Lahat ng Kabanata ng One Sinful Night With My Possessive Uncle (SSPG): Kabanata 91 - Kabanata 100

Dumped by My Boss, Claimed by the Ruthless Billionaire (SPG)Vanessa Williams spent three years living a secret life—executive secretary by day, Gerald’s secret lover by night. Para sa iba, siya ay bayarang babae at nakakahiya ang ginagawa niya. Para kay Vanessa, ito ang paraan para matustusan ang mahal niyang lola na may malubhang sakit. She convinced herself that sacrifices like this were necessary, kahit na pilit niyang tinatago sa puso ang pangarap na mahalin din siya ng kaniyang boss.Pero lahat ng iyon ay naglaho sa isang iglap nang bumalik ang unang pag-ibig ni Gerald, at bigla siyang naging walang silbi sa mata nito. Binayaran lang siya ng husto para sa tatlong taon niyang serbisyo at pinauwi siya kasama ang perang pambayad sa medical bills ng lola niya. Nakita niyang masaya si Gerald sa piling ng babaeng matagal na niyang minahal. At sa puso niya, kahit na pilit niyang ipinagkakaila, nasaktan siya. She thought one day, he’d notice her, he’d choose her… pero mali siya.Sa gali

Kabanata 3Vanessa’s POVDumiretso ako sa pinakamagaling na event organizer na kilala ko pagkatapos kong makalabas sa hotel ni Sebastian.Hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyari.One-night Stand. Whirlwind engagement na hindi ko man lang alam o maalala.Hindi ko alam kung matatawa ba ako o matatakot. Isang gabi lang, tapos biglang may fiancé na ako. Tapos isang mayamang lalaki pa!Huminga ako nang malalim habang naglalakad sa sidewalk.“Focus, Vanessa,” bulong ko sa sarili ko. “May kailangan kang tapusin.”Pagkatapos ng engagement ni Gerald, aalis na ako sa kompanya niya. Wala na akong lugar doon. Alam ko naman kung saan umiikot ang mundo niya ngayon—kay Leona.Next week na ang engagement nilang dalawa.Kaya ko ‘to.Ilang araw na lang.Nag-vibrate ang cellphone ko. Napatingin ako sa screen.Gerald.Nanikip ang dibdib ko pero sinagot ko pa rin.“Hello, Sir?”Pero hindi siya ang nagsalita.“Miss Van, pwede mo ba kaming bilhan ng pizza ni Gerald?”Napakagat ako sa labi ko nang marinig

Kabanata 5Vanessa’s POVHindi ko maalis ang mga mata ko sa mga dokumentong kakapirma lang namin ni Sebastian.Nakapatong pa rin ang kamay ko sa papel, pero parang hindi ko maramdaman ang sarili ko.Kasal na ako.Sa Mayor’s office lang kami kinasal. Simple. Walang bisita. Walang engrandeng selebrasyon.Ni hindi ko pa nasasabi kay Lola Belen. Ni hindi ko pa napoproseso na hindi na ako empleyado ng Watson Holdings.Napalingon ako kay Sebastian nang maramdaman ko ang kamay niya sa kamay ko.May kausap siya sa cellphone.“Please tell my family, I have a wife,” kalmado niyang sabi. “I just got married and I’m ready to manage our company.”Napatingin ako sa kanya.Ganun lang?Parang simpleng announcement lang.Binaba niya agad ang tawag at tumingin sa akin.“Let’s go,” sabi niya.Hindi ako agad gumalaw.“Sebastian,” tawag ko.Huminto siya. “Yes?”“Ganun lang ‘yon?” tanong ko. “Wala man lang… I don’t know… explanation?”“What kind of explanation do you want?”“Sa pamilya mo,” sagot ko. “Hindi

Kabanata 7Vanessa’s POVNapahinto kami sa ginagawa namin ni Sebastian sa loob ng banyo nang marinig namin ang pagbukas ng pinto.Nanlaki ang mga mata ko. Sa split second na iyon, parang sampung taon ang idinagdag sa buhay ko dahil sa kaba. Hindi ko alam kung sino ang pumasok, pero ang tanging nasa isip ko noon ay hindi pwedeng may makakita sa amin na ganito. Hindi pwedeng mabuksan ang kurtina ng bathtub at makita kami ni Sebastian na parehong walang saplot, nagtatalik sa loob ng banyo na hindi man lang naka-lock ang pinto.“Sebastian—”Hindi na niya ako pinatapos. Mabilis niya akong binuhat at dinala sa bathtub. Walang kahirap-hirap sa kanya ang buhatin ako, samantalang ako ay halos hindi na makahinga sa takot.Napakapit ako sa kanya. Hindi dahil sa kailangan ko, kundi dahil sa sobrang kaba ko ay parang nawawalan ako ng lakas ng tuhod. Ang higpit ng kapit ko sa balikat niya. Baka may maiiwan na pasa pagkatapos nito.“Are you crazy?!” bulong ko, nanginginig ang boses ko. Ramdam ko ang

Kabanata 9Vanessa's POVIyak lang ako nang iyak hanggang sa matapos ang burol ni Lola Belen.Walang tigil ang luha ko sa loob ng anim na araw. Anim na araw akong nakatitig sa kabaong niya habang sunod-sunod na pumaparada ang mga kamag-anak naming halos hindi ko naman kilala. Anim na araw kong pinilit na maging matatag sa harap ng lahat, pero tuwing mag-isa na lang ako ay doon ako bumibigay.Pansamantala muna akong umuwi sa bahay namin sa probinsya dahil doon ang burol. Sa lumang bahay na kinalakihan ko, kung saan ako pinalaki ni Lola magmula noong iniwan ako ng mga magulang ko. Ang bahay na iyon ang nag-iisang lugar na tinuring kong tahanan, at ngayon ay mas lalo itong naging tahimik at malamig dahil wala na siya.Si Sebastian naman ay naiwan sa Manila. Kailangan pa raw niyang ayusin ang ilang bagay sa kumpanya bago siya makabiyahe pabalik sa probinsya. Hindi ko siya hiniling na sumama. Sa totoo lang, gusto ko rin munang mapag-isa. Hindi ko pa kayang harapin ang ibang tao nang hindi