จากนั้นพี่เดียร์น่ากับคุณป้ารดาก็พากันตักอาหารใส่จานฉันไม่หยุด ยอมรับค่ะว่าอร่อยมากแต่เยอะขนาดนี้หนูจะทานยัง ไงหมด แล้วดูพี่เดย์สิ...ยิ้มกว้างเลยล่ะที่เห็นฉันทานข้าวได้เยอะขึ้นพอเด็กๆ ทานจนอิ่มและค่อนข้างเบื่อเมื่อต้องนั่งที่เดิมมาสักพักใหญ่ก็เริ่มชวนพี่เดย์ลงไปสนามเด็กเล่นที่อยู่กลางสวนไสต์อังกฤษ แน่นอนว่าพี่เดย์ยอมตามใจโดยมีฉันติดสอยห้อยตามมาด้วย เมื่ออยู่ที่กว้างๆ น้องๆ พากันวิ่งเล่นโดยมีพี่เดย์วิ่งตามจับอย่างสนุกสนาน ส่วนฉันที่นั่งบนชิงช้าก็เป็นฝ่ายนั่งดูทั้งสามคมหัวเราะอย่างสดใส“มาเล่นด้วยกันมั้ยครับ” พี่เดย์หันมาชวนด้วยรอยยิ้มละมุนละไม คงกลัวฉันเบื่อนั่นแหละ“มาสิครับ / มาสิคะพี่ฝันหวาน” หลานทั้งสองคนของพี่เดย์ชวนฉันด้วย“พี่ยังอิ่มอยู่เลยค่ะ กลัวจุก ขอนั่งแกว่งชิงช้าเล่นดีกว่า” ว่าแล้วฉันก็เริ่มแกว่งชิงช้า บอกตามตรงร่างกายในตอนนี้คงวิ่งไม่ไหว กลัวใจเต้นแรงจนเป็นลมหรือช็อคไปเสียก่อน“ขอพี่พักห้านาที เดี๋ยวเราค่อยมาเล่นกันต่อ โอเค้?” พี่เดย์ต่อรองกับหลานๆ แน่นอนว่าทั้งสองพยักหน้าก่อนจะหันไปเล่น
Read more