Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

“เอ่อ... หนูไม่รู้เลยว่าพี่เดย์มารอใต้หอตั้งแต่เช้า” ฉันเป็นฝ่ายชิงพูดก่อน คิดเป็นอื่นไปไม่ได้เลยนอกจากพี่เค้าพยายามรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นทุกทาง“พี่กลัวน้องฝันหวานไม่กล้าเดินไป ม. เลยตั้งใจขับรถไปส่งที่คณะครับ”ฉันรู้สึกสะดุดกึกในใจ เพราะแบบนี้สินะถึงมารอกันใต้หอแต่เช้า พี่เดย์คิดวิธีแก้ความร้อนใจของฉันทุกทางเลย“แต่หนูดันไม่ลงมา พี่เดย์ก็เลยรออยู่อย่างนั้น” ฉันถามเสียงเบาผิดมั้ยที่จะบอกว่ารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกที่พี่เค้ามารอกัน ตั้งกี่ชั่วโมงนะที่พี่เดย์รอกันโดยไม่รู้ว่าฉันจะลงมามั้ย การรอคอยใครสักคนหรือรออะไรสักอย่างถ้าไม่มีความอดทนมากพอ... ทำไม่ได้หรอกจริงมั้ย?“ก็ประมาณนั้นครับ” พี่เดย์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลจนรู้สึกได้“ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงความรู้สึกของหนู แต่หนูคิดว่าตัวเองรับมือได้ประมาณนึง พี่เดย์สบายใจได้ค่ะ” ฉันบอกพลางคลี่ยิ้มเบาบางทำเอาพี่เดย์มองมาด้วยสายตาเหลือเชื่อ “จริงๆ ค่ะ หนูยอมรับว่าตอนแรกหนูอายมาก หนูคงไม่มีหน้าเรียนที่มหาลัยต่อ แต่พอพี่เดย์เคลียร์เรื่

“ทำไมมึงไม่เข้าร้าน” พี่เดย์ถามพี่เทมส์ทันทีเมื่อเดินมาถึงตัว“...............” พี่เทมส์เงียบ มองคนถามนิ่งๆ แต่ดันทำเอาพี่เดย์ยิ้มมุมปากพี่ว้ากสองคนนี้เค้าคุยกันทางโทรจิตรึไงนะ? คนนึงเงียบ อีกคนยิ้มเหมือนรู้ทัน! นี่มันยิ่งกว่าสิ่งมหัศจรรย์บนโลกอีกเถอะ“แกมาก็ดีเลยฝัน” เสียงของพีชทำให้ฉันละสายตาจากสองรุ่นพี่มายังเพื่อนรัก ก็เห็นพีชที่วางโทรศัพท์ไปแล้วมีสีหน้าเหมือนรู้สึกผิด “เที่ยงนี้ฉันทานข้าวกับแกไม่ได้แล้วล่ะ”“ทำไมล่ะ” ฉันถามหน้าตื่นถ้าพีชไม่อยู่ทานข้าวด้วย หมายความว่าฉันต้องทานกับพี่เดย์สองต่อสองเลยนะนั่น!“สายรหัสฉันจะเลี้ยงต้อนรับพี่ปี 3 ที่เพิ่งกลับจากญี่ปุ่นเที่ยงนี้น่ะสิ ทั้งสายว่างพร้อมกันวันนี้พอดีเลย” พีชว่าพลางถอนหายใจ“หมายถึงป้ารหัสแกที่ได้ทุนแต่ยังไม่เคยเจอกันอ่ะนะ”“อื้อ นั่นแหละ เห็นว่ากลับมาถึงเมื่อวาน” พีชพยักหน้ารัวๆ “พี่จอยเพิ่งโทรบอกเนี่ย” พี่จอยที่พูดถึงคือพี่รหัสของพีชค่ะ“คิวที่ 5

อ้าว! ฝัน ไม่เจอนานเลย เรียนกรุงเทพเหมือนกันเหรอ!” น้ำเสียงแปลกใจระคนตื่นเต้นทำให้ฉันละสายตาจากใบหน้าหล่อโลกละลายของพี่เดย์หันมองข้างโต๊ะ แล้วก็เห็นเพื่อน ม. ปลายห้องติดกันกำลังยืนส่งยิ้มมา“แตงกวา” ฉันโบกมือทักทายพลางส่งยิ้มคืน “สบายดีใช่มั้ย สวยขึ้นเยอะเลย”“สวยขึ้นไรเล่า เหมือนเดิมเหอะ” แตงกวาหัวเราะพลางส่ายหน้า “ฝันนั่นแหละเมื่อก่อนว่าน่ารักละ เดี๋ยวนี้น่ารักกว่าเดิมอีก สอบติด ม. A เหรอ ที่บ้านให้มาเรียนด้วย”ก็นะ! ที่บ้านฉันขึ้นชื่อลือชาเรื่องหวงลูกสาว คนรู้กันทั้งโรงเรียน ใครเห็นคงแปลกใจที่มาโผล่กรุงเทพ แทนที่จะเรียนมหาลัยในเชียงใหม่“สอบติดก็ต้องให้มาสิ” ฉันยิ้มขำก่อนจะถามบ้างเนื่องจากเพื่อนใส่ชุดไปรเวท เลยไม่รู้ว่าอยู่ ม. ไร “ว่าแต่แตงกวาเรียนที่ไหนอ่ะ”“เราอยู่ ม.C น่ะ แล้วนี่มาทานข้าวกับ...” แตงกวาเบนสายตาไปยังพี่เดย์ที่มองเราสองคนคุยกันด้วยรอยยิ้มมุมปาก“หวัดดีครับ พี่เดย์เป็นรุ่นพี่ของน้องฝันหวาน” พี่เดย์แนะนำตัวอย่างง่ายๆ

