All Chapters of One Sinful Night With My Possessive Uncle (SSPG): Chapter 111 - Chapter 120

Kabanata 20Vanessa’s POV“Vanessa, paki-review nga ng new project natin sa Montefalco,” utos ni Sebastian sa akin nang pumasok ako sa opisina niya.Katatapos ko lang kumain kasama ang ibang empleyado. Medyo pagod pero maayos ang mood ko—hanggang sa makita ko ang mukha niya nakabusangot.Napahinto ako sa paglakad at tinitigan siya.“May problema ka ba sa akin?” diretsong tanong ko.Hindi siya agad sumagot. Nakatingin lang siya sa laptop niya, parang hindi ako narinig.“Sebastian,” ulit ko, mas madiin na ang boses. “I’m talking to you.”Huminga siya nang malalim bago tumingin sa akin.“Wala,” tipid niyang sagot.Napatawa ako nang bahagya.“Wala?” ulit ko. “Sigurado ka?”“Yes.”Lumapit ako sa kanya. Hindi ako kumbinsido. Kilala ko na siya kahit paano.Kapag ganito siya, may iniisip siya.Tumayo ako sa likod niya at dahan-dahang hinilut ang balikat niya.“Seb…” malambing kong tawag.Hindi siya gumalaw.Yumuko ako at hinalikan ang leeg niya.“Huwag mo akong daanin sa ganiyan,” saway niya,

Third Person’s POVPauwi na si Vanessa sa bahay ni Sebastian nang biglang may kotseng lumiko at nabangga ang kotse niya sa malaking puno.Napahawak siya sa ulo niya nang nakita ang dugo. Lumabo ang paningin niya.Bubuksan niya sana ang pintuan ng kotse, pero hindi niya ito mabuksan.Maya-maya'y biglang may bumasag sa salamin ng kotse.Walang iba kundi ang kapatid ni Sebastian na si Dr. Arturo Montefalco.Agad tiningnan ng doktor ang kalagayan ng bayaw niya pagkatapos maalis sa kotse.Tumawag siya ng ambulansiya habang ginagamot ang sugat ni Vanessa.Hindi makita ni Vanessa ang taong tumulong sa kaniya dahil malabo ang paningin niya.“Mamamatay na ba ako?” hindi niya mapigilang sabihin dahil sobrang sakit ng kaniyang ulo dahil sa malakas na pagkabagok.“No, you’re not going to die,” Arturo said firmly, pressing a clean cloth against the wound on her forehead. “But you need to stay still. Don’t move your head too much. Can you tell me your name?” dagdag niya. Hindi niya alam na si Vanes

Third Person’s POVKatatapos lang ni Sebastian makipag-deal sa bagong project nang nakatanggap siya ng tawag mula sa kapatid niyang si Arturo.“Seb, naaksidente ang asawa mo. Maraming dugo ang nawala sa kaniya,” sabi ni Arturo sa kabilang linya.Umawang ang labi ni Seb. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.“Where is she? I'm on my way.”“Nadala ko na siya sa ospital. Mabuti na lang nakita ko siya.”Napamura si Sebastian at mabilis na lumabas ng opisina niya.Dumiretso siya sa ospital kung saan nagtatrabaho ang kaniyang kapatid na si Arturo.Labinlimang minuto lang ang biyahe papunta sa ospital, pero para kay Sebastian, parang umabot iyon ng isang oras. Dumaan siya sa bawat pulang ilaw nang hindi humihinto. Wala siyang pakialam sa ticket o sa puntos sa lisensya niya.Ang tanging nasa isip niya ay ang mukha ni Vanessa noong umaga na iyon.Gumawa siya ng kape para sa kanya. Itim, walang asukal. Eksakto sa gusto niya. Lagi nitong naaalala ang maliliit na bagay. At siya… lumabas lang

Third Person’s POV“Nasaan siya? Nandito ba siya sa ospital?” tanong ni Vanessa.“Narito siya dati. May sugat siya sa ulo. Pero ibinigay na siya sa pulis. Sinigurado ko ‘yon.” Mahigpit na pinisil ni Sebastian ang kamay niya. “Sinabi ko sa kanila na kung hindi ka magising, mabubulok si Gerald sa kulungan habambuhay. May pinakamahusay akong mga abogado sa bansa, Vanessa. Sisiguraduhin kong hinding-hindi na niya makikita ang sikat ng araw.”Dumilat si Vanessa at pumikit sandali, huminga nang malalim. Tapos isa pa. Nang muling dumilat, mas kalmado na siya. “Ayokong makita siya. Kahit kailan. Hindi sa korte. Kahit saan. Ayokong makita ulit ang mukha niya.”“Hindi mo na siya makikita. Sisiguraduhin ko rin ‘yon.”Bago pa makasagot si Vanessa, bumukas ang pinto ng kwarto niya.Bumukas ang pintuan at pumasok ang mga magulang ni Sebastian na sina Kiara at Chase Montefalco.Masaya rin sila dahil gising na ang kanilang daughter-in-law.Si Kiara ang unang nakalapit sa kama. Matangkad siyang babae,

Third Person's POVPansamantalang nakakulong si Gerald Watson. Hindi pumayag ang kampo ni Vanessa na basta na lamang makapagpiyansa ito dahil sa nangyari.Ang detention center ay hindi lugar para sa isang tulad ni Gerald Watson. Sanay siya sa marmol na sahig, leather na upuan, at mga bintanang tanaw ang skyline ng lungsod. Ngayon, nakaupo siya sa manipis na metal na bangko na nakakabit sa sahig. Gray na kongkretong pader ang paligid. Nasa sulok ang kubeta na walang divider. Ang higaan ay kongkretong slab na may napakanipis na mattress, kaya ramdam ni Gerald ang tigas sa ilalim.Limang araw na si Gerald doon. Limang araw na naka-orange na jumpsuit. Limang araw na kumakain ng pagkaing nasa plastic tray. Limang araw na nakikinig sa sigawan ng ibang inmates tuwing gabi. Pumayat siya. Wala na ang mamahaling relo niya. Wala na ang phone. Wala na ang sapatos niya. Ang natira na lang ay ang abogado niyang dalawang beses bumisita at paulit-ulit na sinabihang huwag magsasalita.Marcus Chen ang p