Lahat ng Kabanata ng เขาว่ากันว่า...หนุ่มวิศวะหล่อโลกละลายคลั่งรักฉัน: Kabanata 51 - Kabanata 60

ระหว่างที่พี่รหัสน้องรหัสคู่นี้กำลังคุยกัน ฉันรีบเปิดประตูรถ ขยับตัวออกมายืนด้านนอกอย่างไว ในที่สุดก็หลุดพ้นจากความใกล้ชิดที่โคตรอันตรายสักที! พี่เดย์ขยับตัวออกจากเบาะข้างคนขับตามมาติดๆ ก่อนจะลาพี่เจมี่ที่ตอนนี้เดินมาอยู่หน้าประตูบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“งั้นผมไปนะ”“ขับรถดีๆ อ้อ! น้องฝันหวาน”“ค่ะ...คะ” ฉันรีบเงยหน้าตอบรับอดีตเฮ้ดว้ากคณะวิศ วะอย่างไว“คราวหน้าถ้าพวกพี่นัดเลี้ยงสายรหัส น้องก็มากับไอ้เดย์มันล่ะ” พี่เจมี่บอกอย่างง่ายๆ แต่ทำเอาฉันกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะตอบเสียงเบาว่า“แต่หนูไม่ได้เรียนวิศวะ แล้วหนูก็ไม่ได้เป็นฟะ...” ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ พี่เจมี่ก็แทรกขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทำเอาฉันขนลุกเพราะตาของพี่เค้าที่มองมาโคตรดุ“ถึงไม่ได้เรียนคณะเดียวกันแต่น้องเป็นแฟนไอ้เดย์ มาแนะนำตัวกับสายรหัสไว้ มีไรจะได้ช่วยเหลือกัน... เข้าใจมั้ย!” ท้ายประโยคถามดังกว่าเดิม 3 ระดับทำเอาฉันสะดุ้งเผลอตอบอย่างไว“เข้าใจค่ะ”“ดีมาก

เชื่อมั้ยว่าคำพูดโต้งๆ ที่บอกชอบกันของพี่เดย์ทำเอาสาวน้อยวัย 18 อย่างฉันนอนแทบไม่หลับ ใจเต้นตูมตามยิ่งกว่าได้กาแฟแก้วใหญ่ก่อนเข้านอน พอหลับตาลงก็เห็นภาพนั้นซ้ำไปซ้ำมา เพราะงั้นเช้านี้ตอนส่งกระจก... ฉันเลยได้เห็นสภาพตัวเองมีขอบตาดำเหมือนน้องหมีแพนด้าน่ะสิเอาจริง! มันก็มีบ้างแหละที่อดคิดไม่ได้ว่าพี่เดย์มีใจให้กัน แต่เพราะไม่อยากเข้าข้างตัวเองมากไป ฉันเลยย้ำกับตัวเองมาตลอดว่าไม่มีอะไร ที่หนุ่มหล่อรอยยิ้มโลกละลายประกาศต่อหน้าผู้คนว่าเป็นฝ่ายชอบฝันหวานคนนี้ รวมถึงแสดงท่าทีว่าเราสองคนเป็นแฟนกันก็เพราะอยากช่วยกันหนุ่มๆ ที่เข้ามาจีบรุ่นน้องอย่างฉันเท่านั้นอาจเป็นเพราะฉันเติบโตท่ามกลางพี่ชายสองคนที่พร่ำสอนกันตั้งแต่มีผู้ชายเข้ามาจีบฝันหวานคนนี้ตั้งแต่ ม.1ว่า... ผู้ชายมีหลายประเภท บางประเภทเข้ามาจีบแบบตรงๆ บางประเภทก็จีบแบบอ้อมๆ แต่ประเภทสุดท้าย... เค้าไม่คิดอะไรกับเราเลย แค่อาจจะเอ็นดูหรืออยากช่วยเหลือตามนิสัยของเขาเท่า นั้น เราเป็นผู้หญิงต้องรู้จักระวังในความสัมพันธ์ อย่ายกใจให้ใครง่ายๆแล้วยิ่งถ้าเราเผลอมีใจให้ผู้ชายประเภทสุดท้ายโดยที่เค้าไม่ได้คิดอะไรกับเราแม้แต่น้อ

