Semua Bab From Basurera to CEO'S Wife : Bab 1 - Bab 10

Ugh… kung may isang bagay na alam kong sigurado sa buhay ko, iyon ay ang kahirapan. Araw-araw, gising nang maaga para maghakot ng basura sa kalsada, habang iniisip kung paano ko matutustusan ang hospital at gamot ng kapatid ko.“Lira! Huwag kang tatagal dito, baka maabutan ka ng ulan!” sigaw ni Nanay mula sa maliit naming kubo.“Oo na, Ma! Halos tapos na ako!” Sagot ko, habang pinipilit itulak ang mabigat na kariton.Habang naglalakad ako sa gilid ng kalsada, nakatuon ang atensyon ko sa mga basurang pinaghahalo-halo ng pawis at putik, biglang may naramdaman akong malakas na vibration sa lupa.At sa isang iglap… nahulog ang isang supot ng basura mula sa kariton ko.“Shit!” Sigaw ko habang sinusubukang saluhin. Pero too late na… ang basurang iyon ay natapun sa bintana ng SUV na dahan-dahang lumalapit, at sa loob nito, may nakatingin na isang lalaking mala-model, sobrang clean at maayos ang suit, na para bang hindi siya nababahala sa anumang putik sa mundo.“Hey! What the hell do you thi

Bago pa man ako makapulot ng kahit isang piraso ng basura, pinatawag muna kami sa loob ng villa.“Waitress muna kayo,” sabi ng isang staff, sabay abot ng mga uniform.Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang isinuot ko. Maiksi. Sobrang iksi. Manipis ang tela, hapit sa katawan, at halos kita ang hita ko. Hindi ako sanay. Hindi ako komportable. Pakiramdam ko, hubad na hubad ako sa paningin ng lahat.“Okay ka lang?” tanong ng isa sa mga kasama ko.Lima kaming babae. Halos magkakaedad lang. Yung iba, halatang kinakabahan… may nanginginig ang kamay, may nakayuko, may halos maiyak na.“Bakit?” mahina kong tanong.Hindi agad siya sumagot. Ngumuso lang siya at itinuro ang isang direksyon.Napatingin ako roon.At doon ko siya nakita.Ang mayabang na lalaki… naka-akbay sa isang magandang babae. Maputi, makinis ang balat, eleganteng nakasuot ng gown na parang artista. Nakangiti siya, tila sanay sa atensyon, habang ang lalaki ay bahagyang nakayuko sa kanya, parang siya lang ang mundo nito.Bigl

Nakaupo ako sa aking kwarto, nakatingin sa bintana, pero ang isip ko, wala sa tanawin sa labas. Hindi ko maiwasan ang paulit-ulit na isipin ang babaeng iyon.She's different.Hindi tulad ng ibang babae na nakilala ko sa high society, sa mga parties at social gatherings. Hindi siya elegante, hindi magara, pero may kakaibang aura. Parang hindi siya nagpapanggap, hindi takot sa sarili niyang kahirapan, at kahit nai-humiliate, may tapang na bumangon.Ramdam ko ang kakaibang tensyon, parang may magnet na humihila sa akin sa kanya. Ang kanyang simplicity, ang tapang, at kahit ang pagiging stubborn niya… lahat ng iyon, naiiba.Kinaumagahan, habang nag-aalmusal ako sa dining room, lumapit si Mommy.“Nathaniel, kailangan mong pumunta sa blind date ng anak ng business partner natin,” malakas at determined ang boses niya. “Kailangan ninyong makilala ang isa’t isa. Family expectations, Nathaniel.”Napatingin ako sa kanya. Again?Sawa na ako sa paulit-ulit na matchmaking ni Mommy para sa busines

Lira’s POVHindi pa rin mawala sa isip ko ang mga salitang binitawan ni Nathaniel sa alley… maging asawa ko. Parang sirang plaka na paulit-ulit na tumutunog sa utak ko habang naglalakad pauwi, hinihila ko ang cart na puno ng basura. Ang bigat ng hangin, ang bigat ng mundo, at lalong mabigat ang dibdib ko. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis. Sino ba siya para mag-alok ng gano’n? At sino ba ako para tanggihan agad kung alam kong kailangan ko ng pera para sa kapatid ko?Pagdating ko sa inuupahan naming maliit na kwarto, nadatnan ko si Marco na nakahiga, pawisan at namumutla. Kumirot ang puso ko. Lumapit ako at pinunasan ang noo niya. “Ate,” mahina niyang tawag, pilit na ngiti. Doon ko naramdaman ang sagot sa tanong ko… kahit gaano ka-absurdo ang alok ni Nathaniel, may dahilan kung bakit ako natigilan.Kinabukasan, maaga akong tinawagan ni Nathaniel. Hindi ko alam kung bakit ako sumagot. Siguro dahil sa sobre. Siguro dahil sa mga mata niya kahapon… seryoso, walang halong biro. “Me

Lira’s POVPag-uwi ko sa maliit naming bahay mula sa apartment, ramdam ko agad ang init ng araw at ang pamilyar na amoy ng lumang kahoy at sahig. Hawak ko ang bag ko… puno ng kaunting damit at gamit. Sanay na ako sa apartment at sa presensya ni Nathaniel, pero hindi ko pa rin masasabi sa pamilya ko kung sino siya o kung ano talaga ang gagawin ko doon. Ang alam lang nila, nagtatrabaho lang ako sa factory.“Nanay… Marco… may sasabihin po ako…” tawag ko nang dahan-dahan sa pintuan, hawak ang bag ko. Ramdam ko ang kaba sa dibdib ko, pero pinilit kong maging kalmado.Tumingala ang nanay ko mula sa pagluluto, halata sa mukha niya ang pagkabahala at takot. “Ano na naman, anak?” Tanong niya, nangingilid ang mga mata.“Magpapaalam po ako… at gusto ko pong magtrabaho sa siyudad. Magpapadala rin po ako ng pera para kay Marco every month, at dadalawin ko po kayo regular.”Napatingin siya sa akin ng halata ang pagkabigla. “Ano?!? Pupunta ka sa siyudad?! Delikado diyan, Lira! Hindi ka pa handa sa g