“เป็นไรครับ งอนพี่เหรอ” พี่เดย์ที่เดินข้างกันยิ้มมุมปาก มองมาด้วยแววตากลั้นขำเมื่อฉันบู้ปากด้วยความเซ็งหลังพนักงานเข้ามาเช็คบิล แต่พี่เค้าดันยื่นบัตรเครดิตให้ก่อน“หนูไม่ได้งอนค่ะ” ฉันตอบเสียงเรียบ“ไม่งอนแต่เดินออกร้านมาก่อน” พี่เดย์อมยิ้มไม่เปลี่ยนทำเอาฉันเผลอพูดออกมาจนได้“ก็แล้วใครเป็นคนบอกว่าแชร์กันล่ะคะ แต่เอาเข้าจริงดันชิงจ่ายก่อน”ตอนใกล้อิ่มฉันก็รีบเอากระเป๋าตังค์ขึ้นมาเตรียมไว้บนโต๊ะ ตั้งใจจะเป็นฝ่ายเลี้ยงแต่พี่เดย์ไม่ยอม บอกว่าพี่เป็นผู้ชายจะให้ผู้หญิงเลี้ยงได้ไง อเมริกันแชร์ดีกว่า ไอ้เราก็โอเคเพราะคิดว่าคนรวยอย่างพี่เดย์คงลำบากใจถ้าให้ผู้หญิงมาเลี้ยง พอพนักงานมาถึงโต๊ะเท่านั้นแหละ... พี่เค้าส่งดันบัตรเครดิตพร้อมกับทิปให้เลยจ้า ละคือพนักงานก็รู้งานมาก รีบเดินไปเช็คบิลโดนไม่ฟังเสียงท้วงของฉันเลย ฮึ!“พี่เองล่ะครับ ยอมรับผิดก็ได้” พี่เดย์ยกสองมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ “แต่พี่เป็นผู้ชายแถมเป็นรุ่นพี่ จะให้รุ่นน้องผู้หญิงมาเลี้ยงข้าวได้ไง”“ถึงงั้นก็เถอะค่ะ หนูเกรงใจ” ฉันบอกไปตามตรงแต่พี่เดย์ดันยิ้มกว้างกว่าเดิม“รู้สึกแปลกไงไม่รู้แฮะ”“แปลก?” ฉันย่นคิ้ว เอียงคอด้วยความสงสัย “ยังไงคะ

ฉันได้ยินเสียงพี่เค้าตะโกนดังลั่น “หลบหน่อยครับ! ผู้หญิงคนนั้นเป็นโจรขโมยเด็ก!....”“ฮือ ฮึกๆ” เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นทำให้ฉันกลับมามองน้อง“โอ๋~ ไม่เป็นไรแล้วนะคะ เดี๋ยวพี่พาไปหาคุณแม่น๊า~” ฉันรีบปลอบ เด็กน้อยปล่อยโฮโผเข้ากอดฉันไว้แน่นเหมือนคนต้องการที่พึ่ง ฉันกอดน้องตอบและลูบหัวไปด้วย...ตัวแค่นี้ต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ ขนาดนี้จะเสียขวัญขนาดไหนนะผู้คนที่สลายตัวเริ่มกลับมาและถามด้วยความเป็นห่วง พี่ยามประจำห้างวิ่งเข้ามาเมื่อมีคนตะโกนตามๆ กันว่าเด็กหายอยู่ทางนี้ พี่ยามขอบคุณฉันเป็นการใหญ่ ก่อนจะใช้วิทยุสื่อสารบอกว่าเจอน้องแล้ว อีกฝั่งติดต่อกลับมา... บอกให้พาน้องไปที่ประชาสัมพันธ์ พี่ยามขออนุญาตพาตัวน้องไปแต่น้องไม่ยอมแถมยังกอดฉันไว้แน่น ฉันเลยบอกว่าขอไปส่งน้องด้วยตัวเองค่ะเราเดินมาที่ลิฟท์ ระหว่างนี้ฉันได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารของพี่ยามบอกว่าขอกำลังเสริม ให้มาที่ลานจอดรถชั้น 2C คนร้ายมีอาวุธและกำลังจะทำร้ายพลเมืองดี วินาทีนี้ฉันถึงกับหน้าเสีย“พี่เดย์ ขออย่าให้เป็นอะไรเลย” ฉันเรียกชื่อพี่เค้าด้วยอารมณ์อกสั่นขวัญแขวน รู้สึกเป็นห่วงอัดแน่นเต็มไปหมดจนพี่ยามหันมาถาม“รู้จักพลเมืองดีที่ไปช่วยเห