บททั้งหมดของ From Basurera to CEO'S Wife : บทที่ 101 - บทที่ 110

Biglang bumukas ang main door ng mansion.Napalingon ang lahat.Isang lalaki ang pumasok, may bitbit na maleta at halatang galing sa business trip. Maayos ang suot, matikas ang tindig, at halatang sanay sa pagiging authoritative.“Daddy!” sigaw ni Vanessa sabay takbo papalapit dito.Agad niya itong niyakap ng mahigpit.“Ohh my sweet little girl… I missed you so much,” sabi ng daddy nila habang hinahaplos ang buhok ni Vanessa.Sa gilid…Tahimik lang si Lira.Nakatayo.Hindi gumagalaw.Parang hindi niya alam kung saan siya lulugar.“Hon, you’re finally back,” sabi ng mommy niya habang lumapit.Ngumiti ang lalaki.“Yeah… and I missed you both,” sagot niya.Napatingin siya sa paligid.“Who’s this?” tanong niya nang mapansin si Lira.Napatingin ang mommy niya kay Lira.“This is Lira… our daughter… she’s Angela,” paliwanag nito.Natigilan ang daddy nila.Parang huminto ang oras sa sandaling iyon.Dahan-dahan siyang lumapit kay Lira.Tinitigan siya.At pagkatapos…Bigla siyang niyakap.“Wel

Sa kabilang banda, habang sinusubukan ni Lira na mag-adjust sa bagong mundo niya… may isang taong hindi pa rin tumitigil.Si Nathaniel.Mag-isa siyang nakatayo sa harap ng floor-to-ceiling window sa office niya. Tanaw niya ang buong city… mga ilaw, mga gusali, mga taong abala sa kanya-kanyang buhay.Pero siya….Parang tumigil ang mundo niya.“Sir, your 10 AM meeting is ready,” sabi ng secretary niya.“Cancel it,” malamig niyang sagot.“Sir?” gulat na tanong nito.“I said cancel it,” ulit niya, hindi man lang lumilingon.“Yes, sir…” sagot ng secretary bago umalis.Napabuntong hininga si Nathaniel.“Damn…” bulong niya.Hindi siya sanay na mawalan ng control.Lalo na…Sa bagay na pinakaimportante sa kanya.Si Lira.Hindi siya pumayag na wala siyang gagawin.Pero…Ayaw niya ring pilitin si Lira.“Kung ayaw niyang bumalik…” bulong niya.“Hindi ko siya pipilitin…”Pero hindi ibig sabihin noon…Susuko siya.Umupo siya sa swivel chair niya.Dahan-dahan niyang pinihit ang isang file sa mesa.D

Tahimik ang mansion habang unti-unting lumalalim ang gabi. Sa loob ng isang eleganteng living room, nakaupo ang mommy nila sa isang sofa, tahimik na nakatingin sa kawalan. Halatang may iniisip, halatang may bigat na hindi niya masabi nang diretso sa kahit sino.Napansin iyon ni Vanessa habang pababa siya ng hagdan.Sandali siyang tumigil sa paglalakad at pinagmasdan ang mommy niya.Hindi ito ang usual na masigla at composed na ina na nakasanayan niya. Ngayon, mukhang pagod ito… emotionally.Dahan-dahang lumapit si Vanessa.“Mom…” mahinang tawag niya.Napalingon ang mommy nila.“Vanessa…” sagot nito, pilit na ngumiti.Umupo si Vanessa sa tabi niya.“Is there a problem?” tanong niya, diretso pero malambing ang tono.Napabuntong hininga ang mommy nila.“Pakiramdam ko… napakalayo ni Lira sa akin,” sabi niya.Napayuko siya.“Hindi ko alam kung paano ko siya mapapasaya… kung paano ko siya mapapalapit sa akin,” dagdag niya.Tahimik si Vanessa habang nakikinig.Pero sa loob-loob niya… may gum

Napuno ng katahimikan ang buong villa matapos ang sinabi ni Lira. Ramdam ang tensyon sa hangin… parang anumang oras ay may sasabog.At sa gitna ng lahat…Biglang natawa si Vanessa.Isang malamig, mapanuyang tawa.“Akala mo ikaw ang biktima dito, Lira?” sabi niya habang nakapangalumbaba at nakatingin diretso kay Lira.Natigilan ang lahat.“Biktima din ako,” dagdag niya.Dahan-dahan siyang tumayo.“Baka nakakalimutan mo… pinamigay lang naman ako ng sarili kong ina,” sabi niya, sabay tingin kay Rosilda.Napayuko si Rosilda, nanginginig ang kamay.Tahimik si Lira.Hindi niya inaasahan ang ganitong side ni Vanessa.“Pero…” sabi ni Vanessa.Napangiti siya, pero may halong lungkot.“Tapos na yun,” dagdag niya.“Hindi ako nagsisisi,” tuloy niya.Dahan-dahan siyang lumapit sa mommy nila.“Dahil nagkaroon ako ng mommy na minahal ako…” sabi niya, halos maiyak.Agad siyang niyakap ng mommy nila.“It’s okay… it’s okay…” bulong nito habang hinahaplos ang buhok ni Vanessa.Napapikit si Vanessa.“Mom

Kinabukasan, maaga pa lang ay ramdam na agad ang kakaibang tensyon sa loob ng mansion. Tahimik ang paligid pero parang may paparating na bagyo. Si Lira ay nasa dining area, tahimik na umiinom ng kape habang nag-iisip. Hindi pa rin siya sanay sa ganitong klaseng buhay… mga mamahaling gamit, tahimik na mga katulong, at mga matang palaging nakatingin sa kanya na parang hinuhusgahan siya.Napabuntong hininga siya.“Hanggang kailan ko ba kailangang makisabay sa mundong ‘to…” bulong niya.Biglang bumukas ang main door at pumasok ang isang elegante at matikas na babae. Naka-high heels, mamahaling damit, at halatang may awtoridad sa kilos pa lang.“Finally…” sabi nito habang tinatanggal ang sunglasses niya.Napalingon ang lahat.“Auntie!” masayang sigaw ni Vanessa habang mabilis na lumapit at niyakap ito.“Auntie buti naman po at nakadalaw kayo,” malambing na sabi ni Vanessa.Ngumiti ang babae at hinaplos ang buhok nito.“Of course… because I heard someone doesn’t know her place,” malamig na