอยู่ที่นี่ ตอนนี้มีดาวเทียมติดอาวุธของประเทศที่ถือครองมันถูกเจาะระบบ ฉันอยากให้นายทั้งสองคนที่มีความสามารถทางด้านการแทรกแซงเทคโนโลยีเหล่านี้ หยุดมันพื่อป้องกันการโจมตี""ท่านจะให้ผมอยู่ประสานงานกับเจ้าหน้าที่ทางฝั่งนั้นเหรอครับ" ทั้งคู่เข้าใจในทันทีว่ากำลังถูกสั่งให้ไปรวมตัวกับการกู้คืนระบบข้อมูลควบคุมดาวเทียมพร้อมองค์กรดังกล่าว ซึ่งเป็นกลุ่มบุคคลที่พวกตนไม่พอใจนัก"ไม่ต้องกังวล ฉันจะรีบกลับมา ที่สำคัญติดต่อไปยังผู้อาวุโสจิ้งจอกที่ Hill Fox... แววตาสเวนต่ำลงเล็กน้อย ฉายความเศร้าลึกๆ... ถึงเวลาแล้ว..." ทั้งสองแสดงสีหน้าเศร้าเล็กน้อย เพราะรู้ดีว่าดินแดน Hill Fox เป็นสถานที่ในแผนการซึ่งผู้เป็นนายจะนำยอดดวง

"เนราส่งอะไรมา" ใบหน้าสเวนยื่นเข้าไปใกล้จนอีเมอร์สันพลาดสะดุ้ง โลแกนซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างก็ทำท่าจะปกป้องนายแต่ทำอะไรไม่ได้แม้อยากจะใช้ฝ่ามือผลักใบหน้าคมคายแซมไปด้วยเครารอบกรามออก"เปล่า" เขาตอบอย่างสุภาพพลันเอามือลงมาวางไว้ต้นขาดังเดิม"ผมรู้ว่าคุณกับเนก็มีจิตใจเชื่อมโยงไม่ต่างกับผม สัมผัสความรู้สึกแบบไหนได้กัน" น้ำเสียงสเวนยังคงต้องการคำตอบ ซ้ำดวงตาคู่สีเขียวอมเทาไม่ยอมสยบหรือบ่ายเบี่ยงไปทางอื่นยามมองเข้าไปในแววตาซึ่งเหมือนกับภรรยาเขาเสียเหลือเกิน มองทีไรทำให้เขาคิดถึงเนราอยู่ตลอด และเป็นจุดอ่อนทำให้เขาไม่กล้าจะขึ้นเสียงใส่อีเมอร์สันนัก"นี่ ผมก็เครียดจนจุกหน้าอกได้เหมือนกัน" คำตอบของอีเมอร์สันยังคงเรียบนิ่ง แม้ในใจจะรำคาญผู้ยื่นใบหน้ามาใกล้รดลมหายใจขนาดนี้"ไม่จริง... ถึงจะไม่ได้ตะคอกใส่แต่ก็เน้นย้ำ... คนห่วงภาพลักษณ์แบบคุณ จะเอามือขึ้นมาสัมผัสหน้าอกทำไม... อีเมอร์สันสัมผัสแน่นอนแต่สเวนเลียนแบบสาธิตจนกลายเป็นทุบอกตัวเองจนเกิดเสียง ทำให้อีเมอร์สันเผลอระบายยิ้มเล็กน้อย... ถ้าเจ็บก็แค่เก็บอาการแบบทั่วไป นี่ทำเหมือนกับกำลังคุยกับเธออยู่" นี่คงเป็นมุมที่เนรามักมาสนทนากับตนเสมอ มุมเอาแต่ใจ