บททั้งหมดของ From Basurera to CEO'S Wife : บทที่ 91 - บทที่ 100

Habang hawak ni Mitch si Lira, pilit niya itong inaalalayan palabas ng main hall. Sa paningin ng iba, parang tinutulungan lang niya ang isang babaeng nahihilo. Walang nagduda. Walang pumigil.Pero para kay Lira. Alam niyang may mali.“Mitch… let go…” mahina niyang sabi, pilit hinahatak ang braso niya.Pero parang wala siyang lakas.Parang unti-unting nawawala ang control niya sa sarili niyang katawan.“Relax,” sagot ni Mitch, may malamig na ngiti. “I’m just helping you.”“Hindi ko kailangan ng tulong mo…” bulong ni Lira, pero halos hindi na marinig ang boses niya.Habang naglalakad sila sa hallway papunta sa mas tahimik na bahagi ng mansion, mas lalong lumalala ang pakiramdam ni Lira.Umiinit ang katawan niya. Nahihilo.At parang may kakaibang pressure sa dibdib niya.May nilagay siya…Unti-unting pumasok sa isip ni Lira ang posibilidad.Yung wine.“Mitch…” tawag niya ulit, mas mahina na.“Hmmm?” sagot nito, parang walang pakialam.“Anong ginawa mo…” nanginginig niyang tanong.Napangi

Dahan-dahang pumasok ang liwanag ng umaga sa loob ng kwarto. Tahimik ang paligid, tanging mahihinang hinga lang nina Lira at Nathaniel ang maririnig. Nakapikit si Lira, nakasandal sa dibdib ni Nathaniel, habang ang braso nito ay mahigpit na nakayakap sa kanya… parang ayaw siyang pakawalan.Unti-unting nagising si Lira.Napakurap siya habang sinasalubong ang liwanag ng araw. Saglit siyang natulala, parang sinusubukang alalahanin ang nangyari kagabi.At nang maalala niya…Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.Napatingin siya kay Nathaniel.Mahimbing pa rin itong natutulog. Relax ang mukha, parang walang iniisip. Ibang-iba sa usual nitong cold at seryosong expression.Dahan-dahan niyang hinaplos ang pisngi nito.“Bakit ganito…” bulong niya.Hindi niya alam kung matutuwa siya o matatakot.Kasi sa gabing iyon…Hindi na lang sila basta mag-asawa sa papel.Unti-unti siyang umalis sa yakap ni Nathaniel, pero biglang gumalaw ito at mas hinigpitan ang hawak sa kanya.“Where are you going…” pa

Pagkalayo nila sa main hall, halos hindi na maramdaman ni Lira ang sarili niyang mga paa habang hinihila siya ni Nathaniel papunta sa isang pribadong kwarto. Mabigat ang bawat hakbang niya, parang bawat segundo ay lalong dumidiin sa kanya ang katotohanang pilit niyang tinatakbuhan.Pagpasok nila sa loob, agad isinara ni Nathaniel ang pinto.“Lira…” mahinang tawag niya.Pero si Lira…Nakatayo lang sa gitna ng kwarto.Tulala.“Say something…” dagdag ni Nathaniel, medyo nag-aalala na.Dahan-dahang napatingin si Lira sa kanya.Namumula ang mata, nanginginig ang labi.“Alam ko na…” mahina niyang sabi.Napakunot ang noo ni Nathaniel.“Alam mo na?” ulit niya.Tumango si Lira.“Matagal ko nang alam…” dagdag niya.Nanlaki ang mata ni Nathaniel.“Then why didn’t you tell me?” tanong niya, halatang naguguluhan.Napatawa si Lira… isang mapait na tawa.“Anong sasabihin ko?” sagot niya.“Na anak pala ako ng mayamang pamilya? Na may kuya akong biglang sumulpot sa buhay ko?” dagdag niya.Napabuntong

Tahimik ang buong kwarto matapos ang sinabi ni Lira.“I’ll go with you.”Parang huminto ang oras. Walang gumalaw. Walang nagsalita. Lahat ay nakatingin lang sa kanya… hindi makapaniwala sa desisyong ginawa niya.“Lira…” mahinang tawag ni Nathaniel.Pero hindi siya tumingin.Nakatuon lang ang mata niya sa sahig, parang doon niya hinahanap ang lakas na kailangan niya para panindigan ang sinabi niya.“Are you serious?” tanong ni Marcus.Tumango si Lira.“Yes,” sagot niya.Napabuntong hininga ang mommy niya, pero halata sa mukha nito ang lungkot.“Anak… you don’t have to force yourself,” sabi nito.Napatingin si Lira sa kanya.“I’m not forcing myself,” sagot niya.Pero kahit siya…Alam niyang kalahati ng puso niya ang nagsasabing manatili.“Lira, don’t do this,” biglang sabi ni Nathaniel.Lumapit siya at hinawakan ang braso nito.“Hindi mo kailangang sumama sa kanila para protektahan si Rosilda,” dagdag niya.Napatingin si Lira sa kamay niyang nakahawak sa kanya.“Then what should I do?”

Kinaumagahan, maaga pa lang ay gising na si Lira. Hindi siya gaanong nakatulog magdamag. Paulit-ulit sa isip niya ang mga nangyari… ang pag-alis niya sa mansion, ang pagpasok niya sa bagong bahay, at ang bigat ng desisyon na iniwan niya sa likod.Dahan-dahan siyang bumaba mula sa kanyang kwarto.Habang naglalakad siya sa hallway, napapahinto siya paminsan-minsan, sinusubukang i-adjust ang sarili niya sa bagong environment. Tahimik ang buong bahay, maliban sa mahihinang usapan na nagmumula sa living room.Pagdating niya sa baba…Napahinto siya.Nakaupo sa sofa ang isang pamilyar na babae.Magkaharap ito at ang mommy niya.Magkahawak pa ang kanilang mga kamay.Nanlaki ang mata ni Lira.“Vanessa…?” bulong niya, hindi makapaniwala.Napalingon ang dalawa sa kanya.“Angela…” agad na sabi ng mommy niya.“Lira nalang po,” mabilis na sagot ni Lira, medyo nahihiya at hindi pa rin sanay sa bagong pangalan.Ngumiti ang mommy niya.“Lira… come here,” tawag nito.Dahan-dahang lumapit si Lira, pero