Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“ชะนี! สรุปเรื่องมันเป็นไงยะ ทำไมพีชมันถึงเข้าไปขอถ่ายรูปกับแฟนในอนาคตของฉันได้ เม้าท์ด่วน!” เสียงทักทายของลิซ่าทำให้ฉันที่เพิ่งกดรับสายแล้วเปิดโฟนเหลือบมองหน้าพีชที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็เกิดความสงสาร เมื่อเพื่อนรักกำลังถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าเหมือนกังวล“ไม่มีไรหรอก พีชทำไปเพราะแลกกับลายเซ็นพี่ปี 3 เท่านั้นแหละ” ฉันตอบเสียงเรียบพลางยกน้ำขึ้นมาดื่ม“แค่เนี่ย?” คราวนี้เป็นน้ำเสียงสูงปรี๊ดของเอมี่ที่ลอดเข้ามาในสายเอมี่กับลิซ่าเป็นเพื่อนในเอกที่สนิทกับพวกเราพอสมควร ทั้งสองคือคู่ซี้เพื่อนเก้งที่นิสัยดีมาก สร้างเสียงหัวเราะให้ทุกคนอยู่ตลอด ใครอยู่ด้วยคือไกลห่างความเครียด แถมทั้งคู่รู้จักคนเยอะ ไม่ว่าจะเป็นรุ่นเดียวกันหรือพวกรุ่นพี่“อื้อ! แค่นี้จริงๆ พี่ปี 3 สั่งให้พีชไปขอถ่ายรูปกับพี่เทมส์ ถ้าทำสำเร็จจะได้ลายเซ็นถึง 4 คน แต่ถ้าไม่ทำ...พวกพี่เค้าจะไม่ยอมเซ็นให้แล้ว พีชขาดแค่ลายเซ็นพี่ 4 คนนี้เท่านั้นเลยจำใจเข้าไปขอ พี่เทมส์ก็ใจดียอมถ่ายรูปด้วย เรื่องมันก็มีแค่นี้เลย” ฉันอธิบายยืดยาวพลางคิดถึงตอนที่พี่เทมส์เป็นฝ่ายยกมือถือตัวเองขึ้นมาถ่ายรูปคู่กับพีชนี่ฟันธงเลยว่าพี่เฮ้ดว้ากคณะวิศวะที่หล่อเกินต

วันนี้ฉันต้องกลับหอคนเดียวเป็นครั้งแรกเพราะพีชโดนรุ่นพี่หลีดคณะมาหาเรื่องถึงห้องเรียน ที่แย่ไปกว่านั้นเพื่อจะให้รุ่นพี่พวกนั้นเลิกจิกกัดพวกเราเอกญี่ปุ่น พีชจำใจต้องไปคัดหลีดแค่คนเดียว มองจากดาวอังคารลงมายังรู้เลยว่าเพื่อนรักของฉันโดนแกล้ง จะบอกรุ่นพี่ในเอก... พีชก็ไม่ยอมอีก กลัวมีปัญหากันทีหลัง เฮ้อ!เมื่อกี้ฉันไลน์หาพีชเพื่อบอกว่าเอม แก้มยุ้ยรวมถึงฉันจะไปอยู่รอเป็นเพื่อนเพราะรับน้องเลิกแล้ว แถมวันนี้ไม่ต้องเข้าเชียร์เพราะฝนตั้งเค้ามา รุ่นพี่ให้กลับได้เลย แต่พีชน่ะสิ...ดันห้ามกันไว้ บอกให้กลับเลย ถ้าฝนตกรถติดเดี๋ยวกลับบ้านลำบาก ส่วนฉันก็ให้รีบกลับหอเช่นกันเพราะไม่ได้เอาร่มมาถึงแม้จะเป็นห่วงเพื่อนแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องจำใจกลับก่อนเพราะพีชยืนยันคำเดิม นี่ก็ได้แต่ภาวนาให้รุ่นพี่หลีดพวกนั้นปล่อยให้พีชกลับไวๆ ไม่งั้นเพื่อนฉันติดฝนใน ม.แน่!“งั้นฉันสองคนไปละนะ พรุ่งนี้เจอกัน” เอมกับแก้มยุ้ยโบกมือลา“บาย” ฉันโบกมือลาทั้งคู่พลางกระชับชีทรวมถึงหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดอีกหลายเล่มในอ้อมกอดให้แน่นขึ้นฟิ้ว! ลมเริ่มมาแล้วรีบกลับดีกว่า ย

