All Chapters of เขาว่ากันว่า...หนุ่มวิศวะหล่อโลกละลายคลั่งรักฉัน: Chapter 161 - Chapter 170

จากนั้นพี่เดียร์น่ากับคุณป้ารดาก็พากันตักอาหารใส่จานฉันไม่หยุด ยอมรับค่ะว่าอร่อยมากแต่เยอะขนาดนี้หนูจะทานยัง ไงหมด แล้วดูพี่เดย์สิ...ยิ้มกว้างเลยล่ะที่เห็นฉันทานข้าวได้เยอะขึ้นพอเด็กๆ ทานจนอิ่มและค่อนข้างเบื่อเมื่อต้องนั่งที่เดิมมาสักพักใหญ่ก็เริ่มชวนพี่เดย์ลงไปสนามเด็กเล่นที่อยู่กลางสวนไสต์อังกฤษ แน่นอนว่าพี่เดย์ยอมตามใจโดยมีฉันติดสอยห้อยตามมาด้วย เมื่ออยู่ที่กว้างๆ น้องๆ พากันวิ่งเล่นโดยมีพี่เดย์วิ่งตามจับอย่างสนุกสนาน ส่วนฉันที่นั่งบนชิงช้าก็เป็นฝ่ายนั่งดูทั้งสามคมหัวเราะอย่างสดใส“มาเล่นด้วยกันมั้ยครับ” พี่เดย์หันมาชวนด้วยรอยยิ้มละมุนละไม คงกลัวฉันเบื่อนั่นแหละ“มาสิครับ / มาสิคะพี่ฝันหวาน” หลานทั้งสองคนของพี่เดย์ชวนฉันด้วย“พี่ยังอิ่มอยู่เลยค่ะ กลัวจุก ขอนั่งแกว่งชิงช้าเล่นดีกว่า” ว่าแล้วฉันก็เริ่มแกว่งชิงช้า บอกตามตรงร่างกายในตอนนี้คงวิ่งไม่ไหว กลัวใจเต้นแรงจนเป็นลมหรือช็อคไปเสียก่อน“ขอพี่พักห้านาที เดี๋ยวเราค่อยมาเล่นกันต่อ โอเค้?” พี่เดย์ต่อรองกับหลานๆ แน่นอนว่าทั้งสองพยักหน้าก่อนจะหันไปเล่น

พอเข้าห้อง จู่ๆ ภาพของพี่เดย์ที่เคยเดินไปมามุมโน้นมุมนี้ก็เข้ามาในหัว พี่เดย์เคยนั่งเล่นอยู่บนโซฟา เคยนั่งทานข้าวในห้องครัว เราเคยนั่งดูทีวีด้วยกัน หัวเราะให้กัน ยิ้มให้กัน แกล้งกันไปมา ถ้าจบความสัมพันธ์.. ฉันจะไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดพี่เดย์อีกแล้ว เราจะไม่มีกันและกันเหมือนที่ผ่านมา พอคิดถึงตรงนี้น้ำตาของฉันก็ไหลรินลงมาด้วยความเจ็บปวดฉันพาตัวเองเข้ามานั่งที่โซฟาด้วยใจที่อ่อนล้า ฉันไม่ได้อยากเลิกกับพี่เดย์... ไม่สักนิดเดียวแต่เพราะรักพี่เขามากเลยไม่อยากสร้างบาดแผลในใจให้เขา ฉันยินดีที่จะเก็บความเจ็บปวดเอาไว้เพียงลำพังเพื่อแลกกับรอยยิ้มโลกละลายนั้นของเจ้าตัว รอยยิ้มที่ทำให้ฉันชอบเขาและหลงรักเขาจนหมดใจแกร๊ก! เสียงประตูเปิดไม่ได้ทำให้ฉันหันไปมองเพราะรู้ดีว่าเป็นพีช“ทานเค้กมั้ย ของหวานอาจจะช่วยให้แกรู้สึกดีขึ้น” พีชถามพลางเดินเข้ามานั่งหันหน้าเข้าหากันด้วยสีหน้าเป็นห่วงไม่เปลี่ยน“ไม่ล่ะ ขอบใจแกมาก” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเบาหวิว“เรื่องเลิกฉันว่าแกลองคิดให้ดีๆ ก่อนมั้ย ตอนนี้สภาพจิตใจแกอาจจะยังสับสน ตัดสินใจเรื่องสำคัญต