“เค้าจะมารับน้องวันไหนคะพี่เดย์ หนูอยากไปส่งน้องให้ถึงมือเจ้าของด้วยตัวเอง” ฉันถามอย่างห่อเหี่ยว มือก็ลูบขนน้องไปด้วย มองไอ้ต้าวตัวเล็กไม่หยุด“วันนี้ตอนบ่ายสองครับ น้องฝันหวานยังอยู่ที่บ้านคุณน้าใช่มั้ยครับ เดี๋ยวพี่ขับรถไปรับ”“ตอนนี้ฝันอยู่สนามกอล์ฟ KK ค่ะ ฟูฟูก็อยู่กับฝันด้วย”“บังเอิญชะมัด” พี่เดย์พึมพำเบาๆ แต่ฉันดันได้ยินซะงั้น“บังเอิญอะไรเหรอคะ”“อ๋อ! บังเอิญที่พี่เคยไปครับ งั้นเดี๋ยวพี่ไปรับ ไม่เกินชั่ว โมงคงถึง ถ้าถึงเดี๋ยวพี่โทรหา”“ค่ะ เดี๋ยวเจอกัน” ฉันรับคำเบาๆ ก่อนจะกดวางสาย เก็บมือถือใส่กระเป๋า อุ้มฟูฟูกลับโต๊ะด้วยหัวใจที่ฟีบลงเรื่อยๆ“ทำไมทำหน้างั้นล่ะลูก เมื่อกี้ยังยิ้มอยู่เลย มีอะไรบอกน้าได้นะ” น้าปุ๊กถามกันด้วยสีหน้าเป็นห่วง ส่วนป้ารดาก็มองมาด้วยสีหน้าแปลกใจ“เจอเจ้าของฟูฟูแล้วค่ะ รุ่นพี่เพิ่งโทรมาบอกฝันเมื่อกี้เลย เดี๋ยวรุ่นพี่จะมารับฝันที่นี่ ต้องเอาน้องไปคืนตอนบ่ายสอง” ฉันบอกอย่างหงอยเหงา&ldq

“แต่น้าว่า...” น้าปุ๊กมีสีหน้าลังเล คงรู้แหละถ้าฉันขอร้องแบบนี้ต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่นอนฉันเม้มปากมองน้าสาวดวงตาละห้อย กระทั่งคุณป้ารดาช่วยพูดให้ ในที่สุดน้าปุ๊กก็ให้สัญญา ฉันถอนหายใจยาวก่อนจะเล่าเหตุการณ์ที่ไม่เคยลืมให้ท่านทั้งสองฟัง“ฝัน... เคยถูกนักศึกษาที่กำลังเมาเข้ามาขอไลน์ค่ะ พอไม่ให้ก็โดนกระชากแขน พี่เดย์ผ่านมาเจอก็เลยช่วยฝันไว้” พูดจบฉันก็หลับตา รอรับแรงกระแทกที่จะเกิดขึ้น“ตายแล้ว!” น้าปุ๊กและคุณป้ารดาโพล่งเสียงตกอกตกใจทำเอาฉันลืมตาโดยพลันพลางส่งยิ้มเจื่อนไปให้“แล้วตอนนี้ยังมีใครเข้ามาคุกคามฝันอีกมั้ย น้าว่ามันไม่ปลอดภัยเลย ได้แจ้งเรื่องนี้กับทางมหาลัยรึเปล่า” น้าปุ๊กซักด้วยสายตาและน้ำเสียงเป็นห่วงหนักมาก ยื่นมือเข้ามาลูบหัวฉันอย่างปลอบกัน“ไม่ได้แจ้งค่ะ” ฉันส่ายหน้ายิ้มแหย คิดเหตุผลในเวลาน้อยนิด “ตั้งแต่พี่เดย์ช่วยฝันไว้ เด็กใน ม. ต่างคิดว่าฝันกับพี่เดย์เป็นแฟนกัน จากนั้นก็ไม่มีผู้ชายคนไหนเข้ามายุ่งกับฝันอีกเลย”อื้อ! บอกไปแบบนี้ดีละล่ะเนอะ เซฟตัวเองสุดไรสุ

ตอนนำฟูฟูไปส่งคืน แล้วได้เห็นไอ้ต้าวตัวเล็กกระโดดหาเจ้าของตัวจริงด้วยท่าทางร่าเริง แม้จะรู้สึกยินดีที่น้องมีความสุขแต่ฉันก็แอบน้ำตาซึมเหมือนกัน เจ้าของน้องเป็นรุ่นพี่ปี 3 ต่างมหาลัย พี่เค้าขอบคุณฉันกับพี่เดย์ไม่หยุดที่ช่วยดูแลน้องในช่วงที่ผ่านมา แถมสัญญาว่าถ้ามาหาเพื่อนที่ ม. จะทักหาและพาน้องมาเจอแน่นอน อย่างน้อยก็ไม่ใช่การจากอย่างถาวรล่ะเนอะ... น้องได้กลับไปอยู่ในอ้อมกอดเจ้าของตัวจริงเป็นเรื่องถูกต้องที่สุดแล้วล่ะ“เดี๋ยวพี่หาน้องตัวใหม่มาแทนให้ครับ” ระหว่างอยู่บนรถพี่เดย์ก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังจนฉันต้องรีบส่ายหน้า“อย่าเลยค่ะ ที่หอหนูห้ามเลี้ยงสัตว์ ถึงได้ตัวใหม่มาก็เลี้ยงไม่ได้อยู่ดี”“เลี้ยงที่คอนโดพี่เหมือนเดิมก็ได้ครับ” น่าน! ใจดีเข้าไปอีก“พี่เดย์จะเอาน้องตัวใหม่มาให้หนูเล่นทุกเย็นเหมือนเดิมเหรอคะ” ฉันดักคอถามทำเอาคนที่เสนอว่าจะหาน้องตัวใหม่มาให้รับคำหนักแน่น“ถ้าน้องฝันหวานต้องการ สามเวลาหลังอาหารยังได้เลยครับ”นี่ก็นึกว่าจะปฏิเสธ ที่ไหนได้...หนักกว่าเดิมอีกค่ะ