“มะ หมายความว่าไงคะ” ใจดวงน้อยยังเต้นผิดจังหวะ อย่าบอกนะว่าจีบ... ไม่หรอกกกก!พี่เดย์เหมือนสะดุดไปพักนึง รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าหล่อเหลาในชั่ววินาที ก่อนจะบอกด้วยสีหน้าจริงจัง “จำคืนที่น้องไปเอาเสื้อตอนเกือบสี่ทุ่มได้มั้ย เด็กผู้หญิงไปไหนคนเดียวไม่ปลอดภัยครับ ถ้าน้องต้องกลับคนเดียวมืดๆ ค่ำๆ บอกพี่ได้... ถึงเราไม่ได้เรียนคณะเดียวกันแต่ก็ถือว่าอยู่ ม.เดียวกัน พี่ไม่อยากให้รุ่นน้องที่รู้จักตกอยู่ในอันตราย” เหตุผลที่หลุดออกจากริมฝีปากได้รูปทำให้ฉันอบอุ่นใจจนเผลอยิ้มในความใจดีของพี่เค้า สรุปพี่เดย์ไม่ได้จีบฉันค่ะคิดไปเองฝ่ายเดียวอีกละฝันหวาน... เป็นตุเป็นตะอีกแล้วนะเธอนี่!“ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงรุ่นน้องร่วมสถาบันอย่างหนู แอบสารภาพนิดนึง ตั้งแต่คืนนั้นหนูไม่กล้าลงจากหอตอนดึกคนเดียวอีกเลย ยิ่งพีชมารู้ทีหลังว่าเกิดเรื่องก็บ่นเป็นห่วงไม่หยุด ถ้าต้องลงมาข้างล่าง... พีชจะมาด้วยตลอด” ฉันบอกพลางยิ้มแหยยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ติดตา ถ้าไม่ได้พี่เดย์ก็ไม่รู้จะหลุดมาได้ไง ปฏิเสธคนสติสัมปชัญญะเต็มร้อยยังพอรู้เรื่องบ้าง แต่กับคนเมานี่พูดไ

“พี่เดย์โอเคนะคะ หนูกลัวแทบแย่ รถคันนั้นเฉียดพี่ไปนิดเดียวเอง” ฉันถามเสียงสั่นพี่เดย์ส่งยิ้มหวานมาให้กัน ทั้งที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ระทึกมาหมาดๆ แถมใบหน้าหล่อเหลายังมีเหงื่อผุดตามกรอบหน้า แต่ร่างสูงยังคงยิ้มได้ ถ้าเป็นฉันอาจเป็นลมล้มตึง แข้งขาอ่อนไปแล้วเถอะ...คนธรรมดากับฮีโร่โดยสายเลือดต่างกันจริงๆ สินะ“โอเคสิครับ ดูน้องหมาดิ ยังไม่หายสั่นเลย” ว่าแล้วก็ยื่นน้องหมาตัวเล็กให้ฉันดู น้องยังไม่หายสั่นจริงๆ ด้วย“หนูขออุ้มน้องได้มั้ยคะ ที่บ้านหนูก็เลี้ยงน้องหมา หนูคิดว่าน่าจะปลอบน้องได้” ฉันขอร้องพลางยื่นมือไปตรงหน้า“ช่วยหน่อยนะครับ” พี่เดย์ประคองน้องหมาลงบนฝ่ามือฉันหมับ! ก่อนที่มือของเราสองคนจะสัมผัสกันชั่ววินาที“O_O” ฉันตาโตอย่างตกใจ รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟแล่นผ่าน พอเงยหน้ามองร่างสูง พี่เค้ากลับยิ้มอย่างอ่อนโยน...“มีอะไรรึเปล่าครับ” พี่เดย์ถามด้วยสีหน้าแปลกใจเมื่อฉันยังคงอึ้งอยู่แบบเดิม“ไม่มีค่ะ” ฉันส่ายหน้าพลางสั่งให้ตัวเองโฟกัสที่น้องห

ติ๊ง! พอลิฟท์เปิดออก ฉันรีบเดินนำพี่เดย์มาที่ห้อง แตะคีย์การ์ดเปิดประตูทันที“เฮ้อ!” ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อปิดประตูลง...รอดละ นึกว่าจะโดนเชิญออกซะแล้ว“ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่” พี่เดย์พูดด้วยน้ำเสียงติดขำทั้งที่ในห้องยังมืดมิดอยู่“ก็หนูกลัวนี่คะ ยิ่งตอนน้องเห่า... หนูขนลุกไปทั้งแขน ถ้าไม่ได้พี่เดย์ช่วยกู้สถานการณ์ หนูอาจจะต้องหาที่อยู่ใหม่แล้ว” ฉันตอบพลางเอื้อมมือไปกดเปิดไฟที่ฝาผนังด้วยความเคยชินพอมีแสงสว่างก็เห็นหนุ่มหล่อรอยยิ้มโลกละลายอยู่ห่างกันไม่ถึงสามก้าว แถมอีกฝ่ายกำลังมองมาด้วยสายตาขบขัน และนั่นเองทำให้ฉันสำนึกได้ว่าพาผู้ชายเข้ามาในห้อง!ตายๆๆๆ! ถ้ามีใครรู้เข้าโดนนินทาแน่ อยู่แค่ปี 1 ดันพาผู้ชายเข้าห้องละ อีกอย่างพี่เค้าก็ผู้ชาย ส่วนฉันก็ผู้หญิง มาอยู่ในที่ลับตาคนสองต่อสองมันถูกต้องเหรอ? แล้วถ้าพี่เค้าไว้ใจไม่ได้ขึ้นมาใครจะช่วยฉันโอยฝันหวาน!! วินาทีนี้ฉันอยากหยุมหัวตัวเอง ทำไมตอนแรกเธอไม่คิดถึงเรื่องนี้?มัวแต่ห่วงน้องหมาจนลืมทุกอย่าง บ้าไปแล้วรึไง! ทำไงดี จะให้พี่เดย์ลงไปรอข