All Chapters of From Basurera to CEO'S Wife : Chapter 1 - Chapter 10

132 Chapters

Chapter 1 – Basura at Kapalaran

Ugh… kung may isang bagay na alam kong sigurado sa buhay ko, iyon ay ang kahirapan. Araw-araw, gising nang maaga para maghakot ng basura sa kalsada, habang iniisip kung paano ko matutustusan ang hospital at gamot ng kapatid ko.“Lira! Huwag kang tatagal dito, baka maabutan ka ng ulan!” sigaw ni Nanay mula sa maliit naming kubo.“Oo na, Ma! Halos tapos na ako!” Sagot ko, habang pinipilit itulak ang mabigat na kariton.Habang naglalakad ako sa gilid ng kalsada, nakatuon ang atensyon ko sa mga basurang pinaghahalo-halo ng pawis at putik, biglang may naramdaman akong malakas na vibration sa lupa.At sa isang iglap… nahulog ang isang supot ng basura mula sa kariton ko.“Shit!” Sigaw ko habang sinusubukang saluhin. Pero too late na… ang basurang iyon ay natapun sa bintana ng SUV na dahan-dahang lumalapit, at sa loob nito, may nakatingin na isang lalaking mala-model, sobrang clean at maayos ang suit, na para bang hindi siya nababahala sa anumang putik sa mundo.“Hey! What the hell do you thi

Chapter 2 – Ang Presyo ng Kahirapan

Pagod ang buong katawan ko habang pauwi ako, hinihila ang kariton na halos wala nang laman. Mabigat ang mga paa ko, parang ayaw nang gumalaw, pero kailangan. Kailangan kong umuwi na may dalang kahit konting pera o makakain man lang.“Konti na lang, Lira,” bulong ko sa sarili ko. “Makakaipon ka rin.”Pero parang laging may plano ang mundo na ipaalala sa’kin kung gaano ako kababa.“HOY!”Bigla akong napahinto nang may sumugod sa harapan ko. Halos mabitawan ko ang kariton sa gulat.“Aling Rosa…” mahina kong sambit nang makita ko ang babaeng nakapamaywang sa harap ko, galit na galit ang mukha, namumula ang mga mata.“Hanggang ngayon wala ka pa ring bayad?!” sigaw niya. “Ilang buwan na ang utang niyo sa’kin, ha?!”“N-nanayaw po ako, Aling Rosa,” mabilis kong sabi, pilit pinapakalma ang boses ko kahit nanginginig ang tuhod ko. “Nag-iipon po ako. Pwede po bang… isang buwan pa? Isang buwan lang po, magbabayad na po talaga ako.”“Isang buwan?” Sarkastiko siyang tumawa. “Ilang ‘isang buwan’ na

Chapter 3 – Sa Ilalim ng Mga Ilaw

Bago pa man ako makapulot ng kahit isang piraso ng basura, pinatawag muna kami sa loob ng villa.“Waitress muna kayo,” sabi ng isang staff, sabay abot ng mga uniform.Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang isinuot ko. Maiksi. Sobrang iksi. Manipis ang tela, hapit sa katawan, at halos kita ang hita ko. Hindi ako sanay. Hindi ako komportable. Pakiramdam ko, hubad na hubad ako sa paningin ng lahat.“Okay ka lang?” tanong ng isa sa mga kasama ko.Lima kaming babae. Halos magkakaedad lang. Yung iba, halatang kinakabahan… may nanginginig ang kamay, may nakayuko, may halos maiyak na.“Bakit?” mahina kong tanong.Hindi agad siya sumagot. Ngumuso lang siya at itinuro ang isang direksyon.Napatingin ako roon.At doon ko siya nakita.Ang mayabang na lalaki… naka-akbay sa isang magandang babae. Maputi, makinis ang balat, eleganteng nakasuot ng gown na parang artista. Nakangiti siya, tila sanay sa atensyon, habang ang lalaki ay bahagyang nakayuko sa kanya, parang siya lang ang mundo nito.Bigl