“แล้วบอกคุณพ่อคุณแม่รึยังครับ”“ยังค่ะ” ฉันส่ายหน้าผละออกจากอ้อมอกอุ่น มองพี่เดย์อย่างไม่คลาดสายตา รู้สึกว่าตัวเองโคตรโชคดีที่รับผู้ชายดีพร้อมคนนี้เข้ามาในชีวิต ขนาดวินาทีความเป็นความตายที่กำลังเป็น อยู่ พี่เดย์ยังไม่ทิ้งฉันไปไหน ฉันโชคดีจริงๆ ...“บอกท่านทั้งสองดีมั้ยครับ ท่านควรได้รู้ว่าลูกสาวไม่สบาย”ฉันมองหน้าพี่เดย์อย่างปรึกษา พี่เดย์พยักหน้าให้ ฉันเลยตอบตกลง “โอเคค่ะ”พี่เดย์ใช้นิ้วเช็ดคราบน้ำตาให้กัน หยิบมือถือของฉันส่งมา ฉันเม้มปากด้วยความกลัวปนกังวล กลัวบอกแล้วคุณพ่อคุณแม่จะตกใจหนัก ไม่เป็นอันทำอะไร เพราะงั้นที่ผ่านมาฉันเลยเลือกที่จะเงียบและเก็บเอาไว้เองแต่ถึงยังไงเรื่องนี้ก็สำคัญ ท่านทั้งสองควรรู้อย่างที่พี่เดย์บอกนั่นล่ะ เมื่อตัดสินใจได้ฉันวีดีโอคอลหาคุณแม่ทันที“ตายแล้วลูก หนูเป็นอะไรทำไมตาแดงอย่างนั้น” พอคุณแม่เห็นหน้ากันก็ร้องอย่างแตกตื่น แววตาเป็นห่วงปนตกใจ“ไหน ลูกเป็นอะไร” ฉันได้ยินเสียงคุณพ่อลอดเข้ามาก่อนที่จะเห็นท่านในวินาทีถัดมาพอเห็นค

“คืนนี้พี่นอนที่นี่ได้มั้ยครับ” พอฉันเดินออกจากห้องน้ำในสภาพชุดนอน ผมเปียกจนต้องเอาผ้าเช็ดตัวคลุมไว้ พี่เดย์ที่นอนคว่ำมองหน้าจอมือถือตั้งแต่ก่อนฉันเข้าไปอาบน้ำ เงยหน้าขึ้นมาขออนุญาตกันด้วยสีหน้าจริงจัง“กลัวหนูวูบเหรอคะ” เมื่อกี้ก็ไม่ให้ล็อคประตูห้องน้ำ กลัวฉันเป็นลมเดี๋ยวเข้าไปช่วยไม่ทัน ตอนนี้อยากนอนนี่อีก... รู้เลยว่าเป็นห่วงมากถึงขั้นไม่กล้าให้ฉันอยู่คนเดียว“ครับ” พี่เดย์พยักหน้ารับ ทั้งสีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงแบบปิดไม่มิด“อันที่จริงถ้าหนูไม่เหนื่อย ไม่ได้ออกแรงเยอะ ใจก็ไม่เต้นแรงหรอกค่ะ ดูอย่างสองวันที่ผ่านมาสิคะ หนูออกไปกับพี่เดย์ทุกวันยังโอเคอยู่เลย ที่คุณหมอกลัวช็อกเพราะถ้าใช้แรงมากไป หัวใจจะทำงานหนักขึ้นจนร่างกายรับไม่ไหวประมาณนั้น” ฉันบอกให้พี่เดย์คลายกังวลแต่สีหน้าของเจ้าตัวดันเป็นห่วงหนักยิ่งกว่าเดิม“พี่รู้สึกแย่มากที่ช่วยอะไรน้องไม่ได้เลย”“ไม่เอาสิคะ ไม่ใช่ความผิดของพี่เดย์สักหน่อย” ฉันรีบเดินเข้าไปนั่งข้าง พูดให้คลายกังวล “พี่เดย์ก็เห็น ที่ผ่

“หนูขอโทษนะคะที่ทำให้คุณหมอกับทางโรงพยาบาลวุ่นวาย ไหนจะโทรตามกันแล้วหนูไม่รับสายอีก” พอคิดได้ฉันรีบยกมือขอโทษ บอกด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ทว่าคุณหมอยิ้มอย่างเข้าใจ“ไม่เป็นไรค่ะ ชื่อคล้ายกันเลยทำให้เข้าใจผิดได้”“ถ้างั้นทำไมหนูถึงผอมลงล่ะคะ” ฉันออกปากถามคุณหมอด้วยความสงสัย ทว่าพี่เดย์ที่มีสีหน้ายิ้มแย้มไม่เปลี่ยนเป็นฝ่ายตอบแทน“เพราะน้องฝันหวานไม่ค่อยทานอะไรไงครับ”“แต่หนูมีอาการนอนไม่ค่อยหลับด้วยนะคะ แถมเมื่อวันศุกร์ใจก็เต้นแรงมากด้วย” ฉันพูดอย่างกังขา“คนไข้มีเรื่องเครียดรึเปล่าคะ” คุณหมอตั้งคำถามมาทำเอาฉันชะงักไปนิดนึง“ก็เครียดค่ะ” ฉันยอมรับแต่โดยดี เครียดมากด้วยเถอะ“ถ้ามีเรื่องเครียดรวมถึงทานน้อยลงจะทำให้นอนไม่หลับ หัวใจเต้นแรง ถือเป็นอาการที่พบได้บ่อยมากค่ะ มันคาบเกี่ยวกับอาการไทรอยด์ หมอเลยสั่งให้ตรวจเลือดดู” คุณหมออธิบายให้เข้าใจอย่างง่ายๆ ฉันนี่ถึงกับเก็ททันทีในเมื่อช่วงก่อนเครียดจริงอะไรจริง “แต่คนไข้สบายใจได้ค่ะ ร่างกายเป็นปก