Todos os capítulos de หลังแท้งสามครั้ง ฉันโค่นคนเลวทั้งเมือง: Capítulo 81 - Capítulo 90

ในห้องผู้ป่วยของเซี่ยหงหยางวันนี้นับเป็นความอัปยศที่สุดในชีวิตเธอ แค่ขยับตัวนิดเดียวก็เจ็บแปลบไปทั่วทั้งร่าง ถึงขนาดที่จะเข้าห้องน้ำเองก็ยังไม่ได้“อึก ยัยโหลวซิงอิ๋น…”เจ็บราวกับกระดูกแหลกเป็นชิ้น ๆ จนขยับไปไหนไม่ได้ความแค้นในใจเดือดพล่าน จนเธออยากจะฉีกร่างลู่ซิงอินเป็นชิ้น ๆแต่ว่า ทำไมเฝิงเฮ่อถึงได้ช่วยโหลวซิงอิ๋นต่อกรกับเธอ หรือว่า เขารู้เรื่องนั้นแล้ว..?พอคิดถึงตรงนี้ เซี่ยหงหยางที่ยามนี้ใบหน้ามีแต่บาดแผล ก็ชะงักไปแต่แล้วก็สลัดความคิดนั้นออกไปจากหัว：เป็นไปไม่ได้หรอก?หลายปีที่ผ่านมา เฝิงเฮ่อไม่เคยจับพิรุธอะไรได้ แต่จะมารู้เอาตอนนี้น่ะเหรอ?!เธอยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ ว่าทำไมวันนี้เฝิงเฮ่อถึงยอมลงแรงขนาดนั้นเพื่อช่วยโหลวซิงอิ๋นในระหว่างที่กำลังขบคิดอยู่ เหยียนเฟยฝานก็เดินเข้ามาทันทีที่เขาก้าวเข้ามา กลิ่นอายเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขาก็ทำให้อุณหภูมิห้องลดฮวบลง“เฟยฝาน เธอมาได้ยังไง?”เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ที่เห็นเขามาหาเธอเหยียนเฟยฝานและเหยียนเฟยหยวนถึงแม้จะเป็นฝาแฝดกัน แต่บุคลิกต่างกันลิบลับ เหยียนเฟยหยวนดูสุภาพ อ่อนโยนแน่นอน ว่านั่นก็เป็นแค่เปลือกนอกของเข

เมื่อตู้หลานเจินเดินออกไปเซี่ยหงหยางเริ่มระเบิดอารมณ์ทันที แต่ก็ทำได้มากสุดแค่ด่าทอเท่านั้น ถ้าเธอมีแรงลุกไหว ป่านนี้คงทุบห้องนี้จนไม่เหลือซากไปแล้ว “นี่ลูกมันยังไงกันแน่? ครึ่งปีที่ผ่านมาได้ทำอะไรบ้างไหม? ทำไมเฟยฝานถึงยังสนใจเด็กเหลือขออย่างยัยนั่นอยู่ได้”เซี่ยหงหยางระบายความโกรธทั้งหมดใส่เซี่ยอวี่อิงทันทีเซี่ยอวี่อิงเองเริ่มรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ “ทุกอย่างที่แม่บอก หนูทำตามทุกอย่างแล้ว”เซี่ยหงหยางเงียบไปเมื่อได้ยินน้ำเสียงเปราะบางจากลูกสาว ก็อดใจอ่อนขึ้นมาไม่ได้เพราะไม่ว่ายังไงเธอคือลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอ！แต่ภายใต้ความรู้สึกใจอ่อนก็ยังคงหลงเหลือความหงุดหงิดอยู่ไม่มากก็น้อยเซี่ยหงหยางข่มตาลง “ก่อนหน้านี้เราประเมินยัยนั่นต่ำไปจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าเฟยฝานจะเชื่อใจเธอขนาดนี้”ถึงแม้จะไม่รู้ว่าวันนี้โหลวซิงอิ๋นพูดอะไรกับเหยียนเฟยฝานไปบ้างแต่จากท่าทีเหิมเกริมแถมอวดดีที่เขามีต่อเธอเมื่อสักครู่ ก็ทำให้รู้แล้วว่าเขาเลือกที่จะอยู่ฝั่งเดียวกับโหลวซิงอิ๋นทั้งที่ครึ่งปีมานี้ความสัมพันธ์ของสองคนนั้นร้าวรานไปมากแล้วแท้ ๆ ไม่คิดเลยว่าเขาจะกางปีกปกป้องเธอถึงขนาดนี้…“เฝิงเฮ่อก็

พอพูดถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าสีหน้าแข็งกระด้างของเหยียนเฟยฝานก็อ่อนลงเล็กน้อย น้ำเสียงฟังรื่นหูกว่าเดิม“ขอโทษ ผมไม่รู้ว่าคุณมีประจำเดือน”ช่วงมีประจำเดือนไม่ควรบำรุงหนัก โดยเฉพาะของที่ช่วยกระตุ้นการไหลเวียนเลือด เรื่องพวกนี้เขารู้ดีแต่ทันทีที่เขาพูดคำว่าประจำเดือนออกมา สายตาที่โหลวซิงอิ๋นใช้มองเขาก็ว่างเปล่าลงในพริบตาใช่ ความว่างเปล่า…เธอรู้ว่าเหยียนเฟยฝานไม่เคยเชื่อเรื่องที่เธอบอกว่าตั้งครรภ์ เพียงแต่การที่เขาพูดคำว่าประจำเดือนออกมาตรง ๆ มันหมายความว่าอะไร? หมายความว่าเธอเอาเรื่องประจำเดือนมาอ้างว่าแท้งเหรอ?หรือว่ากำลังเตือนเธอว่าอย่าเอาแต่ใจมากนัก?หลังจากนิ่งงันไปไม่กี่วินาที โหลวซิงอิ๋นก็หัวเราะออกมา…“ประจำเดือน หึ”มีผู้หญิงกี่คนกัน ที่มีประจำเดือนแล้วเลือดออกหนักจนเกือบตาย?อาจจะมี แต่ร่างกายเธอใช่แบบนั้นหรือเปล่า เหยียนเฟยฝานรู้ดีไม่ใช่เหรอ?พอได้ยินน้ำเสียงประชดประชันของเธอ เหยียนเฟยฝาน“ ผมไปถามหมอประจำไข้คุณมาแล้ว เขาาบอกว่าคุณไม่ได้ตั้งครรภ์”โหลวซิงอิ๋น “……”ถึงขั้นไปถามหมอด้วยงั้นเหรอ?เหอะ งั้นก็น่าแปลกนะ ว่าทำไมหมอถึงบอกว่าเธอไม่ได้ตั้งครรภ์? เหยี

เธอเพิ่งบอกเขาไปไม่ใช่เหรอว่าสิ่งที่เซี่งหงหยางทำกับเธอเมื่อเช้านี้ ต้องชดใช้ด้วยครึ่งชีวิตของเธอ แต่ตอนนี้เขาพูดว่าขอโทษงั้นเหรอ?คำนี้ มันช่างเสียดแทงเหลือเกิน…หรือในสายตาของเหยียนเฟยฝานชีวิตของเธอ มันมีค่าแค่นี้เองงั้นเหรอ?ระหว่างที่ความคิดในหัวตีกันวุ่นวายไม่รู้เลยว่าเขาได้คุยอะไรกับคนในสายอีกบ้างจนกระทั่งฝ่ามือของเขาวางทับลงบนหลังมือของเธอ โหลวซิงอิ๋นถึงได้สติขึ้นมาเธอเงยหน้ามองเขา แววตาสงบนิ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว ว่าสำหรับเหยียนเฟยฝาน เธอไม่เคยเป็นคนสำคัญเลยสักนิดต่อให้วันนี้เธอเกือบตายไปจริง ๆ สุดท้ายก็ถูกหักล้างได้ด้วยคำว่า ขอโทษ คำเดียว“ได้ยินหมดแล้วเหรอ?”โหลวซิงอิ๋น “อืม ได้ยินแล้ว”น้ำเสียงอ่อนโยนของเขาในตอนนี้ กลับทำให้โหลวซิงอิ๋นรู้สึกเหมือนโดนมีดกรีดบาดแผลซ้ำ ๆ อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนได้ยินแล้ว…ได้ยินที่เขาพูดว่าชีวิตครึ่งหนึ่งของเธอที่เสียไป แลกมาได้เพียงคำขอโทษคำเดียว！คำขอโทษนี้ ประเมินค่าไม่ได้จริง ๆ เผลอไปรบกวนเขาแล้วสินะ… เหยียนเฟยฝาน “แบบนี้พอใจแล้วใช่ไหมครับ?”โหลวซิงอิ๋น “……”พอใจแล้วใช่ไหม นี่น่ะเหรอที

เหยียนเฟยฝานมองตรงไปหาโหลวซิงอิ๋นเหมือนเขาอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้กลางคัน ราวกับว่าทุกข้อเรียกร้องที่โหลวซิงอิ๋นเสนอ มันทำให้เขาลำบากใจโหลวซิงอิ๋นก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกันสุดท้าย เหยียนเฟยฝานก็อดไม่ได้อยู่ที่ “ทางฝั่งพี่สะใภ้”“วันนี้แม่ของเซี่ยอวี่อิงเกือบเอาชีวิตฉันไป” เหยียนเฟยฝาน “……”พอได้ยินประโยคนี้ คำพูดที่ว่า ‘ช่วงนี้อย่าเพิ่งทำร้ายเซี่ยอวี่อิงเลย’ ถูกกลืนหายไปในลำคอแต่สุดท้าย เขากลับพูดออกมา “เธอกับแม่เธอไม่ใช่คน ๆ เดียวกัน”ที่จะสื่อก็คือโหลวซิงอิ๋นไม่ควรเหมารวมสินะโหลวซิงอิ๋นมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรล้วนแต่ไม่มีความหมายทั้งสิ้น“หนี่งวัน！” เหยียนเฟยฝาน “อะไรนะ?”“ก่อนพรุ่งนี้เช้า ถ้าคุณคืนทุกอย่างที่ควรเป็นของฉันให้ได้ ช่วงนี้ฉันจะไม่ทำอะไรเธอ เป็นยังไง?”หนึ่งวัน…?พอได้ยินตัวเลขนี้ เหยียนเฟยฝานก็ขมวดคิ้ว “ส่วนของคุณย่าไม่มีทางจัดการได้เร็วขนาดนั้น”“งั้นฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว”โหลวซิงอิ๋นรับคำต่อทันทีด้วยน้ำเสียงเย็นชา เหยียนเฟยฝาน “……”หลังได้ยินประโยคนั้น ลมหายใจเขาก็สะดุดอีกครั้ง“คุณต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยเหรอ?”เขามอ