Chapter 4 – Sa Gitna ng Katahimikan

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo sa likod ng villa, umiiyak habang yakap ang sarili ko. Ang alam ko lang, unti-unti nang humina ang ingay sa loob. Wala na ang malalakas na tawanan, wala na ang tugtugan, wala na ang mga bisitang kanina lang ay parang mga hari at reyna ng mundo.Nang tuluyan nang tumahimik ang paligid, pinahid ko ang mga luha ko.“Trabaho pa rin,” bulong ko sa sarili ko. “Hindi ka pwedeng huminto.”Tumayo ako at pumasok muli sa loob ng villa.Ang gulo.Basag na baso, mga bote ng alak, pinagkainan sa kung saan-saan, mga napkin sa sahig, at amoy ng mamahaling pabango na humalo sa alak. Tahimik na ang lugar, pero ramdam pa rin ang bigat ng nangyari kanina.Tahimik akong nagligpit. Pinipilit kong huwag nang isipin ang humiliation na naranasan ko. Bawat pulot ko ng basura, para bang pinupulot ko rin ang pira-piraso ng dignidad ko.Habang abala ako, biglang may pumasok.Narinig ko ang yabag ng sapatos sa marmol na sahig.Napahinto ako.Pag-angat ko ng ulo, siya

Chapter 5 – Isang Hindi Inaasahang Iniisip

Nakaupo ako sa aking kwarto, nakatingin sa bintana, pero ang isip ko, wala sa tanawin sa labas. Hindi ko maiwasan ang paulit-ulit na isipin ang babaeng iyon.She's different.Hindi tulad ng ibang babae na nakilala ko sa high society, sa mga parties at social gatherings. Hindi siya elegante, hindi magara, pero may kakaibang aura. Parang hindi siya nagpapanggap, hindi takot sa sarili niyang kahirapan, at kahit nai-humiliate, may tapang na bumangon.Ramdam ko ang kakaibang tensyon, parang may magnet na humihila sa akin sa kanya. Ang kanyang simplicity, ang tapang, at kahit ang pagiging stubborn niya… lahat ng iyon, naiiba.Kinaumagahan, habang nag-aalmusal ako sa dining room, lumapit si Mommy.“Nathaniel, kailangan mong pumunta sa blind date ng anak ng business partner natin,” malakas at determined ang boses niya. “Kailangan ninyong makilala ang isa’t isa. Family expectations, Nathaniel.”Napatingin ako sa kanya. Again?Sawa na ako sa paulit-ulit na matchmaking ni Mommy para sa busines

Kabanata 6 – Ang Alok na Hindi Ko Inasahan

Lira’s POVHindi ko alam kung malas lang ba talaga ang araw na ’yon o sadyang sinusubok ako ng tadhana, pero sa mismong alley kung saan araw-araw akong naghahakot ng basura, doon ko ulit siya nakita.Si Nathaniel.Nakatayo siya sa gilid ng eskinita na parang hindi nababagay sa lugar. As usual, naka-porma, maayos ang buhok, suot ang mamahaling damit na halatang hindi kailanman dumampi sa dumi ng mundo. May halong arrogance ang tindig niya… ’yung tipong sanay siyang sinusunod, sanay siyang nasa itaas.Saglit akong natigilan, pero mabilis ko ring binalewala ang presensya niya. Wala akong panahon sa mga katulad niya. Yumuko ako at binuhat ang garbage bag para ilagay sa cart ko.“Lira.”Hindi ko siya pinansin.Binuhat ko ang isa pang sako ng basura, pero bago ko pa maitulak ang cart, bigla niyang hinawakan ang braso ko.Napalingon ako, inis na inis.“Ano ba kailangan mo?” mataray kong tanong habang pilit kong inaalis ang kamay niya.Hindi siya agad sumagot. Sa halip, may iniabot siyang sob

Chapter 7 – Ang Kasunduang Hindi Ko Inasahan

Lira’s POVHindi pa rin mawala sa isip ko ang mga salitang binitawan ni Nathaniel sa alley… maging asawa ko. Parang sirang plaka na paulit-ulit na tumutunog sa utak ko habang naglalakad pauwi, hinihila ko ang cart na puno ng basura. Ang bigat ng hangin, ang bigat ng mundo, at lalong mabigat ang dibdib ko. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis. Sino ba siya para mag-alok ng gano’n? At sino ba ako para tanggihan agad kung alam kong kailangan ko ng pera para sa kapatid ko?Pagdating ko sa inuupahan naming maliit na kwarto, nadatnan ko si Marco na nakahiga, pawisan at namumutla. Kumirot ang puso ko. Lumapit ako at pinunasan ang noo niya. “Ate,” mahina niyang tawag, pilit na ngiti. Doon ko naramdaman ang sagot sa tanong ko… kahit gaano ka-absurdo ang alok ni Nathaniel, may dahilan kung bakit ako natigilan.Kinabukasan, maaga akong tinawagan ni Nathaniel. Hindi ko alam kung bakit ako sumagot. Siguro dahil sa sobre. Siguro dahil sa mga mata niya kahapon… seryoso, walang halong biro. “Me

Chapter 8 – Ang Babaeng Ayaw Nilang Tanggapin

Nathaniel’s POV“Seriously, Nathaniel?!”Bumangga sa pader ang sigaw ni Mom kasabay ng paghagis niya ng folder diretso sa mukha ko. Hindi ko man lang naiwasan… bumagsak iyon sa sahig, bumukas, at kumalat ang mga papel. Mga litrato. Background check. Address. Trabaho.Lahat tungkol kay Lira.Tahimik lang akong nakatayo habang nanginginig sa galit ang kamay ni Mom. Kita ko sa mga mata niya ang pagkadismaya, parang may nag-crack na salamin sa perpektong mundo niya.“Sa dami-dami ng babae sa mundo, bakit sa isang hampaslupa pa talaga?!” sigaw niya.“The lowest of the low, Nathaniel! A garbage collector? A basurera?!”Huminga siya nang malalim, parang nauubusan ng hangin sa sobrang galit.“My God, son… what happened to you?” nangingilid ang luha niya pero hindi dahil sa sakit… kundi sa kahihiyan.“Hindi kita pinalaki para lang mapunta ka sa isang basura.”Dahan-dahan akong yumuko at pinulot ang mga papel. Isa-isa. Parang sinasadya kong patagalin. Hindi ko alam kung bakit, pero habang tinit

Chapter 9 – Pag-uwi at Mahirap na Pagpapaliwanag

Lira’s POVPag-uwi ko sa maliit naming bahay mula sa apartment, ramdam ko agad ang init ng araw at ang pamilyar na amoy ng lumang kahoy at sahig. Hawak ko ang bag ko… puno ng kaunting damit at gamit. Sanay na ako sa apartment at sa presensya ni Nathaniel, pero hindi ko pa rin masasabi sa pamilya ko kung sino siya o kung ano talaga ang gagawin ko doon. Ang alam lang nila, nagtatrabaho lang ako sa factory.“Nanay… Marco… may sasabihin po ako…” tawag ko nang dahan-dahan sa pintuan, hawak ang bag ko. Ramdam ko ang kaba sa dibdib ko, pero pinilit kong maging kalmado.Tumingala ang nanay ko mula sa pagluluto, halata sa mukha niya ang pagkabahala at takot. “Ano na naman, anak?” Tanong niya, nangingilid ang mga mata.“Magpapaalam po ako… at gusto ko pong magtrabaho sa siyudad. Magpapadala rin po ako ng pera para kay Marco every month, at dadalawin ko po kayo regular.”Napatingin siya sa akin ng halata ang pagkabigla. “Ano?!? Pupunta ka sa siyudad?! Delikado diyan, Lira! Hindi ka pa handa sa g

Chapter 10 – Bagong Buhay, Bagong Responsibilidad

Lira’s POVIlang araw na akong nakatira sa apartment ni Nathaniel, at ramdam ko pa rin ang kakaibang vibe sa lugar. Malinis, modern, at tahimik… ibang mundo talaga kumpara sa bahay namin. Sanay na ako sa routine ng apartment, sa mga tagubilin ni Nathaniel, at sa mga paraan niya sa pagtrato sa akin. Hindi siya masyadong masayahin, pero may halo ng kabaitan sa mga kilos niya minsan, kahit hindi niya ipinapakita.Umaga na nang bumangon ako. Nilinis ko ang maliit na kitchen, inayos ang bed, at pinilit maging maayos sa sarili ko. Nakasuot ako ng simpleng damit, pero medyo malinis na… iba sa lumang damit na ginagamit ko dati sa alley. Sa bawat galaw ko, ramdam ko ang responsibilidad. Hindi lang ito trabaho, kundi bagong buhay na kailangan kong ayusin para sa pamilya ko at para sa sarili ko.Habang naglilinis, napansin ko si Nathaniel na pumasok sa sala, nakasuot ng crisp na suit. Nakatingin siya sa akin ng seryoso, parang sinusuri bawat galaw ko. “Morning, Lira,” sabi niya, mahina ngunit ma

1 2 3 4 5 6

...

SCAN CODE TO READ ON APP